บทลงโทษของความเย่อหยิ่ง

เสียงรองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นหินอ่อนของคุกใต้ดินระดับ SSS ดังสะท้อนก้องกังวาน ราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตายที่กำลังนับถอยหลังให้กับลมหายใจของคนที่เคยหยิ่งทะนงตน "พวกแก... แกมันปีศาจ! ทำแบบนี้กับพวกเราไม่ได้นะ!" เสียงแผดร้องด้วยความหวาดกลัวดังระคนไปกับเสียงสะอื้นไห้ของ 'วิคเตอร์' อดีตหัวหน้ากิลด์อัสนีคำราม ชายผู้เคยใช้อำนาจและเงินตราเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนอื่นมานับไม่ถ้วน บัดนี้เขากำลังคุกเข่าลงบนพื้นสกปรก เนื้อตัวมอมแมม ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวจนแทบไม่เหลือเค้าลางของความน่าเกรงขามในอดีต คีย์ยืนมองภาพนั้นด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งความปรานีและความเห็นอกเห็นใจ ร่างโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษดูโดดเด่นท่ามกลางความมืดมิดของคุกใต้ดิน ในมือของเขากำลังหมุนแหวนทองคำขาวประดับเพชรเม็ดงามเล่นอย่างใจเย็น ราวกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ชีวิตของมนุษย์ผู้หนึ่ง แต่เป็นเพียงฝุ่นผงไร้ค่าที่เขาปัดทิ้งออกจากเสื้อผ้า "ปีศาจอย่างนั้นหรือครับ?" คีย์เอ่ยทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่กลับเยือกเย็นเสียจนคนที่ได้ยินต้องขนลุกเกรียว "ตอนที่พวกคุณใช้ข้ออ้างเรื่องหนี้สินและกฎกติกาป่าเถื่อนขับไล่ไสส่งคนอื่นไปตายในดันเจี้ยน พวกคุณเคยถามหาความเป็นมนุษย์จากตัวเองบ้างไหมครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของเหล่าอดีตฮันเตอร์ระดับแนวหน้าที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงนักโทษประหารในสายตาของคีย์ เอเลน่า ซึ่งยืนอยู่เคียงข้างในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท ขยับแว่นตากรอบทองเล็กน้อย ก่อนจะส่งแฟ้มเอกสารอิเล็กทรอนิกส์ในมือให้คีย์ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบคม "ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วค่ะ... เอ๊ย ครับ นายท่าน" เอเลน่าเกือบหลุดสำนวนเดิมออก แต่เธอก็ปรับเสียงให้เข้มขึ้นทันทีเมื่อเห็นสายตาปราดมองของคีย์ "ระบบสัญญาเวทมนตร์ผูกขาดถูกลงทะเบียนเรียบร้อยแล้วครับ ทรัพย์สินทั้งหมดของกิลด์อัสนีถูกยึดเข้าสู่กองทุนของท่านคีย์อย่างไร้เงื่อนไข" วิคเตอร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจจนแทบถลนออกมา เขารีบคลานเข้าไปหาคีย์ หมายจะควชายกางเกงเพื่ออ้อนวอน แต่กลับถูกการ์ดเงาของเอเลน่าเตะกระเด็นออกไปอย่างไม่ใยดี "ไม่... ไม่จริง! แกจะยึดทุกอย่างไปไม่ได้นะเว้ย! ฉันสร้างกิลด์นั้นขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อนะ!" วิคเตอร์ตะโกนลั่น เลือดสีแดงฉานไหลย้อยจากมุมปาก "หยาดเหงื่อและเลือดเนื้อของคนอื่นต่างหากล่ะครับที่คุณใช้สร้างมันขึ้นมา" คีย์ก้าวเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับอดีตหัวหน้ากิลด์ที่กำลังหมอบราบคาบศิลา "ความจริงแล้ว ผมควรจะส่งพวกคุณไปตายในดันเจี้ยนระดับ SSS เพื่อล้างแค้นให้สาสมด้วยซ้ำ... แต่การทำแบบนั้นมันใจดีเกินไปหน่อย" คีย์เหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ทำให้เอเลน่ายังต้องแอบกลืนน้ำลายลงคอ "ผมได้เซ็นสัญญาพิเศษให้พวกคุณแล้ว... เป็นสัญญาจ้างแรงงานนิรันดร์ในดันเจี้ยนระดับล่างที่ไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันอีกต่อไป ทุก ๆ วัน พวกคุณจะต้องขุดแร่เวทมนตร์ส่งให้ครบตามโควตาที่กำหนด หากทำไม่ได้... ฮีลเลอร์อย่างผมก็จะคอยรักษาอาการบาดเจ็บของพวกคุณให้หายดีอย่างรวดเร็ว เพื่อให้พวกคุณตื่นขึ้นมาทรมานและทำงานใช้หนี้ไปจนกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่งเลยล่ะครับ" "ม, ไม่นะ... ไม่เอาแบบนั้น! ได้โปรดเถอะท่านคีย์! ฆ่าฉันเถอะ! ได้โปรดฆ่าฉันที!" เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความสิ้นหวังดังระงมไปทั่วคุกใต้ดิน วิคเตอร์และลูกน้องต่างพากันโขกหัวลงกับพื้นจนเลือดอาบ แต่คีย์หาได้สนใจไม่ เขากลับหลังหันอย่างไร้เยื่อใย "พาตัวพวกมันไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในเหมืองมรณะได้แล้วครับ เอเลน่า" "รับทราบครับนายท่าน" เอเลน่าโค้งศีรษะรับคำสั่งอย่างนอบน้อม คีย์เดินนำออกจากห้องขрязใต้ดิน กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเลือดค่อยๆ จางหายไปเมื่อเขาเดินขึ้นมาสู่ชั้นบนของคฤหาสน์หรูหราที่เพิ่งยึดมาได้ แสงไฟนีออนยามค่ำคืนสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่เผยให้เห็นมหานครที่กว้างใหญ่ไพศาลภายใต้การควบคุมของระบบที่เขาถือครอง อำนาจ ความมั่งคั่ง และการแก้แค้น—ทุกอย่างอยู่ในกำมือของเขาอย่างสมบูรณ์แบบแล้วในตอนนี้ ทว่า ในขณะที่คีย์กำลังจะหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเพื่อตรวจสอบตารางนัดหมายฮีลเลอร์คิวทองที่ยาวเหยียดจนถึงปีหน้า เสียงแจ้งเตือนระบบปริศนาก็ดังขึ้น *'ติ๊ง!'* ขัดจังหวะความสงบสุขเสียก่อน หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีปุ่มปิด ระบบที่เคยคุย1กับเขามาตลอดกลับส่งข้อความแปลกประหลาดที่คีย์ไม่เคยเห็นมาก่อน [แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบแม่ข่าย: ตรวจพบ "ฮีลเลอร์ระดับ SSS" อีกหนึ่งรายกำลังเข้าสู่เขตพื้นที่อาณาจักร พร้อมกับคำประกาศท้าทายสิทธิ์การครองคิวทองทั้งหมดของคุณ ณ บัดนี้] คีย์หยุดชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ติดตาม "หมอเทวะแรงก์ SSS" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