เมื่อความมืดเข้าครอบงำ

“อย่าหันหลังกลับไปมอง ถ้าไม่อยากตายที่นี่” เสียงของหมวดก้องกร้าวขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทร รินหยุดชะงัก ฝ่ามือที่ถือยันต์เก่าคร่ำคร่าสั่นระริก กลิ่นสาบสางของเนื้อเน่าผสมกับกลิ่นธูปไหม้เกรียมอบอวลอยู่ในห้องใต้ดินของสำนักอาจารย์คง แสงไฟจากไฟฉายคาดหัวของหมวดก้องส่องไปกระทบกับเงาร่างประหลาดที่บิดเบี้ยวบนผนังปูนเปลือย มันไม่ใช่เงาของมนุษย์ แต่มันคือกลุ่มก้อนของความแค้นที่ก่อตัวเป็นรูปร่างของ ‘สัมภเวสี’ ที่ถูกพันธนาการด้วยอาคมดำ “ก้อง... มันไม่ได้มาตัวเดียว” รินกระซิบ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทาขุ่นมัวขณะมองเห็นเส้นด้ายสีดำนับร้อยที่โยงใยจากเพดานลงมาสู่จุดที่เขายืนอยู่ “อาจารย์คงไม่ได้แค่กักขังวิญญาณ แต่มันใช้พวกมันเป็นเครื่องสังเวยเพื่อถ่วงเวลาเรา” “หลักฐานชิ้นสุดท้ายอยู่ในตู้เหล็กนั่น” หมวดก้องชี้ไปยังตู้เซฟโบราณมุมห้อง แม้เขาจะเป็นคนไม่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติ แต่ในวินาทีที่วิญญาณร้ายตนหนึ่งพุ่งผ่านร่างเขาจนเกิดไอเย็นจัดจนขนลุกชัน เขาก็ไม่อาจปฏิเสธความจริงตรงหน้าได้อีกต่อไป “ริน นายต้องรีบเอาของออกมา แล้วเราต้องไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้!” รินก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยโซ่ตรวน เขาไม่ได้กลัวตาย แต่เขากลัว ‘ความผิดพลาด’ ที่จะเกิดขึ้นซ้ำรอยเมื่อสิบปีก่อน *อย่าพลาด... ริน อย่าพลาดอีกเด็ดขาด* เขาสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง มือซ้ายคว้าเอาหินอาคมที่ได้รับจากอาจารย์ท่านหนึ่งในวัยเยาว์ขึ้นมาสวดภาวนา แต่ทันใดนั้น เสียงหัวเราะที่แหลมสูงและเย็นเยียบก็ดังมาจากทุกทิศทาง มันไม่ใช่เสียงคน แต่เป็นเสียงกรีดร้องที่เสียดแทงแก้วหู รินทรุดตัวลงเมื่อเงาสีดำพุ่งเข้ามากระแทกหน้าอกเขาอย่างแรงจนกระเด็นไปกระแทกกับชั้นวางของ “ริน!” หมวดก้องชักปืนขึ้นเล็งไปที่ความว่างเปล่า ทว่าลูกกระสุนที่ยิงออกไปกลับทะลุผ่านความมืดไปอย่างเปล่าประโยชน์ “มันไม่ได้อยู่ตรงนั้นก้อง!” รินพ่นลมหายใจหอบถี่ พยายามพยุงกายขึ้น ขณะที่ในใจของเขาภาพของพี่สาวที่เคยกรีดร้องในพิธีกรรมเดียวกันนี้หวนกลับมาอีกครั้ง ความหวาดกลัวที่ฝังรากลึกกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของเขา อาจารย์คงกำลังเล่นกับบาดแผลในใจของเขา... อาจารย์คงรู้ว่าจุดอ่อนที่สุดของรินคือความทรงจำที่แตกสลาย ทันใดนั้น มือที่ผอมแห้งและซีดเผือดราวกับศพก็โผล่ออกมาจากเงามืด มันบีบคอของรินไว้แน่น แรงมหาศาลนั้นทำให้เขาแทบขาดใจตาย ดวงตาของรินเบิกกว้าง เขาเห็นใบหน้าของวิญญาณที่บิดเบี้ยว ใบหน้านั้นเริ่มเปลี่ยนรูปร่างไปเรื่อยๆ จากสตรีที่น่าสงสาร กลายเป็นใบหน้าของพี่สาวเขาที่กำลังจ้องมองมาด้วยความโกรธแค้น “ทำไมไม่ช่วยฉัน... ริน... ทำไมถึงทิ้งให้ฉันตาย...” เสียงกระซิบนั้นเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง “นั่นไม่ใช่พี่... แกมันแค่ภาพลวงตา!” รินพยายามเปล่งเสียง เขาหยิบมีดสั้นอาคมที่เหน็บไว้ข้างเอวแทงไปที่มือที่บีบคอเขา แต่แทนที่จะสัมผัสถึงเนื้อหนัง เขากลับสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่าที่มีไอพิษแผ่ออกมา รินรู้ดีว่าหากเขายังมัวแต่ต่อสู้กับภาพหลอน เขาจะถูกกัดกินวิญญาณไปจนไม่เหลือซาก เขาหลับตาลง ตัดกระแสความคิดที่ขุ่นมัวทิ้งไปทั้งหมด สูดลมหายใจเข้าลึกจนสัมผัสได้ถึงความเย็นของอากาศในห้องนี้จริงๆ เขาไม่ได้สู้กับวิญญาณตรงหน้า แต่เขากำลังสู้กับความรู้สึกผิดในใจตัวเองที่เปิดช่องว่างให้อาจารย์คงเข้ามาควบคุมได้ “ก้อง... ยิงไปที่เพดานตรงมุมซ้าย!” รินตะโกนสุดเสียง หมวดก้องไม่ลังเล เขาเปลี่ยนทิศทางกระสุนและลั่นไกทันที กระสุนเจาะเข้าที่ยันต์สีเลือดที่แปะอยู่บนเพดาน เสียงแผดร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วห้อง แรงสั่นสะเทือนทำให้อาคมที่กักขังเหล่าวิญญาณไว้คลายตัวออก ทว่าความมืดไม่ได้จางหายไป กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น รินพุ่งตัวไปที่ตู้เซฟ มือคว้าเอกสารสำคัญออกมาได้ทันท่วงที ก่อนที่กำแพงปูนด้านหนึ่งจะพังครืนลงมาจากการทรุดตัวของอาคารที่ถูกวิญญาณร้ายกัดกินโครงสร้าง “ออกไป!” รินตะโกนบอกหมวดก้อง ขณะทั้งสองวิ่งผ่านประตูทางออกที่กำลังจะถูกกลืนกินด้วยความมืด พวกเขาพุ่งตัวออกมาสู่พื้นที่โล่งข้างสำนัก รินหอบหายใจอย่างหนักหน่วง มองกลับไปที่ประตูบานนั้นที่ตอนนี้กลับมาปิดสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าเมื่อเขาหันมาหาหมวดก้อง สายตาของเขาก็ต้องสะดุดกับสิ่งหนึ่ง ที่หลังคอของหมวดก้อง... มีรอยประทับสีดำรูปยันต์ห้าแถวที่เพิ่งปรากฏขึ้นมาชัดเจนจนน่าขนลุก หมวดก้องนิ่งไป ดวงตาของเขาที่เคยฉายแววมุ่งมั่นเริ่มเหม่อลอย และเมื่อเขาหันมามองริน รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและคุ้นเคยอย่างประหลาดก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายผู้เป็นคู่คิด “ดีมากริน... ขอบคุณที่ปลดปล่อย ‘พวกเรา’ ออกมานะ” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในคดีนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