มาง้อถึงที่ก็ไม่มีสิทธิ์

"ถอยไป! ถ้าพวกแกยังไม่อยากตายก็ไสหัวไปซะ!" เสียงตะคอกด้วยความตื่นตระหนกของหัวหน้ากิลด์อัคคีทมิฬดังลั่นสะท้อนไปทั่วผนังหินแกรนิตของดันเจี้ยนระดับ S แรงกดดันมหาศาลจากมอนสเตอร์ระดับบอสยังไม่น่ากลัวเท่ากับสายตาอันว่างเปล่าและเย็นชาของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนอยู่เบื้องหน้า คีย์... อดีตฮีลเลอร์แรงก์ F ที่พวกมันเคยกระทืบและขับไล่ออกมาจากปาร์ตี้อย่างไม่ไยดีเมื่อไม่กี่เดือนก่อน บัดนี้เขากลับกลายเป็นผู้กุมชะตากรรมของพวกมันทั้งหมดไว้เพียงแค่ปลายนิ้ว เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวหุ้มเกราะไทเทเนียมรุ่นล่าสุดยังคงลอยตัวนิ่งสนิทอยู่เหนือศีรษะ แรงลมจากใบพัดตีสะบัดเศษฝุ่นผงจนทัศนียภาพรอบด้านพร่ามัว แต่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะกะพริบตา เอเลน่า ก้าวลงมาจากบันไดเหล็กด้วยท่าทีสง่างาม รองเท้าส้นสูงเหยียบลงบนพื้นดินสกปรกของดันเจี้ยนราวกับเธอกำลังเดินอยู่บนพรมแดงในงานกาล่าดินเนอร์ เธอปรายตามองเหล่าฮันเตอร์ระดับแนวหน้าของประเทศที่ตอนนี้กำลังนอนคุกเข่าเนื้อตัวมอมแมมและโชกไปด้วยเลือด ร่างกายของพวกมันใกล้ถึงขีดจำกัด อาการบาดเจ็บจากการต่อสู้กับบอสทำให้ค่าสถานะ HP ลดลงจนแตะขีดสีแดงฉาน "น่าสมเพชเสียจริงครับ..." เสียงทุ้มต่ำของผมเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบอันอึดอัด คีย์ก้าวเท้าช้าๆ เข้าไปใกล้ชายผู้เคยเหยียบย่ำมือของเขาจนแหลกละเอียดในอดีต ฮันเตอร์ระดับ A ผู้นำกิลด์ที่เคยประกาศกร้าวว่าคนไร้ค่าอย่างเขาไม่มีค่าแม้แต่จะเหยียบเข้ามาในพื้นที่ฝึกซ้อม บัดนี้ใบหน้าอันหยิ่งผยองนั้นกลับซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริกราวกับลูกนกตกใน "ค... คีย์... ช่วยด้วย ได้โปรด... นายเป็นฮีลเลอร์ไม่ใช่เหรอ? รักษาฉันที... ฉันยอมจ่ายไม่อั้น! เท่าไหร่ก็ยอม!" เสียงร้องขอชีวิตที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง เปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นไห้ที่น่าสมเพช พวกมันพยายามคลานเข้ามาหาเพื่อเกาะชายกางเกง แต่เอเลน่าเพียงแค่ยกมือขึ้นเล็กน้อย บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำนับสิบคนก็ก้าวออกมารักษาแนวป้องกันทันี ปืนไรเฟิลพลังงานสูงถูกเล็งตรงมาที่ศีรษะของพวกมันอย่างไร้ความปรานี ผมหยุดยืนอยู่ตรงหน้าชายคนนั้น ค่อยๆ ย่อตัวลงช้าๆ เพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ สิ้นเชิง "เงินเหรอครับ? คุณคิดว่าตอนนี้เงินของคุณมีค่ามากกว่ากระดาษชำระในสายตาของผมงั้นหรือ" ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "จำตอนที่คุณเหยียบมือผมแล้วบอกว่า 'ไสหัวไปซะ ไอ้ขยะ' ได้ไหมครับ? วันนั้นผมจำฝังใจ... และผมก็สัญญาไว้แล้วว่า ถ้าเราได้เจอกันอีกครั้ง คุณจะต้องคลานมาแทบเท้าผมแบบนี้" "ฉัน... ฉันขอโทษ... ฉันตาบอดเอง..." ฮันเตอร์คนนั้นพยายามกราบกราน หน้าผากโขกกับพื้นดินจนเกิดเสียงดังทึบ เลือดสดๆ ไหลอาบใบหน้า แต่มันไม่กล้าแม้แต่จะยกมือขึ้นเช็ด ผมส่ายหน้าเบาๆ ช้าๆ อย่างผิดหวัง "คำขอโทษมันราคาถูกเกินไปครับ... เหมือนกับชีวิตของพวกคุณในตอนนี้" เอเลน่าเดินเข้ามาเคียงข้าง มือเรียวบางยื่นแท็บเล็ตหรูหราหน้าจอคริสตัลมาให้ผมดู บนหน้าจอนั้นแสดงรายงานสถานะทางการเงินและการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของกิลด์อัคคีทมิฬ ซึ่งตอนนี้ถูกโอนย้ายมาเป็นกรรมสิทธิ์ของผมเรียบร้อยแล้วด้วยอำนาจของบัตรเครดิตดำไม่จำกัดวงเงินที่เพิ่งทำธุรกรรมไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน "ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะคุณคีย์ หุ้นทั้งหมดของพวกมันถูกเทขายจนหมดมูลค่า กิลด์อัคคีทมิฬได้กลายเป็นประวัติศาสตร์หน้าทาสีดำไปเรียบร้อยแล้วค่ะ" เอเลน่ารายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความสะใจ ผมพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองดูเศษสวะที่เคยคิดว่าตัวเองอยู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร ร่างกายของพวกมันเริ่มกระตุกเกร็ง พิษจากแผลบาดเจ็บและอาการมานาโอเวอร์โหลดกำลังกัดกินอวัยวะภายในทีละน้อย หากไม่มีฮีลเลอร์ระดับ SSS ช่วยรักษาภายในสามนาทีนี้ สมองของพวกมันจะตายด้านและกลายเป็นเจ้าชายนิทราไปตลอดกาล "นายท่าน... จะให้ผมจัดการโยนพวกมันให้มอนสเตอร์ข้างนอกกินเลยไหมครับ?" บอดี้การ์ดคนสนิทเอ่ยถาม "ไม่ต้องห้ามหรอกครับ..." ผมหันหลังให้พวกมัน ปลดกระดุมเสื้อสูทออกเล็กน้อยแล้วก้าวเดินกลับไปทางเฮลิคอปเตอร์ "ปล่อยให้พวกมันดิ้นรนหายใจต่อในความสิ้นหวังนี้แหละครับ... ความตายมันใจดีเกินไปสำหรับคนอย่างพวกมัน" เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกและสิ้นหวังดังไล่หลังมาเมื่อพวกมันรู้ว่าความช่วยเหลือเดียวในโลกนี้ได้หันหลังให้และเดินจากไปอย่างไม่สนใจใยดี เอเลน่าก้าวขึ้นตามผมมาก่อนที่ประตูกระจกกันกระสุนของเฮลิคอปเตอร์จะปิดลงสนิท ตัดขาดเสียงโหยหวนภายนอกออกไปจนหมดสิ้น เครื่องยนต์ส่งเสียงคำรามก้องพร้อมที่จะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง แต่ทว่า... ในวินาทีที่ผมกำลังจะทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะหนังแท้ สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาดำลึกลับร่างหนึ่งกำลังยืนรออยู่บนจุดจอดเฮลิคอปเตอร์ชั้นบนสุดของดันเจี้ยน ร่างนั้นสวมเสื้อคลุมสีขาวสะอาดตาที่ตัดกับบรรยากาศนองเลือดโดยสิ้นเชิง พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ส่งตรงมายังผมผ่านกระจกใส และก่อนที่ผมจะทันได้เอ่ยปากทักทาย ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้สาเหตุ พร้อมกับข้อความจากระบบหลักที่ระบุไว้ว่า: *[คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบ 'ผู้ควบคุมระบบตัวจริง' กำลังรอต้อนรับท่านอยู่ที่จุดหมายปลายทาง และบัญชีดำทั้งหมดของท่าน... กำลังถูกแฮก]* ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางชำระแค้นไปกับหมอเทวะแรงก์ SSS นะครับ