ความแค้นที่ยังไม่จบ

"กูบอกให้รอคิวไง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไอ้สวะ!" เสียงตะคอกแหบพร่าดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องรับรองวีไอพีของคลินิกเวชกรรมระดับพรีเมียม กลิ่นอายพลังมานาสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาจากร่างของชายหนุ่มผู้มีแผลเป็นลากยาวตั้งแต่หางตาซ้ายลงมาถึงมุมปาก ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยวและพิษบาดแผลที่ยังคงกัดกินอวัยวะภายในจากการลงดันเจี้ยนระดับ SSS เมื่อวานนี้ เขาคือ "วิคเตอร์" อดีตหัวหน้ากิลด์โลหิตทมิฬ ผู้ที่เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวงการฮันเตอร์ แต่วันนี้... เขากำลังจะตายด้วยคำสาปที่ไม่มีฮีลเลอร์คนไหนกล้าแตะต้อง ยกเว้นคนเดียว "ท่านวิคเตอร์ครับ โปรดใจเย็นก่อน... คิวของท่านยังอีกสามสัปดาห์นะคะ ตามกฎของท่านหมอเทวะ ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับใครทั้งนั้น..." พนักงานต้อนรับสาวหน้าตาซีดเผือดกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอยกแฟ้มประวัติขึ้นมาบังหน้าอกตัวเองโดยสัญชาตญาณเมื่อแรงกดดันมหาศาลจากมานาสายเลือดอสูรแผ่ซ่านเข้ากดทับ วิคเตอร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องมองพนักงานสาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "กฎบ้าบออะไรวะ! กูคือนักรบแถวหน้า! ถ้ากูตาย กิลด์ของพวกม้าลายอย่างพวกแกก็พินาศไปด้วย! ไปตามไอ้หมอเทวะนั่นออกมาเดี๋ยวนี้! บอกว่ากู... วิคเตอร์ มีข้อเสนอที่มันปฏิเสธไม่ได้มาแลก!" ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง ประตูห้องทำงานด้านในสุดก็เปิดออกอย่างช้าๆ แอ๊ด... เสียงบานพับเหล็กกล้าชั้นดีกระทบกันเบาๆ แต่กลับมีอำนาจสะกดให้ทุกสรรพเสียงในห้องเงียบกริบลงทันที ร่างโปร่งในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาปรากฏขึ้น รัศมีสีทองจางๆ แผ่ออกมาจากปลายนิ้วเรียวยาว คีย์ก้าวเท้าเดินออกมาด้วยท่าทีสุขุม เยือกเย็น และไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อแรงกดดันระดับ SSS ของวิคเตอร์แม้แต่น้อย เขาสอดมือข้างหนึ่งลงในกระเป๋าเสื้อกาวน์ ดวงตาสนเท่ห์มองชายผู้กำลังดิ้นรนด้วยความสมเพชเวทนา "เสียงดังเอะอะโวยวาย... น่ารำคาญเสียจริงครับ" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง เขาย่างกรายเข้าไปใกล้โต๊ะรับแขกทีละก้าวอย่างมั่นคง สายตาคมกวาดมองแผลเป็นและร่องรอยคำสาปบนตัวของวิคเตอร์ด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ "อ้อ... นึกว่าใคร ที่แท้ก็คือนักล่าผู้เคยเหยียบย่ำคนอื่นเพื่อไต่เต้าขึ้นไปนี่เอง จำได้ว่าเมื่อสามปีก่อน แกเคยถีบหัวน้องชายของฮีลเลอร์ฝึกหัดคนหนึ่งจนพิการไม่ใช่หรือครับ?" วิคเตอร์เบิกตากว้าง สีหน้าของอดีตหัวหน้ากิลด์ผู้ยิ่งใหญ่เปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา เมื่อความทรงจำสีดำมืดเมื่ออดีตย้อนกลับมาหลอกหลอน "แก... แกหมายความว่ายังไง? หรือว่าแกคือ..." "เพิ่งรู้ตัวตอนนี้ ก็สายเกินไปแล้วล่ะครับ" คีย์แย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นของแพทย์ผู้รักษาเลยแม้แต่น้อย แต่มันคือรอยยิ้มของมัจจุราชที่ถือเคียวรอเกี่ยววิญญาณ เขาปรายตามองเอกสารข้อเสนอในมือของวิคเตอร์ก่อนจะปัดมันลงพื้นด้วยปลายรองเท้าอย่างไม่ไยดี "เงินทอง อำนาจ และชื่อเสียงที่แกภูมิใจนักหนา... ในสายตาของผม