ก่อนพายุจะเข้า

"ถ้าคืนนี้เราไม่รอดกลับมา นายช่วยบอกตำรวจให้เผาร่างฉันทิ้งเสีย อย่าให้ใครเอาไปทำพิธีต่อได้อีก" รินวางมีดอาคมลงบนโต๊ะไม้เก่าที่สั่นไหวตามแรงลมจากพัดลมเพดานที่หมุนเอื่อยเฉื่อย เขาไม่ได้หันไปมองหมวดก้อง แต่จ้องเขม็งไปที่รอยแตกของผนังปูนที่เห็นเป็นเงาดำมืดคล้ายใบหน้าคนบิดเบี้ยว ดวงตาของเขาสะท้อนภาพวิญญาณที่เกาะกลุ่มอยู่ตามมุมห้อง ราวกับกำลังรอคอยเวลาที่เจ้าบ้านจะก้าวเท้าออกจากเซฟเฮาส์แห่งนี้ หมวดก้องชะงักมือที่กำลังบรรจุกระสุน .38 เข้าในรังเพลิง เขาเงยหน้าขึ้นมองรินด้วยสายตาที่ผ่านการไตร่ตรองมาอย่างหนักแน่น "เลิกพูดจาเป็นลางเสียทีริน เราเตรียมตัวกันมาสามเดือนเต็ม ไม่ใช่เพื่อไปตาย แต่เพื่อลากคอไอ้แก่เดรัจฉานนั่นมาลงนรกให้ได้" "ความตายไม่ใช่เรื่องไกลตัวสำหรับคนอย่างผมหรอกครับหมวด" รินหันกลับมา แววตาของเขาว่างเปล่าราวกับหลุมศพ "โดยเฉพาะเมื่อต้องสู้กับคนที่ไม่ได้ใช้อาวุธธรรมดา แต่ใช้อาคมที่ดึงมาจากความแค้นของคนตาย... อาจารย์คงไม่ใช่แค่มนุษย์แล้ว สิ่งที่อยู่ในรังมันคืออสุรกายที่รอเวลาอิ่ม" หมวดก้องวางปืนลง แล้วเดินเข้ามาใกล้ริน กลิ่นควันบุหรี่จางๆ จากตัวชายวัยกลางคนปะทะกับกลิ่นธูปอบอวลที่ติดตัวรินอยู่ตลอดเวลา เขาตบไหล่รินเบาๆ แต่หนักแน่น "ฉันเป็นตำรวจ ฉันเห็นหลักฐานมาเยอะ เห็นฆาตกรมาก็มาก แต่ไอ้การกระทำของอาจารย์คง... มันข้ามเส้นความเป็นคนไปนานแล้ว ผมไม่สนหรอกว่ามันจะมีของขลังแค่ไหน เพราะลูกปืนผมไม่ได้เลือกยิงคนที่มีบุญบารมี แต่มันเลือกยิงคนที่ทำชั่ว" "แล้วถ้ากระสุนนั่นทำอะไรเขาไม่ได้ล่ะครับ?" รินถามเสียงเรียบ พร้อมกับหยิบยันต์เกราะเพชรที่เขียนด้วยเลือดอาคมขึ้นมาสอดไว้ใต้ปกเสื้อ "คืนนี้เราจะบุกรังของเขาที่ท้ายเขื่อน ความมืดที่นั่นเข้มข้นกว่าที่ไหนๆ... ผมเห็นมันในนิมิต วิญญาณที่เขาควบคุมไว้ไม่ได้ถูกล่ามโซ่ แต่พวกมันกำลังหิวโหย" ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงจิ้งจกทักข้างฝาดังขึ้นสามครั้งสลับกับเสียงฟ้าร้องคำรามไกลๆ เหมือนสัญญาณเตือนจากธรรมชาติ รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบกระเป๋าอุปกรณ์ที่มีทั้งสายสิญจน์อาคมและยันต์กันวิญญาณ เขาเดินไปที่กระจกเงาบานใหญ่ในห้อง ก่อนจะชะงักกึก ในกระจก... เงาของรินไม่ได้ยืนอยู่เพียงลำพัง ด้านหลังของเขาคือร่างโปร่งแสงของเด็กสาวที่ใบหน้าขาดวิ่น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยหยดเลือดที่ไหลทะลักออกมาไม่หยุด เธอคือหนึ่งในเหยื่อที่อาจารย์คงเคยทำพิธีสังเวย รินหลับตาลงแน่น พยายามควบคุมลมหายใจไม่ให้สั่นคลอน "เห็นอะไรอีก?" หมวดก้องถามเสียงต่ำพลางหยิบเสื้อกันกระสุนมาสวม "พวกเขาเตือน" รินตอบเสียงแผ่ว "เตือนว่ารังนั้นไม่ได้มีไว้ให้คนเข้าไป แต่มีไว้ให้คนถูกฝัง" ทั้งสองก้าวออกจากเซฟเฮาส์ในเวลาเที่ยงคืนตรง รถกระบะคันเก่าวิ่งฝ่าความมืดบนเส้นทางลูกรังที่ขรุขระสองข้างทางเต็มไปด้วยป่ารกชัฏ บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทจนน่าขนลุก ไม่มีเสียงแมลง ไม่มีเสียงนกกลางคืน มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่มราวกับจะประท้วงการเดินทางครั้งนี้ เมื่อรถจอดสนิทลงที่ชายป่าใกล้กับกระท่อมร้างกลางดงต้นไทรใหญ่ รินสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล อากาศรอบตัวเย็นเยียบลงฉับพลันจนหมอกจางๆ เริ่มก่อตัวขึ้น เขาหยิบไฟฉายกระบอกเล็กขึ้นมา แสงสีขาวส่องกระทบกับรูปปั้นกุมารทองหลายสิบตนที่วางเรียงรายอยู่หน้าทางเข้า กระท่อมนั้นดูเหมือนสิ่งมีชีวิตที่กำลังอ้าปากกว้างรอรับเหยื่อ "จำไว้ หมวด" รินกำชับก่อนก้าวเท้าเข้าไป "ถ้าเห็นอะไรที่ดูเหมือนคน แต่อยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่ อย่าคุย อย่าสบตา และที่สำคัญ... อย่าหันหลังกลับเด็ดขาด" หมวดก้องพยักหน้า มือขวากุมปืนแน่น รินเริ่มร่ายมนตร์บทสั้นๆ เสียงสวดพึมพำแผ่วเบาแทรกซึมไปกับสายลม บรรยากาศเริ่มบิดเบี้ยว เงาสีดำเริ่มขยับเขยื้อนตามการเคลื่อนไหวของพวกเขา ทันใดนั้น รินก็หยุดชะงักกลางคัน เขาขมวดคิ้วแน่น เมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ พลังงานไสยเวทที่นี่ไม่ใช่พลังงานที่มุ่งร้ายต่อเขา... แต่มันคือกลิ่นอายของคนที่เขารู้จักดี "ริน ดูนั่น!" หมวดก้องกระซิบพลางชี้ไปที่กองเถ้าถ่านตรงหน้ากระท่อม บนพื้นดินที่ถูกขุดเป็นหลุมลึก มีแผ่นป้ายชื่อไม้สลักชื่อคนตายปักอยู่ และหนึ่งในนั้น... คือชื่อของ 'พี่สาวริน' ที่เพิ่งถูกเขียนขึ้นใหม่ด้วยหมึกสีแดงสดราวกับเพิ่งเขียนเสร็จเมื่อครู่นี้เอง รินหน้าซีดเผือด เขารีบก้าวเข้าไปใกล้หลุมนั้น ทันใดนั้น มือที่เหี่ยวแห้งและเต็มไปด้วยรอยสักอักขระก็พุ่งออกมาจากเงามืดหลังต้นไทร คว้าลำคอของหมวดก้องไว้แน่นพร้อมกับเสียงหัวเราะแหบแห้งที่คุ้นเคย "มาช้าจังนะ... พ่อหนุ่มริน" เสียงของอาจารย์คงดังก้องมาจากทุกทิศทาง รินพยายามจะเข้าไปช่วยหมวดก้อง แต่เขากลับพบว่าเท้าของเขาถูกโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นรัดแน่นกับพื้นดิน รอบตัวเขาเริ่มมีร่างของวิญญาณร้ายนับสิบปรากฏตัวขึ้น ทุกร่างค่อยๆ หันมามองเขาด้วยความหิวโหย แต่สิ่งที่ทำให้รินใจสลายที่สุด คือการที่ร่างเงาของพี่สาวเขาก้าวออกมาจากหลังอาจารย์คง พร้อมกับมีดอาคมในมือที่เล็งตรงมาที่หัวใจของหมวดก้อง รินตะโกนสุดเสียง แต่เสียงกลับหายไปในลำคอ เมื่ออาจารย์คงเผยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวแล้วกระซิบว่า "เลือกระหว่างชีวิตผู้ชายคนนี้... กับการได้วิญญาณพี่สาวเธอกลับไปเดี๋ยวนี้ ริน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในคดีนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