สงครามไสยเวท

“อย่าขยับไปไหนทั้งนั้น ริน! ถ้านายก้าวออกจากวงอาคมนี้แม้แต่ก้าวเดียว วิญญาณของพี่สาวนายจะกลายเป็นเพียงเศษเสี้ยวของเครื่องเซ่น!” เสียงตวาดของหมวดก้องดังแข่งกับเสียงลมกรรโชกที่ผิดธรรมชาติ แผ่นดินใต้เท้าเราสั่นสะเทือนดั่งมีสัตว์ร้ายขนาดยักษ์กำลังตื่นขึ้นจากหลับใหล ท้องฟ้าเบื้องบนเปลี่ยนสีเป็นแดงฉานดั่งเลือดสด ยามที่เงาจันทรุปราคาเริ่มกลืนกินแสงนวลตาจนมืดมิด ผม—ริน—กำด้ามมีดหมอแน่นจนมือสั่นเทา ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความแค้นที่มันปะทุขึ้นมาเหมือนลาวาจากก้นบึ้งของหัวใจ เบื้องหน้าห่างออกไปเพียงสิบก้าว ร่างของอาจารย์คงยืนตระหง่านอยู่บนแท่นหินโบราณ รอบกายเขามีไอสีดำมืดมิดหมุนวนเป็นเกลียวดุจพายุร้าย เขากำลังร่ายมนตร์ดำบทที่ผมจำได้แม่นยำ... บทที่พรากพี่สาวไปจากผมเมื่อสิบปีก่อน “แกคิดว่าอาคมกระจอกๆ ของตำรวจทางโลกจะกักขังจอมขมังเวทอย่างข้าได้งั้นรึ ริน?” อาจารย์คงแค่นหัวเราะ เสียงของเขาฟังดูแหบพร่าและก้องกังวานเหมือนมาจากหลายทิศทาง “คืนนี้คือคืนแห่งการพิพากษา เลือดของมึงจะเป็นตัวเปิดประตูขุมนรกที่ข้าเฝ้ารอมาค่อนชีวิต!” หมวดก้องพยายามประคองปืนในมือที่บรรจุกระสุนลงอาคม เขาหายใจหอบถี่ สายตาของตำรวจผู้ยึดมั่นในหลักฐานบัดนี้เต็มไปด้วยความสับสนและตื่นตระหนก “ริน... สิ่งที่อยู่ข้างหลังมัน ไม่ใช่คนนะ นั่นมัน ‘ร่างจำลอง’ ที่มันสร้างขึ้นจากกระดูกพี่สาวนาย!” ผมหรี่ตาลง มองผ่านม่านหมอกไสยเวท สิ่งที่หมวดก้องเห็นเป็นเพียงร่างโปร่งแสงที่บิดเบี้ยว แต่สิ่งที่ผมเห็น... คือความเจ็บปวดที่ตกค้างอยู่ในดวงตาของพี่สาว เธอไม่ได้ร้องเรียกหาผม แต่เธอกำลังพยายามกัดกินกลืนกลายความมืดของอาจารย์คงจากภายใน “อาจารย์ครับ...” ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทจนแม้แต่ตัวเองยังตกใจ “ท่านเชื่อในกฎแห่งกรรมไหมครับ?” อาจารย์คงหยุดร่ายมนตร์ชั่วขณะ เขาแสยะยิ้ม “กรรมคือสิ่งที่ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะบงการได้!” “งั้นท่านก็น่าจะรู้... ว่าสิ่งที่ท่านกำลังเล่นอยู่นี้ ไม่ใช่การควบคุมวิญญาณ แต่มันคือการ ‘ยืม’ พลังจากนรก” ผมก้าวออกมาจากวงอาคมของหมวดก้องอย่างช้าๆ ร่างกายของผมสัมผัสได้ถึงแรงปะทะของอาคมที่ถาโถมเข้าใส่เหมือนกำแพงอากาศ แต่ผมไม่หยุด “และของที่ยืมมา... ย่อมต้องมีดอกเบี้ยที่ต้องจ่ายด้วย ‘ชีวิต’ เสมอ” วินาทีนั้น ท้องฟ้าที่มืดมิดสนิทจากจันทรุปราคาเต็มดวงเริ่มส่งผลกระทบ พลังไสยเวทที่อาจารย์คงรวบรวมไว้เริ่มแปรปรวน มันไม่ใช่การต่อสู้ด้วยคาถาอาคมแบบที่ใครจะร่ายสั้นร่ายยาวได้อีกต่อไป