กับดักในเงามืด

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้วิญญาณของแกหลุดออกจากร่างไปกองอยู่บนพื้นเหมือนซากแมลงสาบ" เสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายบดกันดังขึ้นจากความมืดข้างหลัง รินหยุดฝีเท้าทันที สัญชาตญาณดิบในตัวสั่งให้เขากลั้นหายใจ กลิ่นกำยานราคาถูกปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศจนน่าสะอิดสะเอียน รอบกายเขามิใช่ห้องสมุดเก่าแก่ที่เขาควรจะอยู่ แต่มันกลับกลายเป็นโถงทางเดินที่มืดมิด ไร้แสงดาว ไร้เสียงลม มีเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกลงกระทบพื้นหินสม่ำเสมอ... *ต็อก... ต็อก...* รินค่อยๆ หันกลับไปอย่างช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาเห็นชายชราในชุดสีดำสนิทนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักลวดลายอัปลักษณ์ที่ไม่มีอยู่จริงในมิติปกติ อาจารย์คงนั่งอยู่ตรงนั้น นัยน์ตาที่ขุ่นมัวของเขามีประกายสีแดงก่ำวูบไหวราวกับถ่านที่ใกล้มอด "อาจารย์คง..." รินเอ่ยชื่อนั้นเบาๆ ขณะที่มือขวาขยับไปแตะยันต์ที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้ออย่างเงียบเชียบ "นี่คือภาพหลอนใช่ไหม? คุณลากผมเข้ามาในเขตอาคมสินะ" "ภาพหลอนรึ?" อาจารย์คงแค่นหัวเราะ เสียงของเขาสั่นสะเทือนไปถึงผนังหินรอบข้าง "รินเอ๋ย... เจ้ายังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจว่าสิ่งไหนคือความจริง สิ่งไหนคือมรณะ สิ่งที่เจ้าเห็นอยู่ตรงหน้า คือความหวาดกลัวที่เจ้าเพียรพยายามฝังมันไว้เมื่อสิบปีก่อนยังไงล่ะ" ทันใดนั้น ผนังรอบข้างก็เริ่มปริแตก เงาสีดำนับร้อยพุ่งออกมาจากรอยแยกเหล่านั้น พวกมันคือวิญญาณที่บิดเบี้ยว ร่างกายของพวกมันถูกตรึงด้วยตะปูโลงศพและสายสิญจน์ที่โชกไปด้วยเลือด รินรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง เขาพยายามดึงพลังจิตออกมาต้านทาน แต่กลับพบว่าเข็มทิศภายในจิตใจของเขากำลังหมุนคว้างอย่างไร้ทิศทาง เหมือนถูกบางอย่างดูดกลืนพลังไปจนหมดสิ้น "ก้อง! ออกไปจากที่นี่!" รินตะโกนสุดเสียง ทว่าเสียงของเขาเหมือนถูกกลืนกินหายไปในความเงียบ หมวดก้องที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตรกลับมองไม่เห็นสิ่งใด เขาเพียงแต่เดินวนเวียนไปมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือหนาของตำรวจหนุ่มคว้าจับอากาศว่างเปล่า "ริน! นายไปอยู่ไหน! ได้ยินฉันไหมริน?" "เขาไม่ได้ยินแกหรอก" อาจารย์คงเหยียดรอยยิ้มที่มุมปาก "มิติเหลื่อมซ้อนนี้ถูกปิดตายด้วยอาคมเลือด กฎหมายของพวกแกไม่มีผลที่นี่ กฎของพระเจ้าก็ไม่มีผล... มีเพียงกฎของข้าเท่านั้นที่จะตัดสินว่าใครจะรอดหรือใครจะดับสูญ" รินกัดฟันจนกรามขึ้นนูน เขาบังคับให้ตัวเองตั้งสติ พยายามจดจ่ออยู่กับจังหวะการเต้นของหัวใจ ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่เท้าของอาจารย์คง... มีวงกลมสีแดงฉานที่ขีดเขียนด้วยเลือดสดๆ ล้อมรอบตัวเขาอยู่ นี่คือกับดัก! อาจารย์คงไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเขาในทันที แต่กำลังใช้เขาเป็น 'ภาชนะ' เพื่อดึงเอาวิญญาณของใครบางคนที่รินโหยหาที่สุดออกมา ภาพของพี่สาวผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง รินเห็นเธอ... หญิงสาวที่งดงามในชุดขาวสะอาดกำลังถูกฉุดกระชากลงสู่ความมืดโดยมือของวิญญาณร้ายนับร้อย "พี่ครับ..." รินครางออกมา น้ำตาไหลพรากโดยไม่รู้ตัว "ใช่... ร้องออกมาสิ ยิ่งเจ้าเศร้า ยิ่งเจ้าสิ้นหวัง รอยแยกของมิติจะยิ่งเปิดกว้างขึ้น" อาจารย์คงลุกขึ้นยืน ไม้เท้าหัวกะโหลกในมือกระแทกพื้นดัง *เปรี้ยง!