ความจริงใต้หน้ากาก

“อาจารย์คงครับ... กลิ่นธูปที่จุดบูชาบนหิ้งของอาจารย์วันนี้ มันช่างฉุนกึกเหมือนกลิ่นเนื้อเน่าที่หมักในน้ำมันพรายไม่มีผิดเลยนะครับ” เสียงของรินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในตำหนักส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยควันสีขาวหม่น ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะหมู่บูชา ดวงตาคมกริบของเขามิได้มองไปยังพระพุทธรูปองค์ประธาน หากแต่จ้องเขม็งไปที่รอยแยกบนพื้นไม้ใต้ฐานวางกะโหลกอาถรรพ์ที่อาจารย์คงหวงแหนนักหนา อาจารย์คงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรตระการตาขยับยิ้มที่มุมปาก แววตาของชายชราผู้น่าเกรงขามวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของผู้มีบุญบารมี “เจ้าพูดจาเลอะเทอะไปใหญ่แล้วริน... สิ่งที่เจ้าได้กลิ่น อาจเป็นเพราะกรรมที่เกาะกินใจเจ้าอยู่จนทำให้ประสาทสัมผัสเลอะเลือนไปหมดแล้วก็ได้” “กรรมหรือครับ?” รินแค่นหัวเราะในลำคอ “หรือเป็นเพราะผมเริ่มเห็น ‘หน้ากาก’ ของอาจารย์ที่กำลังกะเทาะออกทีละนิดกันแน่” หมวดก้องที่ยืนกอดอกพิงเสาเรือนอยู่มุมมืด ขยับตัวเข้ามาใกล้แสงสว่างเล็กน้อย มือของเขาแตะอยู่ที่ด้ามปืนพกข้างเอวโดยสัญชาตญาณ แม้จะเชื่อในหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ แต่บรรยากาศที่บีบคั้นราวกับอากาศในห้องกำลังจะแข็งตัวทำให้เขารู้สึกว่ากระสุนเหล็กกล้าในรังเพลิงอาจจะไร้ความหมายในสถานที่แห่งนี้ “คุณคง... หลักฐานจากบัญชีรายชื่อคนหายที่ผมไปขุดเจอในเซฟที่สำนักเก่าของคุณ มันเชื่อมโยงกับวันที่เกิดเหตุฆาตกรรมในรอบสิบปีนี้ได้อย่างน่าประหลาด” หมวดก้องกล่าวเสียงเรียบ แม้ในใจจะเต้นรัวด้วยความกังวล “คุณไม่ได้แค่เป็นอาจารย์ผู้ให้พร แต่คุณคือผู้ ‘คัดเลือก’ วิญญาณให้มาสังเวยพิธีกรรมเพื่อความอมตะของตัวเอง” อาจารย์คงหัวเราะร่า เสียงหัวเราะแหบพร่าดังก้องไปทั่วห้องก่อนจะหยุดลงกะทันหัน ใบหน้าของชายชราเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยจนน่ากลัว “พวกเจ้าฉลาด... แต่ความฉลาดมักนำพาไปสู่จุดจบที่คาดไม่ถึงเสมอ” อาจารย์คงหยิบลูกประคำไม้แกะสลักสีดำสนิทขึ้นมาหมุนวน นิ้วที่เหี่ยวหย่นกดลงบนเม็ดประคำแต่ละเม็ดราวกับกำลังสั่งการบางอย่าง ทันใดนั้น เงาดำจากมุมมืดของห้องก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น มันไม่ได้เป็นเพียงแค่เงา แต่คือ ‘วิญญาณอาฆาต’ ที่รินคุ้นเคยดี ดวงตาสีขุ่นมัวของพวกมันจ้องมองมาที่รินด้วยความเจ็บปวด “พี่สาวเจ้าไงริน... จำนางได้ไหม?” อาจารย์คงเอ่ยเบาๆ ราวกับกระซิบ “นางไม่ได้ไปไหน นางยังอยู่ใต้คำสั่งของข้า ในฐานะทาสรับใช้ที่ไร้ทางหลุดพ้น” รินกำหมัดแน่นจนสั่น เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่พุ่งผ่านร่างของเขาไป วินาทีนั้นความทรงจำอันเลวร้ายเมื่อสิบปีก่อนก็ย้อนกลับมา ราวกับเขากำลังยืนอยู่หน้าเตาหลอมพิธีกรรมนั้นอีกครั้ง ภาพพี่สาวที่ถูกตรึงด้วยอาคมสีแดงชาดปรากฏขึ้นในมโนภาพ ความเจ็บปวดจากการที่ไม่อาจช่วยเธอได้ในวันนั้นกลายเป็นความแค้นที่สุมอยู่ในอกจนแทบระเบิด “แก... แกทำอะไรกับพี่ฉัน!” รินคำราม ก่อนจะคว้ามีดอาคมที่พกไว้ในกระเป๋าเสื้อออกมา “ริน! อย่าบุ่มบ่าม!” หมวดก้องตะโกนเตือนพร้อมกับชักปืนออกมาเตรียมพร้อม แต่เขากลับพบว่าปืนในมือถูกพันธนาการด้วยเส้นผมยาวสลวยสีดำสนิทที่งอกออกมาจากผนังห้อง! อาจารย์คงลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่ดูแก่ชรากลับดูสง่าผ่าเผยและเต็มไปด้วยพลังอำนาจดุดัน “เจ้าอยากรู้ความจริงไม่ใช่หรือ? งั้นก็จงดูให้ดี... ว่าสิ่งที่อยู่ใต้หน้ากากนี้ คือเทวดาผู้โปรดสัตว์ หรืออสูรที่คอยสูบกินวิญญาณคนโง่เขลาอย่างพวกเจ้ากันแน่!” อาจารย์คงกระชากผิวหนังบริเวณลำคอของตนเองออก! ท่ามกลางความตื่นตะลึงของรินและหมวดก้อง ผิวหนังที่ดูเหมือนมนุษย์ลอกออกราวกับหน้ากากยาง เผยให้เห็นรอยสักยันต์โบราณที่ฝังลึกเข้าไปในเนื้อเยื่อ และที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าคือดวงตาที่สามกลางหน้าผากที่เปิดกว้างออก พร้อมกับแสงสีเขียวหม่นที่ส่องสว่างวาบไปทั่วห้อง ในจังหวะที่รินกำลังจะพุ่งตัวเข้าไป ร่างของเงาดำวิญญาณตนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นขวางหน้า เขาเห็นใบหน้าของพี่สาวที่บิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ทรมาน แต่ทว่า... ในดวงตาคู่นั้นที่เขามองเห็น กลับมีหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาเป็นเลือด และเธอกำลังขยับปากพูดโดยไม่มีเสียงว่า *“หนีไป... ริน... เขาไม่ใช่คน...”* ทว่า ก่อนที่รินจะได้ทันทำอะไร พื้นไม้ใต้เท้าของเขาก็พังทลายลงพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังสนั่นจากปากของอาจารย์คง “ยินดีต้อนรับสู่ขุมนรกส่วนตัวของข้า ริน... วันนี้เจ้าจะไม่ได้ออกจากที่นี่ไปในฐานะผู้ล่า แต่ในฐานะของ ‘ร่างทรง’ คนต่อไปของข้า!” รินร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง ในวินาทีที่เขากำลังจะสิ้นสติเพราะแรงกระแทก เขากลับเห็นภาพของหมวดก้องที่ยืนอยู่ข้างบน... แต่ทว่าหมวดก้องคนนั้นกลับกำลังยิ้มให้อาจารย์คงด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับถูกสะกดมาตั้งแต่นานแล้ว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมไขปริศนาไปกับผมนะครับ จากใจ เข็มทิศมองวิญญาณ ครับ