กลิ่นอายที่คุ้นเคย

กลิ่นอายจาง ๆ ของชาอู่หลงชั้นดีลอยวนอยู่บนปลายนิ้ว แต่สิ่งที่แผดเผาหัวใจของบุรุษผู้ยิ่งใหญ่แห่งต้าฉินในยามนี้ หาใช่ความร้อนของน้ำชาไม่ หากแต่เป็นภาพเด็กชายตัวน้อยที่เพิ่งสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น... ภาพที่ซ้อนทับกับใบหน้าของเขาเองในวัยเด็กอย่างไม่น่าเชื่อ ชินอ๋องเฟยหลงยังคงยืนแข็งทื่ออยู่ ณ มุมหนึ่งของห้องรับรองพิเศษ กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและอำนาจที่เคยค้ำจุนตัวเขามาตลอดชีวิต พังทลายลงไม่เป็นท่าราวกับปราสาททรายที่ถูกคลื่นซัดสาด หัวใจของอดีตสวามีผู้ไร้หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรงจนเจ็บแปลบที่หน้าอก มันไม่ใช่ความตกใจธรรมดา แต่มันคือความจริงอันโหดร้ายที่พุ่งเข้ากระแทกแสกหน้า—เด็กคนนั้น มีสายเลือดของเขาไหลเวียนอยู่ครึ่งหนึ่งอย่างแน่นอน ดวงตาสคมกวาดมองไปทั่วห้องโถงกว้างที่ตกแต่งด้วยความเรียบหรู ทว่าเย็นชา ไร้เงาของเด็กน้อยและแม่นม ทว่ากลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกเหมยที่มักจะติดกายหญิงสาวนางนั้นเมื่อหลายปีก่อน กลับยังคงลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศ ราวกับจงใจเยาะเย้ยความโง่เขลาของเขาในอดีต ประตูบานไม้แกะสลักถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ปรากฏร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทที่ขับเน้นทรวดทรงองเอวให้ดูทรงอำนาจและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน หลินฟางเซียนก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและสง่างาม ใบหน้ารูปไข่ราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ดวงตาสีดำสนิทคู่คมกริบกวาดมองผู้บุกรุกยามวิกาลด้วยความเย็นชา ราวกับกำลังมองดูเศษฝุ่นผงที่ไร้ค่าบนพื้นรองเท้า "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ท่านควรจะมาเหยียบ ชินอ๋อง" น้ำเสียงหวานที่เคยสั่นเครือและอ้อนวอนเขาด้วยความรักเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้กลับเรียบสนิท ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ หรือแม้แต่ความโกรธเกรี้ยว มันคือความ "เฉยชา" ที่บาดลึกยิ่งกว่าคมมีดเล่มใดในใต้หล้า เฟยหลงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นไหวในอก ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปหาอดีตภรรยาอย่างเชื่องช้า ทว่ากดดัน แรงกดดันจากบุรุษผู้ครองอำนาจแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ แต่นั่นใช้ไม่ได้ผลกับหลินฟางเซียนอีกต่อไปแล้ว นางเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง เป็นรอยยิ้มเยาะที่ทำให้อดีตสวามีรู้สึกราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ "เด็กคนนั้น..." เฟยหลงเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทของนาง "เขาเป็นใคร... ฟางเซียน เจ้าบอกข้ามาว่าเด็กคนนั้นเป็นใคร!" "ท่านไม่มีสิทธิ์มาซักไซ้ไล่เลียงอะไรในอาณาจักรของดิฉันค่ะ ท่านอ๋อง" ฟางเซียนตอบกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม นางก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง รักษากำแพงที่สร้างขึ้นด้วยหยาดน้ำตาและความเจ็บปวดในอดีต "เด็กคนนั้นจะเกี่ยวข้องกับใคร หรือเป็นบุตรของใคร มันก็เป็นเรื่องภายในของดิฉัน หาได้เกี่ยวข้องกับบุรุษไร้หัวใจเช่นท่านไม่" คำว่า "บุรุษไร้หัวใจ" กระแทกเข้ากลางใจของเฟยหลงจนเขาเซถอยหลังไปครึ่งก้าว ภาพความทรงจำอันเลวร้ายในวันที่เขายื่นหนังสือหย่าใส่มือของนางอย่างไร้เยื่อใย วันที่นางกราบกรานขอร้องให้เขาเชื่อใจแต่นายหญิงผู้เย็นชากลับผลักไสไล่ส่งนางออกไปตากฝนในคืนที่เหน็บหนาวที่สุด กลับมาหลหลอนราวกับภาพยนตร์ซ้ำ ๆ "วันนั้น... วันที่ข้าไล่เจ้าออกจากจวน เจ้าท้องอยู่ใช่ไหม?" เสียงของเฟยหลงสั่นพร่าโดยไม่รู้ตัว ความตระหนักรู้ที่สายเกินไปกำลังกัดกินวิญญาณของเขา "เจ้าตั้งครรภ์ลูกของเรา... แต่เจ้าเลือกที่จะปิดบังข้า" ฟางเซียนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขและเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา นางปรายตามองบุรุษผู้เคยเป็นเจ้าชีวิตด้วยสายตาที่เย็นเยือกดั่งน้ำแข็งขั้วโลก "เพิ่งฉลาดขึ้นมาอย่างนั้นหรือคะ? น่าเสียดายจริงๆ ที่มันสายไปเสียแล้ว" ฟางเซียนก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงอย่างไม่เกรงกลัว กลิ่นกายหอมหวานเย้ายวนลอยปะทะนาสิกของเฟยหลงจนลมหายใจของเขาสะดุด นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวเอื้อมขึ้นไปแตะที่ปกเสื้อของอดีตสวามีเบา ๆ ก่อนจะปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงออกอย่างจงใจ "ในวันที่ดิฉันอุ้มท้องแก่ใกล้คลอด ทรมานแทบขาดใจจนต้องนอนร้องไห้คนเดียวบนเตียงที่เหน็บหนาว... ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือคะ? อ๋องผู้ปรีชา สามารถ ยามนั้นท่านคงกำลังดื่มด่ำกับสนมเอกคนใหม่ในห้องหออย่างมีความสุขสินะคะ" สัมผัสแผ่วเบาที่อกเสื้อกลับสร้างความร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา เฟยหลงกุมมือเรียวนั้นไว้แน่นด้วยความลืมตัว ความอบอุ่นจากฝ่ามือของนางที่เขาเคยละเลย บัดนี้กลายเป็นสิ่งที่เขากระหายอยากได้คืนมากที่สุด "ข้าขอโทษ..." สองคำนี้หลุดออกมาจากริมฝีปากของบุรุษผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด "ข้ามันโง่เง่า ข้าตาบอด... ฟางเซียน ยกโทษให้ข้า ให้โอกาสข้าได้ทำหน้าที่พ่อ ได้ชดใช้ความผิดทั้งหมดที่เคยทำกับเจ้าเถอะนะ" "คำขอโทษของท่าน มันมีค่าเท่ากับเศษดินในสายตาของดิฉันค่ะ" ฟางเซียนกระชากมือของตนเองกลับทันทีอย่างไร้เยื่อใย แววตาดุดันและเด็ดเดี่ยวฉายชัด "ท่านคิดว่าเงินทอง อำนาจ และน้ำตาจอมปลอมไม่กี่หยดของท่าน จะสามารถลบล้างความเจ็บปวดปางตายที่ท่านมอบให้ดิฉันได้หรือคะ? ฝันไปเถอะค่ะ!" บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ เฟยหลงหายใจหอบถี่ ความรู้สึกผิดและความปรารถนาอันแรงกล้าตีรวนอยู่ในอกจนควบคุมไม่อยู่ ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวนางในเสี้ยววินาที วงแขนแข็งแรงรวบเอวคอดกิ่วของหญิงสาวเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว กักขังนางไว้ในอ้อมอกแกร่งที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายอันคุ้นเคย "ปล่อยนะคะ!" ฟางเซียนตื่นตระหนกเล็กน้อย นางพยายามขัดขืนและผลักไสแผ่นอกกว้างนั้น ทว่าแรงของสตรีหรือจะสู้แรงของบุรุษผู้ฝึกยุทธมาอย่างโชกโชน "ไม่! ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าผลักไสข้าไปไหนอีกแล้ว ฟางเซียน" เฟยหลงกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนเส้นขนของนางลุกชัน ความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปีระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม ริมฝีปากร้อนจัดฉวยโอกาสกดจูบลงบนซอกคอขาวผ่องอย่างดุดันและเอาแต่ใจ "อื้อ... ปล่อยนะ ไอ้คนสาร...!" คำด่าทอถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อเฟยหลงประกบจูบริมฝีปากลงมาอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความหิวกระหาย ความโหยหา และความเจ็บปวดที่ต้องการจะครอบครองนางให้กลับมาเป็นของเขาอีกครั้ง ริมฝีปากหนารุกไล่บดขยี้เรียวปากนุ่มอย่างเร่าร้อน ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากที่คุ้นเคยอย่างเอาแต่ใจ ตัวของฟางเซียนสั่นสะท้าน ร่างกายทรยศต่อจิตใจด้วยการตอบสนองสัมผัสวาบหวามที่คุ้นเคยอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายของเขาและสัมผัสอันร้อนรุ่มนี้เคยเป็นอาบยาพิษที่นางหลงใหล และบัดนี้พิษร้ายนั้นก็กำลังแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายอีกครั้ง มือหนาเลื่อนลงมาบีบเคล้นสะโพกกลมกลึงภายใต้ชุดสูทอย่างแนบแน่น ลากไล้สัมผัสขึ้นมาตามแนวสันหลังจนฟางเซียนต้องหลุดเสียงครางประท้วงในลำคอ ความปรารถนาอันมืดมนและเร่าร้อนปะทุขึ้นท่ามกลางความเย็นชาของบทสนทนา ความเกลียดชังและความโหยหาหลอมรวมกันจนแยกไม่ออก ในค่ำคืนนี้... เส้นกั้นระหว่างความแค้นกับความปรารถนากำลังจะพังทลายลง ทว่า ในวินาทีที่ฟางเซียนกำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสอันเร่าร้อนที่แสนคุ้นเคย ประตูห้องนอนด้านในก็เปิดผางออกพร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กชายตัวน้อยที่วิ่งเตาะแตะออกมา "ท่านแม่ครับ... อ๊ะ!" เฟยหลงชะงักกึก ร่างสูงผละออกจากริมฝีปากนุ่มอย่างไม่เต็มใจ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างเมื่อหันไปมองร่างเล็กจ้อยที่ยืนขยี้ตาอยู่หน้าประตูห้องนอน เด็กชายวัยสองขวบเศษสวมชุดนอนลายลูกเป็ดน้อย กำลังมองผู้เป็นแม่และชายแปลกหน้าที่กอดกันกลมด้วยแววตากลมโตใสซื่อ และก่อนที่เฟยหลงจะทันได้เอ่ยคำใดออกมา ประตูห้องทำงานอีกด้านก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษผู้หนึ่ง—บุรุษที่เฟยหลงคุ้นเคยเป็นอย่างดี และเป็นคนที่เขารักและไว้ใจที่สุด... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกยิ่งขึ้นค่ะ!