* รินรู้สึกเหมือนร่างของเขาถูกฉีกกระชาก วิญญาณของเขาค่อยๆ หลุดลอยออกจากร่างตามแรงดึงดูดของพิธีกรรม เขามองเห็นตัวเองจากมุมสูง เห็นร่างที่ไร้ความรู้สึกของตัวเองทรุดลงกับพื้น เห็นหมวดก้องที่เริ่มร้องเรียกชื่อเขาด้วยความสิ้นหวัง ทุกอย่างรอบตัวเริ่มเลือนลางราวกับภาพวาดที่ถูกน้ำฝนชะล้าง *ไม่ได้... ฉันจะมาจบแบบนี้ไม่ได้!* รินคำรามในใจ เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อตาย แต่เขามาที่นี่เพื่อจบเรื่องราวที่ค้างคามาตลอดสิบปี ในวินาทีที่วิญญาณของเขาเกือบจะหลุดพ้นจากพันธนาการ รินตัดสินใจทำสิ่งที่อาจารย์คงไม่คาดคิด เขาเลิกต่อต้านแรงดึงดูดนั้น แต่กลับรวบรวมเศษเสี้ยวพลังจิตที่เหลืออยู่ทั้งหมด พุ่งเข้าหา 'ตะปูโลงศพ' ที่ปักอยู่บนพื้นดินกลางวงอาคมด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ *เปรี๊ยะ!* เสียงอาคมแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว รินกระแทกตัวเองเข้ากับพลังงานลี้ลับจนร่างของเขาในมิติจริงกระเด็นไปไกล มือของเขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของหมวดก้องโดยสัญชาตญาณทันทีที่จิตกลับเข้าสู่ร่างได้สำเร็จ "ริน! นายไปไหนมา!" หมวดก้องสะดุ้งสุดตัว มือที่สั่นเทาคว้าไหล่รินไว้แน่น "รีบไป... ออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" รินหอบหายใจรุนแรง เลือดสดๆ ไหลออกมาจากจมูกของเขา ดวงตาที่เคยเงียบขรึมตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความอาฆาตที่น่ากลัวยิ่งกว่าอาจารย์คงเสียอีก ทั้งสองวิ่งหนีออกจากห้องสมุดท่ามกลางเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ตามหลังมา แต่เมื่อพวกเขามาถึงทางออกที่ควรจะเป็นประตูไม้ธรรมดา รินกลับต้องหยุดชะงักลงอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะประตูถูกล็อค แต่เพราะหญิงสาวในชุดสีขาวที่เขากำลังตามหา... เธอยืนขวางทางออกอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอซีดเผือด ไร้ซึ่งแววตา แต่สิ่งที่ทำให้รินใจสลายยิ่งกว่าคือมือของเธอที่ถือ 'กริชอาคม' เล่มเดียวกับที่อาจารย์คงใช้ และกริชนั้น... กำลังจ่ออยู่ที่ลำคอของหมวดก้อง! "พี่ครับ... นี่พี่จริงๆ หรือครับ?" รินกระซิบ เสียงของเขาแตกพร่า หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอว่างเปล่าสนิทก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของรินพังทลายลงในพริบตา "อาจารย์คงไม่ได้ทำร้ายฉันหรอกริน... คนที่รั้งฉันไว้ไม่ให้ไปเกิด... ก็คือตัวแกเองต่างหาก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความลับแห่งปรภพไปกับผม และเตรียมใจให้พร้อมกับความจริงที่อาจจะแหลมคมยิ่งกว่าอาคมใดๆ ในตอนหน้านะครับ - เข็มทิศมองวิญญาณ