ลมหายใจสุดท้ายของเหยื่อ

“วางมีดลงเสียริน... ถ้าไม่อยากเห็นคนตรงหน้ากลายเป็นซากศพที่ยังหายใจได้” เสียงแหบพร่าดั่งเสียงไม้สีกันดังขึ้นจากมุมมืดของห้องพิธีกรรม กลิ่นควันธูปอบอวลจนแสบจมูก ผสมปนเปไปกับกลิ่นคาวเลือดที่เริ่มคลุ้งกระจาย รินชะงักมือที่กำลังคว้าอาคมกำกับวิญญาณเอาไว้ ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็น 'เหยื่อ' ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นหญิงสาวลูกหลานผู้บริสุทธิ์ที่หมวดก้องพยายามตามหามาตลอดสามวัน เธอถูกตรึงไว้ด้วยด้ายสายสิญจน์อาบเลือดสีดำสนิทที่ขดตัวราวกับงูพิษ รินหอบหายใจถี่ สายตาของเขาไม่ได้จดจ้องไปที่จอมขมังเวทอย่างอาจารย์คงเพียงอย่างเดียว แต่ยังเหลือบมองไปยังเงาดำมหึมาที่ขยับเขยื้อนอยู่เบื้องหลังร่างของหญิงสาว สิ่งนั้นไม่ใช่คน แต่มันคือสัมภเวสีชั้นต่ำที่ถูกสะกดด้วยอาคมให้เฝ้าดูดกลืนลมหายใจของเหยื่อทีละน้อย “อาจารย์คง... ท่านกำลังทำลายวิญญาณตัวเองเพื่อแลกกับอำนาจที่ไม่มีวันอยู่ยง” รินเค้นเสียงผ่านไรฟัน มือที่ถือยันต์สั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเขากำลังชั่งน้ำหนักระหว่าง 'ชีวิตของคนแปลกหน้า' กับ 'การเอาตัวรอด' เพื่อไปถึงจุดหมายที่สำคัญกว่า “อำนาจงั้นรึ? เจ้าเด็กเมื่อวานซืน” อาจารย์คงก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าที่เหี่ยวย่นดั่งเปลือกไม้แห้งกรังนั้นปรากฏรอยยิ้มสมเพช “เจ้าก็เหมือนพี่สาวเจ้าไม่ผิดเพี้ยน ยึดติดกับศีลธรรมที่กินไม่ได้ แต่ในวินาทีที่วิญญาณจะหลุดจากร่าง เจ้าจะรู้เองว่าความตายมันน่าสยดสยองเพียงใด” ทันใดนั้น รินรู้สึกถึงแรงบีบคั้นมหาศาลที่หน้าอก ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากหัวใจ อาคมของอาจารย์คงพุ่งเข้าใส่รินเหมือนฝูงแมลงปีกแข็งสีดำ รินรู้ดีว่าถ้าเขาทุ่มพลังทั้งหมดไปที่การแก้อาคมให้หญิงสาว เขาจะไม่มีเกราะคุ้มกันเหลืออยู่เลย และอาจารย์คงจะปลิดชีพเขาได้ในพริบตาเดียว ภาพเหตุการณ์เมื่อ 10 ปีก่อนฉายชัดในหัว พี่สาวของเขาก็เคยอยู่ในสภาพนี้... นัยน์ตาที่ไร้แววคู่นั้นมองมาที่เขาก่อนจะดับสิ้นลงด้วยพิธีกรรมที่เขาป้องกันไม่ได้ รินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเจ็บปวดเตือนสติว่าเขาไม่ใช่เด็กน้อยคนเดิมอีกต่อไป “หมวดก้อง... ถ้าผมส่งสัญญาณ ให้คุณรีบพาเธอออกไป” รินกระซิบเบาๆ ผ่านไมโครโฟนจิ๋วที่ติดอยู่บนปกเสื้อ แม้จะรู้ว่าหมวดก้องที่ซุ่มอยู่ด้านนอกอาจจะทำอะไรไม่ได้มากนักกับอาคมขั้นสูงนี้ “ริน! อย่าบ้าไปหน่อยเลย นายกำลังเดินเข้ากองไฟนะ!” เสียงของหมวดก้องสวนกลับมาอย่างร้อนรน รินไม่ได้ตอบโต้ เขาตัดสินใจแน่วแน่ เขารวบรวมจิตสัมผัสทั้งหมดไปที่ดวงตา ลืมตามองทะลุเงาสะท้อนของโลกวิญญาณ เขาเห็นจุดอ่อนของสายสิญจน์อาบเลือดนั่นแล้ว มันอยู่ที่กึ่งกลางหน้าผากของหญิงสาวที่ถูกยันต์กระดาษสีหม่นแปะทับไว้ “เลือกเอาสิ ริน...” อาจารย์คงหัวเราะร่วน “จะรักษาชีวิตอันต่ำต้อยของเจ้า หรือจะถวายวิญญาณของนังเด็กนี่ให้กับพิธีข้ามภพของข้า!” รินก้าวเท้าออกไปข้างหน้าทีละก้าว ขาที่สั่นเทาค่อยๆ มั่นคงขึ้น เขาหยิบมีดอาคมขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อสู้กับอาจารย์คง แต่เพื่อตัดด้ายสายสิญจน์ที่พันธนาการเหยื่ออยู่ ทันทีที่ปลายมีดสัมผัสกับอาคม กระแสไฟฟ้าสีม่วงก็ช็อตเข้าที่แขนของเขาจนผิวหนังไหม้เกรียม กลิ่นเนื้อไหม้โชยออกมาพร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณที่ถูกกักขัง รินกัดฟันแน่น ร่างกายเขากำลังถูกกระชากด้วยแรงอาคมที่อาจารย์คงโหมใส่ไม่ยั้ง เขาเริ่มมองเห็นภาพหลอนของพี่สาวเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เธอยื่นมือมาหาเขา พร้อมกับเสียงกระซิบว่า 'หนีไปริน... ถ้าเธอตาย ที่นี่จะกลายเป็นนรกที่ไม่มีวันสิ้นสุด' “ฉันไม่หนีอีกแล้ว” รินตะโกนลั่นห้อง เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง รินพลิกมีดหันเข้าหาฝ่ามือตัวเองแล้วกรีดเลือดลงบนพื้น สร้างวงอาคมสะท้อนกลับ (Reflective Seal) พลังทั้งหมดที่อาจารย์คงส่งมาถูกตีกลับอย่างรุนแรง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เปิดช่องโหว่ให้ตัวเองตกเป็นเป้าหมายของวิญญาณร้ายที่ถูกเรียกมา หญิงสาวเริ่มได้สติ เธอหอบหายใจเฮือกใหญ่ สายสิญจน์รอบตัวขาดสะบั้นลง แต่ในวินาทีที่รินกำลังจะประคองเธอขึ้น อาจารย์คงที่โกรธจัดกลับชักอาวุธในมือออกมา มันคือ 'กริชกระดูกอาถรรพ์' ที่เขาสะสมมาตลอดหลายทศวรรษ เขาพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วเหนือธรรมชาติ ทว่าก่อนที่กริชจะปักลงที่แผ่นหลังของริน... ร่างของหมวดก้องที่พังประตูเข้ามาด้วยการยิงกระสุนอาคมพิเศษใส่พื้นห้องก็ทำให้เกิดแรงระเบิดของผงอาคมสีขาว ฟุ้งกระจายจนอาจารย์คงชะงัก “ริน! ออกมา!” เสียงหมวดก้องแผดก้อง ทว่าในจังหวะที่ฝุ่นควันเริ่มจางลง รินกลับทรุดตัวลงกับพื้น ร่างของหญิงสาวที่เขาช่วยไว้ขยับตัวลุกขึ้น แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น... หญิงสาวคนนั้นไม่ได้หวาดกลัวหรือขอบคุณ เธอค่อยๆ หันมามองรินด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป นัยน์ตาสีดำสนิทของเธอแปรเปลี่ยนเป็นสีขุ่นมัวดั่งน้ำคลำ และรอยยิ้มที่มุมปากของเธอก็ไม่ใช่ของมนุษย์อีกต่อไป เธอกระซิบด้วยเสียงที่ซ้อนทับกันหลายเสียงจนฟังไม่ได้ศัพท์ “ขอบใจนะ... ที่ช่วยเปิดประตูให้พวกข้าเข้ามา” รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำขนาดมหึมาที่เฝ้าดูอยู่เบื้องหลัง ไม่ได้หายไปไหน แต่มันกำลังสิงสู่เข้าไปในร่างของเหยื่อที่เขาเพิ่งช่วยออกมา อาจารย์คงที่เห็นดังนั้นกลับหัวเราะร่วนอย่างบ้าคลั่ง “ข้าไม่ได้ต้องการเด็กคนนี้เพื่อเป็นเหยื่อ... แต่ข้าต้องการร่างภาชนะให้กับ 'นาย' ของข้าต่างหาก และเจ้า... ริน... เจ้าคือผู้ทำพิธีอัญเชิญที่สมบูรณ์แบบที่สุด!” รินมองไปที่หมวดก้องที่กำลังชักปืนสั่นๆ ด้วยความตกใจ ก่อนที่เสียงประตูห้องพิธีกรรมจะปิดลงเองโดยอัตโนมัติ พร้อมกับเสียงล็อคจากด้านนอกที่ไม่มีใครเปิดได้อีกตลอดกาล ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในคดีนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ.