คำเตือนจากปรภพ

"หยุดเดี๋ยวนี้! อย่าเข้าใกล้เขา!" เสียงตะโกนของผมดังก้องไปทั่วห้องดับจิตที่เย็นเยียบ หมวดก้องสะดุ้งสุดตัว เขาชะงักฝ่ามือที่กำลังจะแตะลงบนรอยไหม้รูปยันต์ประหลาดบนแผ่นหลังของศพเหยื่อรายล่าสุด สายตาของหมวดก้องเต็มไปด้วยความสับสนและระแวง เขาหันกลับมามองผมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ริน... นายเห็นอะไรอีกแล้วใช่ไหม?" เขาถาม เสียงเข้มแต่แฝงความสั่นไหวเล็กน้อย ผมไม่ตอบ แต่สายตาจับจ้องไปยังร่างไร้วิญญาณที่นอนอยู่บนเตียงสแตนเลส ร่างกายของเขากำลังสั่นไหวไม่ใช่เพราะแรงลม แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนจากดวงวิญญาณที่ถูกตรึงอยู่ด้วยพันธนาการแห่งอาคม รอบกายศพเริ่มมีควันสีเทาจางๆ ก่อตัวขึ้น มันเป็นสัญญาณบอกว่าเขากำลังพยายามจะ 'สื่อสาร' "ถอยออกมาหมวด" ผมสั่งเสียงเรียบ พลางหยิบเหรียญเงินโบราณในกระเป๋าขึ้นมาถือไว้มั่น ความเย็นเยียบแล่นผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ "วิญญาณเขากำลังจะพูด... แต่มีบางอย่างกำลังพยายามจะปิดปากเขาไว้" หมวดก้องขยับถอยหลังไปชิดกำแพง มือขวาเอื้อมไปแตะซองปืนโดยสัญชาตญาณ แม้เขาจะรู้ดีว่าปืนในมือไม่มีค่าอะไรกับสิ่งที่ผมกำลังเผชิญหน้าอยู่ แต่ในฐานะตำรวจ นี่คือวิธีเดียวที่เขารู้สึกว่าตนเองมีอำนาจต่อรอง ดวงตาของศพที่เคยปิดสนิท ค่อยๆ ลืมขึ้นช้าๆ ทว่ามันไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ แต่มันกลับกลายเป็นสีดำสนิทราวกับห้วงเหวที่ไร้ก้นบึ้ง ปากที่ถูกเย็บไว้ด้วยด้ายสายสิญจน์เริ่มปริออกทีละนิด เสียงแหบพร่าคล้ายเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกันดังขึ้นมาจากลำคอที่ตายไปแล้ว *"...มั...น... คื...อ..."* ผมก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจสะดุดเมื่อเห็นเงาดำทมิฬรูปร่างคล้ายกรงเล็บงอกออกมาจากผนังห้อง มันไม่ใช่ผีธรรมดา แต่มันคือ 'อาคมสะกดวิญญาณ' ที่ถูกฝังไว้ในร่างนี้ตั้งแต่ก่อนตาย "บอกมา! ใครเป็นคนทำ!" ผมเค้นเสียงถาม จิตวิญญาณของผมจดจ่ออยู่กับดวงตาคู่นั้น พยายามทะลวงผ่านม่านหมอกแห่งไสยเวทเพื่ออ่านความทรงจำสุดท้าย วิญญาณเหยื่ออ้าปากกว้างขึ้น ควันสีดำทะลักออกมาจากปากราวกับเขื่อนแตก นิ้วมือที่แข็งทื่อของศพชี้ขึ้นไปที่เพดาน เหนือหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ที่กะพริบถี่ๆ นั่น ผมเห็นเงาสะท้อนในดวงตาของเขา... มันเป็นภาพของชายชราในชุดสีขาวหม่น กำลังหัวเราะเยาะเย้ยผ่านเครื่องรางที่ดูคุ้นตา *อาจารย์คง...