ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

"ข้อเสนอของฉัน... ชินอ๋องผู้สูงส่ง ทรงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะปฏิเสธค่ะ" เสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมด้วยอำนาจและเยpชาของหลินฟางเซียนดังขึ้น ทะลุผ่านความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวอันโอ่อ่าของตระกูลหล-น เฟยหลงขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว ดวงตาคมกราบกวาดมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ อดีตภรรยาที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งด้วยความรังเกียจและเนรเทศออกจากตำหนักด้วยผ้าเพียงผืนเดียว บัดนี้เธอกลับยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าในฐานะประธานบริหารของกลุ่มทุนต่างชาติผู้กุมชะตากรรมทางการเงินทั้งหมดของแคว้น ชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นทรวดทรงเอวคอดกิ่วและสะโพกผายที่เคยอยู่ในอาณัติของเขา บัดนี้กลับถูกห่อหุ้มด้วยเกราะกำบังแห่งความเย่อหยิ่งและไร้หัวใจ กลิ่น3ายน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย็นยะเยือกของแอมเบอร์ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับจะย้ำเตือนเขาว่า... ดอกไม้ดอกนี้ได้ตายจากไปแล้ว และสิ่งที่เหลืออยู่คือหนามแหลมคมที่พร้อมจะทิ่มแทงให้เขาเลือดโชก "ฟางเซียน... เธอใช้เล่ห์เหลี่ยมพวกนี้บีบคั้นบริษัทของฉันจนมุม เพื่อต้องการแก้แค้นใช่ไหม" เฟยหลงเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานไม้เนื้อA ทว่าฟางเซียนกลับไม่แม้แต่จะกระดุกกระดิกหรือหลบสายตา "แก้แค้นหรือเพคะ? หม่อมฉันสูงส่งขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" ฟางเซียนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นแผ่ซ่านความหนาวเหน็บไปถึงกระดูกดำ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยจนใบหน้าเรียวสวยได้รูปอยู่ห่างจากเขาเพียงคืบ "นี่คือธุรกิจค่ะ ชินอ๋องผู้ปรีชาสามารถ ทุกอย่างขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์ หาใช่ความแค้นส่วนTนไม่... เพียงแต่ ว่าที่คู่ค้ารายใหญ่อย่างท่าน กำลังจะล้มละลาย และมีเพียง 'ฉัน' คนเดียวเท่านั้นที่จะต่อลมหายใจให้คุณได้" แฟ้มเอกสารสีทองถูกผลักไปตรงหน้าเขา สัญญามหาศาลที่พ่วงด้วยเงื่อนไขอันแสนอัปยศ—การยอมจำนนต่ออำนาจการบริหารเบ็ดเสร็จของเธอ และการที่เขาต้องคุกเข่าลงอ้อนวอนขอความเมตตาจากอดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำ เฟยหลงมองเอกสารนั้นสลับกับใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเคยรักแต่ไม่เคยยอมรับ หัวใจของเขาบีบรัดจนเจ็บแปลบ ความรู้สึกผิดที่กัดกินวิญญาณตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาทำให้เขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ภาพวันเก่าๆ ที่เธอนั่งรอเขาอย่างเงียบงันในตำหนักมืดมนย้อนกลับมาทิ่มแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขารู้ดีว่าตนเองสมควรได้รับความเจ็บปวดนี้ แต่ภาพที่เห็นในปัจจุบันมันช่างโหดร้ายเสียจนเขาแทบกระnกเลือด "ถ้าฉันยอมเซ็น... ฉันจะได้อะไร นอกจากความเป็นทาสในอาณาจักรธุรกิจของเธอ" เฟยหลงถามเสียงพร่า แววตาไหวระริกด้วยความร้าวราน ฟางเซียนยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคู่คมฉายแววสะใจวับวาว เธอย่างสามขุมเข้ามาหาเขา ช้าๆ ทว่ามั่นคง กลิ่นกายหอมกรุ่นที่เขาโหยหามาแรมปีลอยเข้าแตะจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายให้ตื่นขึ้นโดยอัตโนมัติ นิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตไล่แตะลงบนปกเสื้อสูทของอดีตสวามี