การไล่ล่าที่ข้ามผ่านมิติ

"วางปืนลงเดี๋ยวนี้หมวดก้อง! หลักฐานที่อยู่ในมือคุณมันไม่มีความหมายหรอก ถ้าวิญญาณที่ผมเห็นมันกำลังจะฆ่าคุณในอีกสามวินาทีข้างหน้า!" เสียงของรินดังแทรกผ่านความเงียบงันในโกดังร้างริมน้ำชายขอบเมือง เขาตะโกนก้องขณะที่ดวงตาของเขากำลังจับจ้องไปยังอากาศว่างเปล่าเบื้องหลังของหมวดก้อง ทว่าสิ่งที่รินเห็นไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่เป็นเงาร่างบิดเบี้ยวของชายฉกรรจ์ที่ถูกตรึงด้วยตะปูสังข์รอบตัว ผิวหนังที่เน่าเปื่อยกำลังสั่นไหวและแผ่ไอเย็นเยือกจนแม้แต่พื้นปูนยังเกิดรอยร้าวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง หมวดก้องชะงัก นิ้วชี้ที่เหนี่ยวไกปืนจ่อไปทาง 'อาจารย์คง' ซึ่งยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้า ห่างออกไปเพียงสิบก้าว อาจารย์คงไม่ได้มีท่าทีหวาดหวั่น เขายังคงยิ้มมุมปาก มือข้างหนึ่งถือลูกประคำไม้พยุงแกะสลักที่ดูเหมือนจะสั่นไหวด้วยพลังงานบางอย่าง "หลักฐานทางกฎหมายงั้นรึริน?" อาจารย์คงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเย้ยหยัน "กฎหมายของมนุษย์เขียนโดยคนที่มีเลือดเนื้อ แต่กฎที่ข้าถือครอง... มันถูกเขียนด้วยหยาดเลือดของคนที่ไม่ยอมตายตามกาลเวลา คุณจะเอาไม้บรรทัดของตำรวจมาวัดระยะทางของนรกงั้นหรือ?" หมวดก้องขบกรามแน่น เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม เขาพยายามรวบรวมสติ แม้สิ่งที่เห็นตรงหน้าจะขัดกับหลักตรรกะที่เขาเชื่อถือมาตลอดชีวิต "ผมไม่สนหรอกว่าคุณจะเล่นกลอะไร อาจารย์คง หลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีนอมินีของคุณเมื่อคืนนี้รวมถึงแฟ้มประวัติการทำพิธีในสุสานร้างที่ผมเจอ... ทั้งหมดนี้จะส่งคุณเข้าตารางในฐานะฆาตกรต่อเนื่อง ไม่ใช่จอมขมังเวท!" "หลักฐาน..." อาจารย์คงหัวเราะร่า เสียงหัวเราะดังก้องสะท้อนไปมาในโกดัง "งั้นลองดูว่าหลักฐานของคุณจะมีค่าแค่ไหน ในเมื่อวันนี้... ความตายไม่ได้มาในรูปแบบของกระสุน" ทันใดนั้น อาจารย์คงสะบัดลูกประคำในมือ แรงกระแทกทางอากาศรุนแรงราวกับคลื่นสึนามิพุ่งเข้าปะทะหมวดก้อง ร่างของตำรวจหนุ่มกระเด็นไปกระแทกกับกองลังไม้เก่าๆ จนแตกกระจาย รินพุ่งตัวเข้าไปคว้ากระเป๋าใส่ยันต์ของตนเพื่อเตรียมทำพิธีตอบโต้ แต่เขากลับพบกับสิ่งที่ทำให้หัวใจต้องหยุดเต้น เงาร่างบิดเบี้ยวที่รินเฝ้ามองอยู่เมื่อครู่ ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่หมวดก้องเพียงคนเดียว มันกำลังขยายตัวราวกับหมึกที่หยดลงในแก้วน้ำ มันพุ่งผ่านมิติเข้ามาซ้อนทับกับร่างของหมวดก้องที่กำลังพยายามลุกขึ้นยืน "ริน! อย่า..." หมวดก้องตะโกน เสียงของเขาขาดห้วง ดวงตาที่เคยแน่วแน่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามลำคอและใบหน้า รินกัดฟันแน่น เขาหยิบผงธูปเสกขึ้นมาโปรยเป็นวงกลมรอบตัวเพื่อป้องกันตัวเอง "อาจารย์คง! คุณใช้ 'อาคมซ้อนภพ' ดึงวิญญาณคนตายมาสวมร่างคนเป็น! นี่มันผิดกฎแห่งกรรม คุณจะแบกรับบาปไม่ไหวแน่!" "บาปงั้นรึ?" อาจารย์คงก้าวเดินเข้ามาหาช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขาวางเท้าลง