แต่มันคือการดวลด้วยจิตที่บริสุทธิ์และแรงอาฆาตที่กัดกินตัวตน อาจารย์คงเบิกตากว้างเมื่อเห็นผมพุ่งตัวเข้าไปโดยไม่ใช้เครื่องป้องกันใดๆ “แกมันคนบ้า! จะเอาชีวิตไปทิ้งหรือไง!” “ผมไม่ได้จะทิ้งชีวิตครับ...” ผมเหวี่ยงมีดหมอลงบนพื้นดิน แรงสะเทือนทำให้วงอาคมที่อาจารย์คงวางไว้รอบตัวเริ่มแตกร้าว “ผมแค่มาทวง ‘มรดก’ ที่ท่านแย่งไป” ทันใดนั้นเอง ผืนดินที่ผมยืนอยู่ก็ยุบตัวลง เสียงกรีดร้องนับพันดังระงมขึ้นจากใต้พิภพ เงาสีดำที่เคยหมุนวนรอบตัวอาจารย์คงเปลี่ยนทิศทาง พวกมันไม่ได้พุ่งเข้าหาผม แต่มันพุ่งเข้าหาอาจารย์คงด้วยความหิวโหยดั่งฝูงตั๊กแตน “ไอ้เด็กนรก! แกทำอะไรลงไป!” อาจารย์คงแผดเสียงลั่น ร่างของเขาสั่นเทิ้มเมื่อเงาสีดำเริ่มกัดกินเนื้อหนังและพลังปราณของเขา “ผมก็แค่เปิด ‘ประตู’ ที่ท่านเป็นคนสร้างไว้ไงครับ” ผมตอบพลางเดินเข้าไปใกล้จนถึงระยะประชิด สายตาของผมประสานกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของจอมขมังเวทผู้เย่อหยิ่ง “ในคืนจันทรุปราคาแบบนี้ สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่คนตายหรอกครับ... แต่เป็นกรรมเก่าที่ท่านเคยก่อไว้ต่างหาก” ผมยกมือขึ้นสัมผัสที่หน้าอกของเขา สัมผัสถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากหัวใจของมัน แต่ก่อนที่ผมจะได้ทำอะไรต่อ ร่างของอาจารย์คงก็เริ่มบิดเบี้ยวผิดรูปไปอย่างน่าสยดสยอง ราวกับมีบางสิ่งที่ใหญ่โตกว่ากำลังจะโผล่ออกมาจากร่างของเขา หมวดก้องตะโกนสุดเสียง “ริน! ถอยออกมา! นั่นไม่ใช่คนแล้ว!” ผมไม่ถอย... ทว่า สิ่งที่ปรากฏออกมาจากร่างของอาจารย์คงกลับไม่ใช่ปีศาจ แต่เป็นใบหน้าของพี่สาวผมที่ซีดเผือดและแววตาที่ว่างเปล่า เธอไม่ได้มองมาที่ผม แต่เธอกลับยื่นมือที่โปร่งแสงออกมาคว้าลำคอของผมไว้แน่น! พลังมหาศาลจากวิญญาณที่ถูกกักขังกดทับลงมาจนผมทรุดฮวบลงกับพื้น ความหนาวเหน็บแล่นเข้าสู่ไขสันหลังเมื่อได้ยินเสียงกระซิบที่แผ่วเบาจนแทบขาดใจ *“ริน... ช่วยฉัน... ด้วยการฆ่าเขา... พร้อมกับฉัน...”* ก่อนที่สติจะดับวูบ ผมเห็นเงาคนอีกคนยืนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ในความมืด เขาไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกเหมือนหมวดก้อง แต่กลับยืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเรียบเฉย... ชายคนนั้นสวมชุดสูทสีเทาคุ้นตา และเขากำลังถือเครื่องรางชิ้นเดียวกับที่พี่สาวผมเคยทำหายไปเมื่อสิบปีก่อนในมือ! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในคดีนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