บทเรียนจากความตาย

"ก้มหัวลง! ริน!" เสียงคำรามของหมวดก้องดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากที่ไหล่ของผมจนตัวปลิวไปกระแทกกับกองลังไม้เก่าๆ กลิ่นสาบสางของธูปที่ถูกจุดทิ้งไว้จนมอดไหม้จนเหลือแต่เถ้าถ่านฟุ้งกระจายอยู่ในห้องลับใต้ดินของอาจารย์คง เสียงหวีดหวิวคล้ายคนนับร้อยโหยหวนดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงลม แต่มันคือเสียงของอาคมที่กำลังแปรเปลี่ยนเป็นคมมีดสังหาร อาจารย์คงยืนตระหง่านอยู่กลางวงอาคม ดวงตาที่เคยขุ่นมัวด้วยต้อกระจกบัดนี้กลับเป็นสีดำสนิท ไร้แววตาของความเป็นมนุษย์ มือที่เหี่ยวแห้งของเขาสะบัดผ่านอากาศ เกิดเป็นประกายแสงสีแดงฉานพุ่งตรงมายังจุดที่ผมยืนอยู่ ผมเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อด้วยความตระหนก—ไม่ใช่เพราะความกลัวตาย แต่เพราะผมเห็นมัน... เห็นจิตพยาบาทที่รวมตัวกันเป็นคมอาคมนั้น มันคืออาวุธที่สร้างขึ้นจากความแค้นของวิญญาณที่อาจารย์คงกักขังไว้ "อย่ามอง! ไอ้ริน! อย่าจ้องมัน!" หมวดก้องตะโกนเตือนพลางชักปืนประจำกายขึ้นมา แม้เขาจะรู้ดีว่ากระสุนตะกั่วไม่มีทางทำอันตรายจอมขมังเวทได้ แต่เขาก็ยังยิงข่มเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงปืนดังสนั่นในพื้นที่แคบๆ แต่มันกลับไร้ผล อาจารย์คงเพียงแค่ยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูเย้ยหยันต่อหลักการของโลกวิทยาศาสตร์ที่หมวดก้องศรัทธามาตลอดชีวิต เขาหมุนตัวกวาดมืออีกครั้ง คราวนี้รังสีอาคมไม่ได้พุ่งมาที่ผมคนเดียว แต่มันแยกตัวออกเป็นเส้นสายราวกับหนวดปลาหมึกที่หิวโหย ผมเห็นมันชัดเจน... เส้นสีดำเหล่านั้นกำลังพุ่งเข้าใส่หน้าอกของผม วินาทีนั้น ความทรงจำเก่าๆ เมื่อสิบปีก่อนย้อนกลับมาซ้อนทับภาพตรงหน้า พี่สาวของผม... ในวันที่เธอถูกพรากไป ผมทำได้เพียงยืนมองอย่างโง่เขลา ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดทศวรรษประดังเข้ามาจนผมแทบหยุดหายใจ ผมขยับตัวไม่ได้ ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความกลัว "ริน! ขยับสิวะ!" เสียงของหมวดก้องใกล้เข้ามา ผมรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากร่างของเขาที่โถมเข้ามาหาผม ไม่ใช่เพื่อหลบ... แต่เพื่อขวาง *ฉึก!* เสียงเหมือนเหล็กแหลมเสียบทะลุเนื้อดังขึ้นชัดเจนในความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว กลิ่นคาวเลือดสดๆ ตลบอบอวลแทนที่กลิ่นธูป ผมเบิกตากว้างมองภาพตรงหน้า หมวดก้อง... พี่ชายที่ร่วมเป็นร่วมตายมาด้วยกันในคดีอาถรรพ์ครั้งนี้ กำลังยืนบังร่างของผมไว้ ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน มือหนาของเขาประคองต้นแขนผมไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ คมอาคมสีดำทมิฬพุ่งทะลุผ่านแผ่นหลังของเขาไปจนโผล่ที่หน้าอก เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีซีดจนกลายเป็นสีคล้ำ "หมวด..." เสียงของผมสั่นเครือ มันแหบแห้งจนแทบไร้เสียง หมวดก้องกระอักเลือดออกมาคำโต ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด แต่เขากลับฝืนยิ้มให้ผม ยิ้มที่ดูอ่อนล้าแต่หนักแน่นดุจภูผา "บอกแล้วไง... ว่าคดีนี้... พวกเราต้องรอดออกไปให้ได้ทั้งคู่" "ทำไม... ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้" ผมพยายามจะพยุงร่างเขาไว้ แต่เขากลับทรุดลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว อาจารย์คงหัวเราะร่า เสียงหัวเราะที่ฟังดูแหบแห้งเหมือนแผ่นไม้ที่กำลังหักสะบั้น "ความโง่เขลาของมนุษย์" อาจารย์คงเดินเข้ามาใกล้ รอยเท้าของเขาเหยียบย่ำลงบนคราบเลือดของหมวดก้อง "คิดว่าชีวิตของตำรวจกระจอกๆ คนหนึ่ง จะแลกกับชะตาที่ถูกลิขิตไว้ได้งั้นหรือ?" ผมมองหน้าหมวดก้องที่เริ่มซีดขาว มือของเขาที่กุมมือผมไว้เริ่มเย็นเฉียบ แต่สายตาของเขายังคงจ้องไปที่อาจารย์คงอย่างไม่ลดละ เขาหันมาสบตาผม สายตาที่ผ่านความเจ็บปวดมามากมายคู่นั้นสื่อความหมายบางอย่างที่ผมเข้าใจได้ดีในชั่วพริบตา "ริน... ยิง..." หมวดก้องกระซิบ เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบจะเป็นลมหายใจสุดท้าย ผมชะงัก นี่คือแผนของเขา... ไม่ใช่การเสียสละเพื่อจบสิ้น แต่เป็นการเสียสละเพื่อสร้างจังหวะ ในขณะที่อาจารย์คงกำลังลำพองใจในชัยชนะและก้าวเข้ามาใกล้ระยะที่ไม่มีการป้องกัน หมวดก้องใช้แรงเฮือกสุดท้ายกระชากเข็มขัดของตัวเองออก ในนั้นมีวัตถุมงคลที่ผมเคยให้เขาไว้... ยันต์เกราะเพชรที่ถูกปลุกเสกด้วยเลือดของผมเอง เขายัดมันใส่มือผมแล้วผลักออกไปสุดแรง "ยิงมันด้วย... ความศรัทธา... อย่ามองด้วยดวงตา... ให้มองด้วยจิต!" ผมเข้าใจแล้ว... ความตายไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือบทเรียนสุดท้ายที่หมวดก้องมอบให้ ความหวาดกลัวที่ผมแบกรับมาสิบปีถูกปัดทิ้งในวินาทีนี้ ผมมองเห็นวิญญาณรอบตัวอาจารย์คงที่กำลังสั่นคลอนจากการที่เขาสัมผัสเลือดของผู้ที่ยึดมั่นในความยุติธรรมอย่างหมวดก้อง ผมดึงปืนที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา บรรจุกระสุนนัดสุดท้ายที่ได้รับการอาคมจากยันต์ที่เปื้อนเลือดของหมวดก้อง... มันไม่ใช่แค่เหล็กและดินปืน แต่มันคือความแค้น ความหวัง และความตายที่หลอมรวมกัน อาจารย์คงชะงัก เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อเงาสีดำรอบตัวเขาเริ่มกรีดร้องและถอยร่น แต่สายเกินไปเสียแล้ว ผมไม่ได้เล็งไปที่หัวใจของเขา แต่ผมเล็งไปที่ 'ธูปต้น' ที่เขาสูบเอาวิญญาณมารวมไว้ "จบคดีนี้เสียที!" ผมคำรามลั่น *ปัง!* กระสุนพุ่งแหวกอากาศออกไป เสียงระเบิดของอาคมดังสนั่นจนห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน แสงสว่างวาบขึ้นจนผมต้องหลับตาลง ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ผมได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ ข้างหู "ริน... ข้างหลัง..." ผมลืมตาขึ้น แต่ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่ห้องใต้ดินอีกต่อไป ร่างของอาจารย์คงสลายไปพร้อมกับควันไฟ แต่สิ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังหมวดก้องที่นอนจมกองเลือด ไม่ใช่อาจารย์คง... แต่เป็นคนคนหนึ่งที่ผมคุ้นเคยดีที่สุด คนที่ไม่ควรจะมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว... ผมแทบล้มทั้งยืนเมื่อเห็นใบหน้าของคนคนนั้นชัดๆ แววตาที่เย็นเยียบและรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวนั่น... "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... น้องชาย" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางอันยาวนานและเจ็บปวดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