จุดเริ่มต้นของเงาอำนาจ

เสียงคำรามก้องผ่านเครื่องส่งสัญญาณสื่อสารระดับทหารผ่านศึก ไม่ได้ทำให้มือที่กำลังคีบชิ้นเนื้อย่างซอสทรัฟเฟิลของคีย์สั่นไหวแม้แต่น้อย "ไอ้หนูคีย์... แกคิดว่ากวาดล้างสภาเขตเหนือแล้วจะใหญ่คับฟ้าได้งั้นรึ? หนี้สินของไอ้มาร์คัสน่ะมันแค่เศษเงิน แต่หนี้เลือดที่แกฆ่าลูกชายฉันเมื่อสัปดาห์ก่อน... แกจะเอาอะไรมาจ่ายดีล่ะหะ!" คลื่นเสียงความถี่ต่ำที่แฝงจิตสังหารระดับฮันเตอร์แรงก์ A แผ่ซ่านทะลุกระจกนิกรีนกันกระสุนของร้านอาหารบนชั้นหอบาลานซ์เซียร์ ร่างของบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำด้านนอกต่างทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยแรงกดดัน แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาของชายหนุ่มผู้สวมเสื้อคลุมสีขาวสะอาดตา คีย์วางตะเกียบลงอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบกับจานกระเบื้องเคลือบราคาแพงดังขึ้นเบาๆ แต่กลับดังก้องในโสตประสาทของทุกคนในห้องวีไอพี เขายกผ้าเช็ดปากขึ้นซับริมฝีปากอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับกล้องโทรทัศน์วงจจรปิดที่เชื่อมต่อกับปลายสายนั้นโดยตรง "คุณบารอน... เสียงของคุณยังแหบแห้งเหมือนสุนัขแก่ที่ใกล้หมดลมหายใจไม่มีผิดเพี้ยนนะครับ" คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงรอยยิ้มเยาะที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที "ส่วนเรื่องหนี้เลือดที่ว่า... ผมเกรงว่าลูกชายของคุณคงมีมูลค่าไม่ถึงค่าทำความสะอาดพื้นรองเท้าของผมด้วยซ้ำ ถ้าอยากได้คืนนัก ก็เชิญส่งหัวสุนัขตัวอื่นมาเพิ่มอีกสักสิบตัวสิครับ เผื่อผมจะเมตตาช่วยฝังกลบให้ฟรีๆ" *ปัง!* เสียงทุบโต๊ะจากปลายสายดังสนั่น พร้อมกับเสียงหอบหายใจด้วยความโกรธเกลียดที่แทบจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ก่อนที่ปลายสายจะได้พ่นคำรามใดออกมาอีก คีย์ก็กดตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยเสียงเห่าหอนของพวกสุนัขข้างถนน แต่มันขับเคลื่อนด้วยอำนาจและผลประโยชน์... และในตอนนี้ เขากุมทั้งสองอย่างไว้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว "ดูเหมือนว่าคุณบารอนแห่งตระกูลวอล์คเกอร์จะอดทนรอไม่ไหวแล้วสินะคะ" เสียงหวานนุ่มลึกแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากมุมห้อง เอเลน่า... หัวหน้ากิลด์อิสระผู้กุมเส้นเลือดใหญ่ทางการเงินของเขตมหานคร เธอกำลังก้าวเท้าเข้ามาด้วยชุดสูทเข้ารูปสีไวน์แดง รองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะมั่นคง ดวงตาคู่คมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองคีย์ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ระหว่างความยำเกรงและความหลงใหลในอำนาจที่ชายหนุ่มแสดงออกมา "ปล่อยให้พวกมันดิ้นรนไปก่อนเถอะครับเอเลน่า ความสิ้นหวังมักจะมีรสชาติหอมหวานที่สุดเมื่อมันสุกงอมได้ที่" คีย์ผายมือเชิญหญิงสาวให้นั่งลงฝั่งตรงข้าม "เอกสารที่ผมให้ตรวจสอบ เรียบร้อยดีไหมครับ?" เอเลน่าวางแฟ้มหนังสีดำสนิทลงบนโต๊ะ ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องใบหน้าด้านข้างของคีย์ขณะที่เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ทุกอย่างเรียบร้อยตามที่คุณต้องการค่ะ หุ้นของสภาเขตเหนือร่วงลงจนแตะจุดต่ำสุดในรอบสิบปี กิลด์อิสระสามแห่งในอาณัติของฉันเข้าซื้อกิจการต่อเรียบร้อยแล้ว ในนามของ 'บริษัท เวลธ์ เมดิคอล จำกัด' ตามที่คุณวางแผนไว้... แต่ฉันต้องเตือนคุณนะคีย์ การทำลายโครงสร้างเดิมแบบถอนรากถอนโคนเช่นนี้ จะทำให้สมาคมฮันเตอร์ใหญ่ต้องเพ่งเล็ง" "ให้พวกเขาเพ่งเล็งสครับ" คีย์หันมาสบตาเธอ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเยือกเย็น "โลกนี้บูชาฮีลเลอร์ก็ต่อเมื่อพวกเขาใกล้ตาย... แต่เมื่อไหร่ที่เราผูกขาดความเป็นความตายของฮันเตอร์ระดับสูงทั้งหมดไว้ในกำมือ เมื่อนั้น ต่อให้เป็นประธานสมาคมฮันเตอร์ ก็ต้องมาคุกเข่ารอคิวรักษาที่หน้าประตูบ้านผมเหมือนสุนัขเชื่องๆ ตัวหนึ่ง" คำพูดนั้นไม่ได้ดูโอ้อวด