มันก็แค่เศษกระดาษที่ใช้เช็ดรองเท้ายังสกปรกเกินไปเลยครับ" วิคเตอร์กัดฟันกรอด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความแค้นที่สุมอก "ไอ้หมอเวร! อย่าคิดว่ามีพลังฮีลเลอร์แล้วจะทำอะไรกูได้นะเว้ย! ถ้ากูตาย แกก็ไม่มีทางได้รู้ความลับเรื่อง 'ศิลาแห่งปฐพี' ที่กูซ่อนไว้หรอ—" ฉึก! ยังไม่ทันที่วิคเตอร์จะได้พูดจบประโยค เข็มเงินเล่มยาวนับสิบเล่มก็พุ่งปักเข้าที่จุดตายบนร่างกายของเขาอย่างแม่นยำไร้ที่ติ แรงกดดันมหาศาลถูกสกัดกั้นไว้ในพริบตา ร่างของวิคเตอร์ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพงด้วยความเจ็บปวดทรมานที่มากกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า "ผมไม่สนหรอครับว่าแกจะซ่อนอะไรไว้ เพราะอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า... แกก็จะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจอยู่บนโลกนี้แล้ว" คีย์ย่อตัวลงกระซิบข้างใบหูของอดีตฮันเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสะใจและเด็ดขาด "จำความรู้สึกตอนที่แกเหยียบย่ำคนอื่นได้ไหมครับ? วันนี้... ผมแค่มอบมันคืนให้แกเป็นร้อยเท่า" ในขณะเดียวกันนั้นเอง ที่ห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของตึก เอเลน่ากำลังนั่งไขว่ห้างจิบไวน์ราคาแพงด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ หน้าจอแท็บเล็ตตรงหน้าเธอกำลังแสดงภาพกล้องวงจรปิดภายในห้องรับรอง วินาทีที่วิคเตอร์ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าคีย์ ทำให้มุมปากของหญิงสาวแย้มยิ้มกว้างขึ้นอย่างปิดไม่มิด "จัดการได้สวยงามมากค่ะที่รัก..." เอเลน่าพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะกดปุ่มส่งสัญญาณลับบางอย่างไปยังกองกำลังรักษาความปลอดภัยของกิลด์ ทว่า บรรยากาศที่กำลังจะจบลงด้วยชัยชนะของคีย์ กลับต้องชะงักงัน เมื่อหน้าจอระบบรักษาความปลอดภัยหลักของคลินิกเกิดสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานขึ้นพร้อมกันทุกจอภาพ เสียงไซเรนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วตึก ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! [คำเตือน:ตรวจพบการบุกรุกจากพลังงานมานาภ ระดับ SSS จำนวนมาก กำลังพุ่งตรงมายังพิกัดนี้] [ระบบป้องกันอัตโนมัติถูกทำลาย...!] คีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาตวัดสายตากลับไปมองที่ประตูทางเข้าหลักของคลินิก ซึ่งบัดนี้ถูกระเบิดออกเป็นจุลด้วยแรงระเบิดมหาศาล ควันสีดำพวยพุ่งตลบอบอวล ท่ามกลางกลุ่มควันนั้น ร่างเงาของใครบางคนกำลังก้าวเท้าเดินเข้ามาอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจนติดลบ "ฮ่าๆๆๆ... นึกว่าจะตายห่านไปซะแล้วสิ ไอ้หมอเทวะหน้าเลือด!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทที่ถอดฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นรูปกากบาทบริเวณหน้าผาก ดวงตาของเขากลาดฉายแววอาฆาตมาดร้ายยิ่งกว่าวิคเตอร์หลายเท่า คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย เขาจำใบหน้านี้ได้ทันที... "แก..." หมอเทวะแรงก์ SSS กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว เมื่อศัตรูคนสำคัญที่สุด ผู้ชักใยเบื้องหลังความพินาศทั้งหมดในอดีต ได้ก้าวเท้าเข้ามาเผชิญหน้ากับเขาด้วยตัวเองแล้วในวินาทีนี้... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ มาร่วมลุ้นและสะใจไปกับบทสรุปของการแก้แค้นในตอนหน้ากันต่อนะครับ