พื้นปูนใต้ฝ่าเท้าจะเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท "สำหรับคนอย่างข้า บาปคือเครื่องมือ... และสำหรับคนอย่างคุณ ริน... บาปคือโซ่ตรวนที่ผูกมัดคุณไว้กับพี่สาวที่ตายไปแล้วสิบปี ไม่ใช่หรือ?" คำพูดนั้นแทงใจดำรินอย่างจัง ภาพความทรงจำในวันที่เขาสูญเสียพี่สาวจากการทำพิธีไสยเวทของอาจารย์คงย้อนกลับมาฉายซ้ำราวกับแผ่นฟิล์มที่ชำรุด รินรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่บาดลึกในอก แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะเสียสมาธิ เสียงเตือนจากสัญชาตญาณก็ทำงาน เขาไม่ได้มองไปที่อาจารย์คง แต่เขามองไปที่เงาบนพื้น เงาของอาจารย์คงไม่ได้ขยับตามการเดินของเจ้าตัว แต่มันกำลังคลานออกไปทางด้านหลังของหมวดก้องเพื่อที่จะตวัดรัดคออีกฝ่าย "หมวด! อย่าขยับ!" รินตวาดพร้อมขว้างกริชลงอาคมออกไป กริชพุ่งแหวกอากาศราวกับสายฟ้า ปักลงบนเงาสีดำที่กำลังเลื้อยอยู่บนพื้นเสียงดัง *ฉึก!* เงาสีดำนั้นกรีดร้องด้วยเสียงที่แหลมสูงจนแก้วหูของทั้งสองคนแทบแตก อาจารย์คงชะงัก รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้าหายวับไปกลายเป็นความตื่นตระหนกที่ปิดไม่อยู่ "แก... แกบังอาจขัดขวางมิติแห่งเงาของข้า!" อาจารย์คงตวาด พลันควักตุ๊กตาดินเผาอาคมออกมาแล้วบีบจนแตกกระจาย ไอสีดำพุ่งทะลักออกมาคลุมทั่วโกดัง ในความมืดมิดนั้น รินมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากดวงตาสีแดงฉานที่จ้องมองมาจากทุกทิศทาง หมวดก้องเริ่มคลุ้มคลั่ง เขาหยิบปืนขึ้นมาหันไปทางรินโดยไม่รู้ตัว "ริน... ผมไม่รู้ว่านี่คือใคร แต่มันสั่งให้ผมยิง... มันบอกว่าแกคือคนที่ทำให้น้องสาวแกตาย!" รินนิ่งค้าง หัวใจเต้นแรงราวกับกลองรบ เขาต้องเลือกระหว่างการรักษาชีวิตหมวดก้องด้วยการทำร้ายจิตใจ หรือการยอมให้ตนเองตกเป็นเป้าของกระสุน ท่ามกลางสถานการณ์ที่บีบคั้น รินเห็นเงามืดที่กำลังจะสิงร่างหมวดก้องอย่างสมบูรณ์ เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้หมวดก้องเหนี่ยวไก ความเป็นมนุษย์ของหมวดก้องจะหายไปตลอดกาล รินตัดสินใจก้าวเข้าไปหาปลายกระบอกปืนของหมวดก้องอย่างไม่เกรงกลัวสายตาของวิญญาณร้าย เขามองลึกเข้าไปในดวงตาที่ว่างเปล่าของเพื่อนสนิท "ก้อง... ฟังผมนะ นายไม่ใช่คนฆ่าใคร... และฉันก็ไม่ใช่คนผิดในเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสิบปีก่อน" ทว่า ก่อนที่รินจะพูดจบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ไม่ได้มาจากทั้งรินและหมวดก้องก็ดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลังอาจารย์คง เป็นฝีเท้าที่จังหวะก้าวสม่ำเสมอและเย็นเยียบยิ่งกว่าไอไสยเวทใดๆ ที่รินเคยสัมผัส เงาร่างในความมืดก้าวออกมาเผยให้เห็นใบหน้าที่รินจำได้แม่นยำยิ่งกว่าใคร... ใบหน้าของพี่สาวที่ตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าขนลุก เธอไม่ได้มาเพื่อช่วยริน แต่เธอกำลังกางนิ้วออกราวกับจะกระชากวิญญาณของทุกคนในที่แห่งนี้ให้แตกสลายไปพร้อมกัน ผมขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินและหมวดก้องในตอนที่เข้มข้นที่สุดนี้ หวังว่าท่านจะยังคงอยู่เคียงข้างและเอาใจช่วยพวกเขาในตอนต่อไปนะครับ! เข็มทิศมองวิญญาณ