* ชื่อนี้สลักลึกลงในความรู้สึกของผมทันที ทว่า ทันใดนั้น เงาดำทมิฬที่ผนังก็กระโจนเข้าใส่ร่างวิญญาณอย่างบ้าคลั่ง มันบีบคอวิญญาณนั้นจนหน้าบิดเบี้ยว ผมรีบขว้างเหรียญเงินไปตรงจุดที่เงาดำปรากฏ เสียงปะทะกันดังก้องราวกับฟ้าผ่าในที่แคบ แรงสะท้อนทำเอาผมกระเด็นไปกระแทกกับโต๊ะอุปกรณ์การแพทย์จนล้มระเนระนาด "ริน!" หมวดก้องตะโกน พร้อมกับพุ่งเข้ามาประคองผมไว้ "มัน... มันขัดขวางเรา" ผมหอบหายใจรุนแรง ปากมีรสคาวเลือดจากการที่ธาตุไฟในตัวตีกลับ "มันรู้ว่าเรากำลังจะเข้าใกล้ความจริง" ศพบนเตียงแน่นิ่งไปอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาที่เคยดำมืดกลับกลายเป็นขาวโพลนไร้แวว และรอยยันต์บนแผ่นหลังของเขาก็ลุกไหม้เป็นเปลวไฟสีน้ำเงินเพียงชั่วครู่ก่อนจะมอดดับลง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นธูปไหม้ที่ฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน ผมพยายามยันตัวลุกขึ้น กวาดสายตามองไปทั่วห้องดับจิตที่กลับมาเงียบเชียบดั่งเดิม ในความเงียบนั้น ผมสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ กระดาษใบหนึ่งถูกวางทิ้งไว้บนพื้นข้างเตียงศพ ผมหยิบมันขึ้นมา มือสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นสิ่งที่เขียนอยู่ด้วยหมึกสีแดงสดราวกับเพิ่งเขียนเสร็จ มันไม่ใช่รอยเลือด แต่มันคือคำสั่งตาย ในกระดาษแผ่นนั้นมีชื่อของคนสองคนเขียนกำกับไว้ ชื่อของผม... และชื่อของหมวดก้อง พร้อมด้วยตัวเลขไทยที่เขียนด้วยลายมือตวัดเฉียบคม มันคือวันที่... และมันคือพรุ่งนี้ ผมเงยหน้าขึ้นมองหมวดก้องด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าเดิม ในขณะที่เขากำลังจะถามว่าผมเจออะไร ผมก็สังเกตเห็นบางอย่างที่สั่นสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง ที่ไหล่ของหมวดก้อง... มีรอยประทับสีดำรูปนิ้วมือห้านิ้วที่เริ่มจางๆ แต่มันกำลังขยายตัวขึ้นช้าๆ พร้อมกับที่เงาดำในห้องดับจิตเริ่มก่อตัวใหม่จากมุมมืดคืบคลานเข้ามาหาเราทั้งคู่ เสียงกระซิบแหบพร่าที่คุ้นเคยดังขึ้นจากข้างหูผม เป็นเสียงของอาจารย์คงที่ดังก้องราวกับมาจากก้นบึ้งของนรก *"พวกแกคิดว่าความตายคือจุดจบงั้นรึ... หึ... พวกแกยังไม่เห็นด้วยซ้ำว่าใครกันแน่ที่ชักใยพวกแกอยู่ในเงาของศพเหล่านี้"* ผมคว้าแขนหมวดก้องแล้วกระชากตัวเขาออกมาทันที แต่ประตูห้องดับจิตที่เคยเปิดอ้าอยู่กลับปิดตายลงเองพร้อมกับเสียงกลอนล็อกดังกึกก้อง ราวกับว่าพวกเราไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปจากนรกแห่งนี้อีกแล้ว แล้วความมืดมิดก็กลืนกินทุกสรรพสิ่งลงไปจนหมดสิ้น... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความลับแห่งปรภพไปกับผมในตอนนี้นะครับ - เข็มทิศมองวิญญาณ