มิติลับกับอาวุธลับ

กะโหลกคริสตัลบนพื้นดินแห้งแล้งส่งเสียงกรอบแกรบราวกับกระดูกมนุษย์ถูกบดเคี้ยว คำพูดทิ้งท้ายของชายชราปริศนาเมื่อครู่ยังคงแขวนค้างอยู่ในอากาศราวกับหมอกพิษ แต่สำหรับธันวาแล้ว เสียงคีย์บอร์ดบลูทูธที่เขากำลังรัวนิ้วป้อนโค้ดภาษาซีพลัสพลัสลงในแท็บเล็ตมือสองนั้นดังกลบเสียงขู่ขวัญพวกนั้นเสียสนิท "แผนล้างบางเหรอครับคุณตา เอาไว้ให้ระบบเซิร์ฟเวอร์ของผมรันเสร็จก่อนเถอะครับ แล้วค่อยมาคุยกันว่าใครจะล้างใคร" ธันวาพึมพำกับหน้าจอที่มีเส้นแสงอักขระยันต์ดิจิทัลวิ่งพล่านราวกับกระแสไฟแรงสูง ในห้องโถงกึ่งใต้ดินของบ้านพักเก่าแก่ รินรดากำลังยืนกอดอกมองสามีหนุ่มผู้เป็นหมอผีไอทีด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ บนโต๊ะไม้สักทองตัวยาวเต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ระเกะระกะ ทั้งสายแลน แผงวงจร และผ้ายันต์หมึกจีนที่ส่งกลิ่นอายความศักดิ์สิทธิ์ผสมกลิ่นกาวตราช้างจางๆ "ธันวา..." เสียงหวานเอ่ยเรียกทำลายความเงียบ "คุณแน่ใจนะว่ายันต์โค้ดที่คุณเขียนจะต้านทานพวกเดนนรกของท่านประธานนั่นได้หมดจริงๆ" ผู้กองศิลาที่เพิ่งเดินแบกกระสอบข้าวสารและลังกระสุนปืนลูกซองเข้ามาวางกระแทกพื้นส่งเสียงหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารพรางตัวดูมั่นอกมั่นใจเสียจนน่าหมั่นไส้ เขายกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อที่ผากก่อนจะเดินตรงเข้าไปโอบเอวภรรยาสายสตรองด้วยความคลั่งรัก "เมียจ๋า วางใจเถอะครับ ฝีมือไอ้หมอผีหน้าหล่อคนนี้ไม่เคยทำให้ผมผิดหวังหรอก ยิ่งได้กระสุนอาคมล็อตล่าสุดที่คุณเพิ่งเอาออกจากมิติลับมาหลอมรวมด้วยนะ รับรองว่าผีตัวไหนโผล่หัวมา ผมจะสาดกระสุนส่งมันกลับนรกแบบไม่ต้องหยอดบัตรคิวเลย" รินรดายิ้มมุมปากเล็กน้อย เธอหยิกหมัดเข้าที่สีข้างของสามีหนุ่มจอมกะล่อนเบาๆ เป็นการหมั่นเขี้ยว "อย่าประมาทค่ะ... เอ๊ย... อย่าประมาทนะครับคุณสามี สถานการณ์พรุ่งนี้ไม่ง่ายเหมือนตอนที่เราไล่ตบพวกญาติจอมสูบสมบัติแน่นอน พวกมันมีทั้งทุนหนาและอาคมสายดำรุ่นใหญ่วางโครงข่ายไว้ทั่วเมืองแล้ว" พูดจบ รินรดาก็หลบสายตาไปทางตู้ไม้สักโบราณที่มุมห้อง ตู้ใบนี้ถูกล็อกกุญแจทองเหลืองโบราณหนาเตอะที่แม้แต่คีมตัดเหล็กก็ยังต้องยอมแพ้ แต่วันนี้... สัญชาตญาณบางอย่างจากมิติลับในตัวเธอกำลังสั่นพ้องกับบางสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังบานไม้นั้นอย่างรุนแรง *กริ๊ง...* เสียงโลหะกระทบกันแผ่วเบาดังขึ้นจากข้างในตู้ ธันวาหยุดพิมพ์งานทันที เขากวาดสายตามองภรรยาด้วยความสนใจ "โอ้โห มีกลิ่นอายพลังงานโบราณระดับตำนานเล็ดลอดออกมาแบบนี้ สงสัยว่าบรรพบุรุษตระกูลของคุณจะทิ้งมรดกชิ้นโตไว้ให้เราใช้ทำมาหากินแล้วล่ะครับที่รัก" รินรดาไม่รอช้า เธอชูมือขึ้นเหนือล็อกกุญแจ พริบตานั้นแสงสีขาวนวลก็วาบขึ้นจากฝ่ามือ กุญแจทองเหลืองสนิมเขรอะร่วงหล่นลงพื้นราวกับถูกกรดกัดกร่อน บานประตูไม้สักโบราณค่อยๆ เปิดออกด้วยเสียงเอี๊ยดอาร์ดชวนขนลุก กลิ่นอายอับชื้นผสมกับกลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์หอมโชยออกมาเตะจมูก ทว่าสิ่งที่นอนสงบนิ่งอยู่ภายในกลับไม่ใช่ทองคำแท่งหรือเครื่องประดับราคาแพง