ไล้ผ่านแผงอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงตามแรงหายใจ "ท่านไม่ได้อะไรเลยค่ะ... นอกจากโอกาสที่จะได้กราบกรานขอร้องฉัน เหมือนที่ฉันเคยอ้อนวอนท่านในอดีต" ฟางเซียนกระซิบชิดริมฝีปากของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอแกร่ง ทำให้เฟยหลงสะท้านเฮือก มือหนาเผลอยกขึ้นคว้าเอวบางเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณความคุ้นเคย "ฟางเซียน..." เขารำพันชื่อนั้นด้วยความปรารถนาที่แผดเผา ความโหยหาที่อัดอั้นมานานระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม ริมฝีปากหนาร้อนผ่าวพุ่งเข้าประกบเรียวปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งการขอร้อง แต่มันคือการปะทะกันของความโหยหา ความเจ็บปวด และแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับ ฟางเซียนเบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนจะปล่อยให้ความโกรธเข้าครอบงำ เธอไม่ได้ผลักไส แต่กลับอ้าปากต้อนรับสัมผัสนั้นด้วยความดุดันไม่แพ้กัน เรียวลิ้นเกี่ยวพันกันอย่างดุเดือด รสชาติของความเจ็บแค้นและอดีตอันขมขื่นละลายไปกับสัมผัสวาบหวามที่เร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ เฟยหลงรวบร่างบางเข้าแนบชิดจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียว มือใหญ่ขยุ้มกลุ่มผมยาวสลวย บังคับให้เธอแหงนเงยรับองศาจูบที่ลึกซึ้งและป่าเถื่อนยิ่งขึ้น ความหอมหวานจากกายสาวปลุกเร้าเปลวเพลิงราคะให้ลุกโชนขึ้นในอก ความตึงเครียดรอบกายมลายหายไป เหลือเพียงเสียงหอบหายใจกระเส่าและเสียงเนื้อผ้าเสียดสีกันในความเงียบ ฟางเซียนส่งเสียงครางแผ่วในลำคอเมื่อมือหนาของเขาเริ่มลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของสะโพกอย่างถือวิสาสะ ความคุ้นเคยในเรือนร่างของกันและกันทำให้ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย รสจูบเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความเร่าร้อนลึกซึ้ง มือเรียวของเธอสอดเข้าขยุ้มกลุ่มผมหนาของเขา ดึงทึ้งระบายความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานาน สัมผัสอันวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายจนสติสตางค์เริ่มพร่าเลือน ความต้องการลึกเร้นที่ต่างฝ่ายต่างพยายามปฏิเสธกำลังเรียกร้องหาการเติมเต็ม ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลด้วยกลิ่นอายแห่งความเสน่หาและไฟแค้นอันร้อนระอุ มือของเฟยหลงกำลังจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออก ทว่าเสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ "ท่านประธานคะ... มีเอกสารด่วนจากโรงเรียนอนุบาลนานาชาติค่ะ เรื่องการยืนยันผู้ปกครองของ 'น้องเฟยอัน' ที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากต่างประเทศ..." เสียงเลขาฯ หน้าห้องดังทะลุเข้ามา แต่ทว่า... ชื่อที่หลุดออกมาจากปากของเลขาฯ กลับทำให้ร่างของเฟยหลงแข็งค้างราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ เฟยหลงชะงักกุนงัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนหยาดน้ำตาแทบจะร่วงหล่น เขาก้มมองหน้าอดีตภรรยาที่เวลานี้ซีดเผือดลงถนัดตา ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะเปิดผางออกอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับการปรากฏตัวของเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักน่าชังถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน กำลังวิ่งเข้ามาซุกชายเสื้อของหลินฟางเซียน พร้อมกับเอ่ยเรียกเธอด้วยเสียงใสแจ๋ว "คุณแม่ครับ... คุณพ่อมารับเรากลับบ้านหรือยังครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นยิ่งขึ้นค่ะ!