แต่มันคือความจริงอันโหดร้ายที่เอเลน่ารู้ซึ้งดี มือเรียวของเธอยกแก้วไวน์ขึ้นจิบท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมช่วงสั้นๆ เธอยังจำได้ดีถึงภาพเมื่อสามวันก่อน วันที่คีย์ก้าวเข้ามาในสำนักงานของเธอด้วยรอยแผลเป็นจากอดีตและดวงตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้น วันนี้ ชายหนุ่มคนนั้นได้เปลี่ยนจากฮีลเลอร์ไร้ค่า ให้กลายเป็นเงาอํนาจที่แม้แต่ตระกูลเก่าแก่ยังต้องสั่นสะท้าน "คุณไม่ได้ต้องการแค่แก้แค้นตระกูลวอล์คเกอร์ใช่ไหมคีย์?" เอเลน่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ราวกับต้องการค้นหาความลับที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในจิตใจของเขา "สิ่งที่คุณกำลังสร้างอยู่... มันคืออาณาจักรที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์ทั้งหมดของสมาคม" คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นทุ้มนุ่มแต่แฝงความอันตราย "การแก้แค้นเป็นเพียงงานอดิเรกยามว่างครับเอเลน่า สิ่งที่ผมต้องการจริงๆ คือการทำให้พวกที่เคยเหยียบย่ำชีวิตคนอื่น ได้รับรู้ว่า... การมีชีวิตอยู่โดยต้องกราบกรานขอร้องให้คนอื่นต่อลมหายใจให้ มันทรมานยิ่งกว่าความตายมากแค่ไหน" บรรยากาศในห้องวีไอพีเงียบงัดลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ทว่าเคมีระหว่างคนทั้งสองกลับเข้มข้นขึ้นจนแทบจะจับต้องได้ เอเลน่ามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป จากผู้ร่วมลงทุน กลายเป็นผู้หญิงที่พร้อมจะเอาอนาคตของตระกูลทั้งหมดเดิมพันไว้กับเกมของเขา "ถ้าเช่นนั้น... ในฐานะคู่ค้าทางธุรกิจคนสำคัญ ฉันคงต้องแสดงความจริงใจให้มากกว่านี้สินะคะ" เอเลน่าเลื่อนซองเอกสารอีกซองหนึ่งออกมาจากกระเป๋าถือ "นี่คือรายชื่อของฮันเตอร์ระดับ S ทั้งหมดเจ็ดคนที่แอบลักลอบติดต่อขอซื้อ 'ยาศารทออมตะ' นอกรอบ... พวกเขาอยู่ในกำมือเราแล้วค่ะ" คีย์ก้มลงมองรายชื่อเหล่านั้น มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ รายชื่อเหล่านั้นล้วนเป็นเสาหลักของกิลด์ใหญ่ทั้งสิ้น หากพวกเขาต้องการยาฟื้นฟูขั้นสูงจากเขา พวกเขาก็ต้องยอมจำนนต่อเงื่อนไขที่ "เวลธ์ เมดิคอล" กำหนด "ยอดเยี่ยมมากครับเอเลน่า คุณนี่ไม่เคยทำให้ผมผิดหวังเลยจริงๆ" คีย์เอ่ยชมด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด "เตรียมประกาศเปิดตัวบริษัทอย่างเป็นทางการในวันพรุ่งนี้ได้เลย... และส่งบัตรเชิญไปให้ประธานสมาคมฮันเตอร์เป็นกรณีพิเศษด้วย ผมอยากเห็นสีหน้าของเขาตอนที่รู้ว่า อำนาจที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในมือของสมาคมอีกต่อไปแล้ว" ขณะที่เอเลน่ายิ้มรับและกำลังจะเอ่ยปากตอบรับนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกสูง แสงไฟสีแดงชาดกะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงระบบรักษาความปลอดภัยที่ถูกตัดขาดทีละโซนอย่างเป็นระบบ *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* หน้าจอโทรทัศน์วงจรปิดที่เคยแสดงภาพภายนอก กลับถูกแทนที่ด้วยภาพจากกล้องชั้นดาดฟ้า ภาพของชายในชุดคลุมสีทองอร่ามผู้ถือดาบยักษ์สลักลายอักขระโบราณกำลังยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางเศษซากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่ถูกฟันผ่าครึ่งซีก ลมพายุหมุนวนรอบตัวเขาราวกับเทพเจ้าแห่งการทำลายล้าง "ดูเหมือนว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะมาเร็วกว่าที่คิดไว้นะครับ..." คีย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ จัดปกเสื้อสูทให้เรียบร้อย ใบหน้าของเขายังคงนิ่งสงบไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้แต่รอยยิ้มเย็นเยียบก็ยังคงประดับอยู่ที่มุมปาก ขณะที่เอเลน่าผุดลุกขึ้นด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเมื่อตระหนักได้ว่า ใครคือเจ้าของพลังกดดันระดับมหาศาลที่กำลังพังประตูเข้ามาทีละชั้น "นั่นมัน... รองประธานสมาคมฮันเตอร์ 'ลุค ฟอน ไฮเดน'!" ฝากกดติดตามและเป็นกำลังใจให้ "หมอเทวะแรงก์ SSS" ด้วยนะครับ