แต่มันคือหีบห่อผ้าแพรสีแดงก่ำที่ปักด้วยดิ้นทองลาย 'ยันต์เกราะเพชรแปดทิศ' ซึ่งหมសสภาพไปตามกาลเวลา แต่พลังกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวหีบกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว "นี่มัน..." รินรดากลั้นหายใจ เธอเอื้อมมือเรียวไปสัมผัสผิวผ้าแพรอย่างทะนุถนอม ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส มิติลับในตัวเธอก็เกิดอาการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนภาพข้าวของในมิติวับๆ แวมๆ ขึ้นมาในหัว "ระวังด้วยนะครับที่รัก" ผู้กองศิลาขยับตัวเข้ามาบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ มือหนากำด้ามปืนพกคู่ใจแน่น สายตาสอดส่องไปทั่วห้องราวกับเสือโคร่งที่พร้อมตะครุบเหยื่อ รินรดาส่ายหัวเล็กน้อยเพื่อส่งสัญญาณว่าไม่เป็นไร ก่อนจะค่อยๆ เปิดหีบผ้าแพรออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือ "คัมภีร์หนังมนุษย์" โบราณที่จารึกอักขระคาถาหายาก พร้อมด้วย "พู่กันขนหางจิ้งจอกเก้าหาง" และ "หมึกชาดผสมเลือดปนไพรดำ" ที่ยังคงสภาพสดใหม่ราวกับเพิ่งผสมเมื่อวานนี้ "สมบัติชิ้นนี้..." รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาเปล่งประกายความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น "มันคือตำรา 'สุริยันต์สะท้านภพ' ตำนานที่สูญหายไปของตระกูลหมอผีสายปราบมาร... ถ้าเอาเจ้านี่ไปผสมกับโค้ดไอทีของคุณธันวา..." ธันวาพุ่งเข้ามาดูใกล้ๆ แว่นตาเลนส์หนาของเขา สะท้อนแสงสีทองระยิบระยับที่แผ่ออกมาจากหน้ากระดาษหนังมนุษย์ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของหมอผีไอทีหนุ่มทันที "ถ้าเอาคาถาในนี้ไปแปลงเป็นอัลกอริทึมเข้ารหัสแบบ Quantum Encryption แล้วยิงฝังลงไปในผ้ายันต์ดิจิทัล..." ธันวาหัวเราะในลำคอด้วยความชอบใจ "พรุ่งนี้เช้า... ท่านประธานและสมุนผีดิบของมัน จะได้รู้ซึ้งถึงคำว่า 'โดนแบนถาวรจากโลกนี้' ของจริงครับ!" ผู้กองศิลายิ้มกริ่ม พลางยกกระป๋องกาแฟโบราณขึ้นจิบอย่างสบายใจ "เยี่ยม! งั้นคืนนี้ผมขอตัวไปตรวจแนวป้องกันรอบบ้านก่อนนะ เมียจ๋าทำมื้อดึกอร่อยๆ รอด้วยล่ะ กลิ่นแกงคั่วกลิ้งหมูสับใบยี่หร่าของคุณลอยมาเตะจมูกผมตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ท้องร้องจ๊อกๆ เลยเนี่ย" รินรดายิ้มหวานให้กับความกะล่อนของสามี เธอกำพู่กันขนหางจิ้งจอกในมือแน่น พลังงานอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เตรียมพร้อมรับมือกับสงครามเดือดในเช้าวันใหม่ ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังฮึกเหิมกับอาวุธลับชิ้นใหม่นั้นเอง... เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเยือกเย็น... *ติ๊ง... ต่อง... ติ๊ง...* และก่อนที่ผู้กองศิลาจะทันได้ก้าวเท้าไปส่องกล้องตาแมว เสียงกระซิบแหบแห้งเย็นเยียบก็ลอยทะลุผนึกยันต์เข้ามาในห้องโถงตรงข้างหูของธันวาพอดีเป๊ะ— *"ส่งตำราคืนมา... หรือจะให้ฉันควักหัวใจพวกแก... ออกมาเซ่นเซิร์ฟเวอร์แทน?"* ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านผลงานของ "หมอผีวัยรุ่น" ครับผม!