ผีตู้เย็น กับเย็นยะเยือกถึงกระดูก

"บอกแล้วไงครับว่าคอมเพรสเซอร์ตัวนี้มันไม่ได้พังเพราะไฟตก แต่มันพังเพราะมีไอ้ตัวเหี้ยอะไรไม่รู้กำลังนั่งแทะขดลวดทองแดงอยู่ข้างใน!" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ขณะที่มือข้างหนึ่งกำลังคีบแผ่นยันต์คาถาเคลือบสารกึ่งตัวนำสีทองเรืองแสง ส่วนอีกข้างถือไขควงวัดไฟที่กระพริบถี่เป็นจังหวะประหลาด หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานข้างกายแสดงกราฟอุณหภูมิของห้องเย็นเก็บรักษาพืชผลเกษตรอินทรีย์ ซึ่งพุ่งสูงขึ้นจากศูนย์องศาเซลเซียสจนแตะระดับยี่สิบห้าองศาภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที พริกสด เห็ดหอมเกรดพรีเมียม และสมุนไพรราคาสูงนับตันที่เตรียมส่งออกในรุ่งอรุณกำลังส่งกลิ่นเน่าเสียโชยออกมาจางๆ รินรดายืนกอดอกใบหน้าเรียบตึง ดวงตากลมโตหรี่มองตู้ทำความเย็นขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางโรงเรือน เธอเพิ่งกลับจากการจัดการกับพวกญาติจอมสูบที่พยายามจะมาฮุบส่วนแบ่งยอดขายล็อตแรกด้วยการส่งจดหมายขู่ทวงหนี้ปลอมๆ แต่ยังไม่ทันได้นั่งพักหายใจ ความหายนะรูปแบบใหม่ก็บุกมาเคาะประตูบ้านเสียแล้ว "มันไม่ใช่แค่สัตว์รบกวนธรรมดาแน่ๆ ครับคุณริน" ผู้กองศิลาเดินก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่น ในมือของนายทหารหนุ่มร่างกำยำถือปืนลูกซองยาวที่บรรจุน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ผสมกระสุนเงินอาคม เขาสูดจมูกฟุดฟิดก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ "ผมได้กลิ่นสาบสุนัขเน่าผสมกับกลิ่นน้ำมันเครื่องไหม้... กลิ่นแบบนี้ตอนที่ผมอยู่แนวหน้าสมัยรบกับพวกกองโจรผีดิบไม่มีผิดเพี้ยน" ธันวาหันขวับมามองภรรยาและเพื่อนร่วมรบ สายตาของหมอผีไอทีฉายแววเคร่งเครียดอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก ในฐานะคนที่ใช้ชีวิตอยู่กับการเขียนโค้ดโปรแกรมปราบผีและซ่อมแซมระบบไฟฟ้าในฟาร์มยุคปฏิรูป เขาค่อนข้างมั่นใจว่าระบบดิจิทัลของห้องเย็นถูกเจาะระบบ... ไม่ใช่โดยแฮกเกอร์ที่เป็นมนุษย์ แต่เป็น 'วิญญาณอาฆาต' ที่มีความรู้เรื่องวงจรความเย็นระดับมืออาชีพ "ถ้ามันคิดจะเล่นตลกกับระบบ IoT ที่ผมเขียนโค้ดป้องกันไว้สามชั้น แสดงว่ามันต้องเป็นผีระดับหัวกะทิ หรือไม่ก็... เป็นวิญญาณของช่างแอร์ที่ตายอย่างมีเงื่อนไขในโรงงานนรกเมื่อสิบปีก่อน" ธันวาพึมพำพลางรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเสมือนจริง หน้าจอสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมข้อความแจ้งเตือน *[SYSTEM ERROR: GHOST_IN_THE_FREEZER]* รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มของเธอบ่งบอกถึงความกรุ่นโกรธที่ถูกกดไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ เธอเกลียดที่สุดคือความพยายามทำลายหยาดเหงื่อแรงงานและผลผลิตที่เธอกับสามีช่วยกันปลูกปั้นมากับมือ "ผีช่างแอร์เหรอครับ?" รินรดาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ มือเรียวแบออกเบาๆ มิติลับสั่นไหวเล็กน้อยก่อนที่กระบองหนามอาคมความยาวสามฟุตจะปรากฏขึ้นในอุ้งมือ "ถ้ามันซ่อมตู้เย็นไม่เป็นแต่อยากลองดี เดี๋ยวฉันจะสงเคราะห์ให้มันได้ไปเกิดใหม่ในช่องแช่แข็งอุณหภูมิบลิดดิ้งติดลบสองร้อยองศาดูสักรอบ" "ใจเย็นก่อนครับที่รัก อย่าเพิ่งใช้ความรุนแรงกับผู้ร่วมงาน... หมายถึงวิญญาณเร่ร่อนสิครับ" ธันวาหัวเราะแห้งๆ แต่ดวงตากลับคมกริบ เขาหันไปพยักหน้าให้ผู้กองศิลา "ผู้กองครับ ช่วยเปิดฝาครอบคอมเพรสเซอร์ด้านหลังออกให้หน่อย ผมจะป้อนคำสั่งยันต์ไอทีบล็อกสัญญาณวิญญาณไม่ให้มันหนีรอดไปไหนได้อีก" ผู้กองศิลาไม่รอช้า นายทหารหนุ่มพุ่งตัวเข้าไปประชิดด้านหลังของตู้เย็นขนาดยักษ์ กล้ามเนื้อเป็นมัดภายใต้เสื้อยืดสีเขียวทหารเกร็งตัวขึ้นตามแรงดึง เขาใช้มือเปล่ากระชากแผงเหล็กสนิมเขรอะออกด้วยพละกำลังมหาศาล เสียงโลหะฉีกขาดดังสนั่นหวั่นไหว เศษฝุ่นและเกล็ดน้ำแข็งสีดำกระเด็นกระจายไปทั่วบริเวณ ทันทีที่ฝาครอบเปิดออก ไอความเย็นยะเยือกจนถึงกระดูกสันหลังก็พุ่งทะลักออกมาปะทะใบหน้าของทุกคน กลิ่นเหม็นเน่าของซากสัตว์และกลิ่นคาวเลือดตีรวนขึ้นจนแสบจมูก ท่ามกลางความมืดมิดภายในคอมเพรสเซอร์ ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งกำลังจ้องมองพวกเขากลับด้วยความอาฆาตมาดร้าย มันไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ปกติ แต่มันเป็นดวงตาที่หลอมรวมเข้ากับแผงวงจรไฟฟ้าแรงสูง เส้นเลือดสีดำปูดโปนเลื้อยพันไปตามสายไฟราวกับพยาธิกระหายเลือด "เจอตัวแล้วไอ้เวร!" ผู้กองศิลาคำรามลั่น พร้อมกับยกกระบอกปืนขึ้นเล็งตรงไปยังเงาดำที่กำลังขดตัวอยู่ท่ามกลางซากมอเตอร์ ธันวากดปุ่ม enter บนแท็บเล็ต แผ่นยันต์ไอทีสีทองสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ มันพุ่งเข้าพันธนาการร่างโปร่งแสงที่ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนบาดแก้วหู เสียงนั้นดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งฟาร์มราวกับเสียงโลหะเสียดสีกันอย่างบ้าคลั่ง พืชผลในห้องเย็นสั่นสะเทือนตามแรงอาฆาต รินรดาก้าวเข้าไปใกล้เงาดำนั้นอย่างไม่เกรงกลัว เธอยกกระบองหนามในมือขึ้นสูง ประกายไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบตามความยาวของอาวุธ "แกกล้ามากนะที่บังarวญเข้ามาทำลายของกินของฉัน... รู้ไหมว่าฉันเหนื่อยแค่ไหนกว่าจะได้ผักพวกนี้มา?" วิญญาณร้ายในตู้เย็นหัวเราะเยาะเสียงแหลมสูง บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว "พวก... แก... ต้องตาย... ความเย็นนี้... จะแช่แข็งพวกแกให้หมด!" ธันวาแย้มยิ้มมุมปากอย่างกวนประสาท เขากดแป้นพิมพ์อีกครั้งพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "โทษทีนะเพื่อน ยุคนี้มันยุค 80 ปฏิรูปไอทีแล้ว ผีตกยุคอย่างแก... ไม่มีสิทธิ์มาควบคุมระบบคลาวด์ของฉันหรอก" ทว่า ในวินาทีที่ยันต์ทองกำลังจะปิดผนึกร่างของมัน สมองกลของตู้เย็นกลับส่งเสียงปี๊บยาวติดต่อกันสามครั้ง หน้าจอแท็บเล็ตของธันวาดับวูบลงสนิท ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วทั้งโรงเรือนทันที และก่อนที่ใครจะทันตั้งตัว ประตูห้องเย็นขนาดใหญ่ด้านหลังก็กระแทกปิดลงด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเสียงกลอนล็อกอัตโนมัติที่ดังคลิก... จากด้านนอก! ผู้กองศิลาพุ่งเข้าไปกระแทกประตูเหล็กหนาเตอะด้วยไหล่หนาเสียงดังสนั่น แต่ประตูไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย อุณหภูมิภายในห้องลดต่ำลงอย่างรวดเร็วจนลมหายใจกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามขนตา ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟกะพริบจากแผงวงจรที่ถูกผีสิง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินวนอยู่ด้านนอกห้องเย็น... พร้อมกับเสียงเคาะประตูกระจกสามครั้งเบาๆ แต่ดังก้องสะท้อนลึกถึงขั้วหัวใจ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอดนะครับ