พันธมิตรที่ไม่คาดคิด

"เจ้ากล้าสาบานไหม... ว่ามือที่จับมือข้าอยู่ตอนนี้ ไม่ได้เปื้อนเลือดของพี่สาวเจ้า?" เสียงของอาจารย์คงยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของผม ราวกับหนอนที่ไชชอนเข้าไปในกระดูกสันหลัง ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อรินดึงแขนผมไว้แน่นจนเล็บของเธอจิกลงบนผิวหนังจนรู้สึกแสบ เรากำลังยืนอยู่หน้ากระท่อมไม้เก่าคร่ำคร่ากลางป่าลึกที่อบอวลไปด้วยกลิ่นธูปไหม้ผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ "ก้อง... คุณเป็นอะไรไป" รินถาม เสียงของเธอสั่นเครือ ดวงตาคู่สวยที่เคยเด็ดเดี่ยวบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น "คุณหน้าซีดมาก เราถอยกลับตอนนี้ยังทันนะ ถ้าคุณไม่พร้อม" ผมสูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นภาพนิมิตที่อาจารย์คงยัดเยียดให้ "ไม่... เราถอยไม่ได้แล้วริน ถ้าเราไม่ทำลายมนต์สะกดนี้ คนทั้งเมืองจะกลายเป็นเครื่องสังเวยตามที่ตาแก่นั่นต้องการ" เราก้าวข้ามธรณีประตูไม้ที่ผุพังเข้าไปข้างใน กลิ่นกำยานฉุนกึกพุ่งเข้าปะทะจมูก ชายชราคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนอาสนะที่ขาดวิ่น ผิวหนังของเขาเหี่ยวย่นราวกับเปลือกไม้เก่า แววตาที่มองมาที่พวกเรานั้นว่างเปล่า ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้ขนลุกชัน "เจ้ามาหาข้าด้วยคำลวง และพาผู้ที่ถูกสาปมาด้วย" หมอผีเฒ่าเปรยขึ้นโดยไม่เงยหน้ามอง "เงาที่ตามหลังเจ้ามาน่ะริน... มันไม่ได้มาเพื่อปกป้อง แต่มันมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่เจ้าขโมยไปเมื่อสิบปีก่อน" รินทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าเขา น้ำตาไหลรินโดยไม่มีเสียง "ท่านปู่... ท่านรู้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นวันนั้น โปรดเถิด ช่วยดึงมันออกไปจากตัวก้องที เขาไม่ควรต้องมารับกรรมแทนฉัน" หมอผีเฒ่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาฝ้าฟางนั้นดูเหมือนจะมองทะลุเข้าไปในวิญญาณของผม "กรรมไม่ใช่ของซื้อขาย ที่เจ้าจะโยนให้ใครก็ได้ ริน... เจ้าทำสัญญากับคนตายเพื่อแลกกับความปลอดภัยของตัวเอง และบัดนี้ คนที่เจ้าเลือกมาเป็นเกราะกำบังก็กำลังจะถูกกัดกินจากภายใน" ผมก้าวไปข้างหน้า ประจันหน้ากับหมอผีเฒ่า "ผมไม่สนหรอกว่าสัญญานั้นคืออะไร ผมต้องการวิธีแก้ ไม่ใช่คำทำนาย" ชายชราหัวเราะหึๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะฟังดูแหบพร่าคล้ายใบไม้เสียดสีกัน "วิธีแก้น่ะมี... แต่มันต้องแลกด้วยการเปิดเผยความลับที่เจ้าซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อข้างซ้ายนั่น ก้อง... เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าในนั้นคืออะไร?" หัวใจของผมกระตุกวูบ ผมค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบเศษกระจกเงาอาคมที่เก็บได้จากที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมครั้งล่าสุดขึ้นมา มันมีรอยร้าวเป็นรูปเส้นใยที่ดูเหมือนใยแมงมุม และในใจกลางรอยร้าวนั้น ผมเห็นเงาสะท้อนของใครบางคน... ไม่ใช่เงาของผม แต่เป็นเงาของพี่สาวรินที่กำลังกรีดร้องอยู่ในความมืด "ถ้าเจ้าต้องการทำลายมนต์สะกด" หมอผีเฒ่ากล่าวต่อพลางชี้ไม้เท้าที่มีหัวเป็นกะโหลกสัตว์ไปที่กระจก "เจ้าต้องให้เลือดของเจ้าหยดลงบนกระจกนี้ และยอมรับความจริงที่เจ้าพยายามปิดบังมาตลอดว่า... ใครกันแน่ที่เป็นคนลงมือฆ่าเธอในวันนั้น" รินเบิกตากว้าง หันมามองผมด้วยสายตาที่แตกสลาย "ก้อง... เขาหมายความว่ายังไง? คุณบอกว่าคุณไปเจอที่นั่นทีหลัง!" ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า ความจริงที่ผมพยายามลบออกจากความทรงจำกำลังจะถูกกระชากออกมา ผมไม่ได้เป็นแค่ผู้สืบคดี แต่ผมคือคนสุดท้ายที่กุมมือพี่สาวเธอก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะดับลง ทันใดนั้นเอง ประตูไม้ก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ลมพายุพัดกรรโชกเข้ามาจนเทียนในห้องดับพรึ่บพับ เหลือเพียงแสงจันทร์สีเลือดที่สาดส่องเข้ามา ร่างสูงโปร่งในชุดสีดำสนิทก้าวเข้ามาในห้อง ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว "อาจารย์คง..." ผมพึมพำ ชื่อที่น่ารังเกียจที่สุดดังออกมาจากปากของผม "หึๆ เจ้าหนุ่ม... ข้าบอกแล้วไง ว่าทุกอย่างที่เจ้าเห็น คือสิ่งที่ข้าอนุญาตให้เห็น" อาจารย์คงก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของเขาเป็นประกายราวกับสัตว์ร้าย "ริน... เชื่อข้าเถอะ ก้องน่ะ ไม่ได้มาช่วยเจ้าหรอก... เขามาเพื่อปิดปากพยานคนสุดท้ายต่างหาก" เขายื่นมือมาที่ผม พลางคลี่กระดาษแผ่นหนึ่งออกมา มันเป็นรายงานการชันสูตรศพที่ประทับตราลับของกรมตำรวจ ซึ่งมีชื่อของผมกำกับอยู่ด้านล่างในฐานะ 'ผู้สมรู้ร่วมคิด' "ริน... อย่าฟังมัน!" ผมตะโกนลั่น แต่เมื่อหันไปมองริน เธอกลับยืนตัวแข็งทื่อ มือของเธอกำมีดสั้นอาคมไว้แน่น และปลายมีดนั้น... กำลังเล็งมาที่หัวใจของผมเอง ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดนี้ไปกับผมนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณครับ