บทที่ 34

"ถ้ามึงก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว เลือดของมึงจะเป็นหยดสุดท้ายที่สังเวยให้กับเงาธูปนั่น" เสียงแหบพร่าของอาจารย์คงดังก้องอยู่ในอุโบสถร้างที่ถูกปกคลุมด้วยไอหมอกสีเทาจัด กลิ่นกำยานที่ไหม้เกรียมจนกลายเป็นกลิ่นสาบศพตลบอบอวลไปทั่ว รินหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตูกลาง เขารู้สึกถึงแรงกดทับของมวลพลังงานมหาศาลที่จ้องจะฉีกกระชากจิตวิญญาณของเขาให้แตกสลาย มือที่กำกริชอาคมไว้แน่นสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเขากำลังเห็น... ร่างของพี่สาวที่เลือนรางลงทุกทีในเงามืดด้านหลังอาจารย์คง "ปล่อยเธอไปเสีย อาจารย์คง" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงด้วยกระแสความเคียดแค้นที่พยายามกดทับไว้ "วิชาเดรัจฉานที่คุณถือครอง มันไม่เคยทำให้อำนาจของคุณยั่งยืน มันมีแต่จะสูบกินชีวิตคุณไปเรื่อยๆ จนไม่เหลือแม้แต่ความเป็นคน" อาจารย์คงแค่นหัวเราะ เสียงนั้นเหมือนเศษกระเบื้องแตกบาดลงบนโสตประสาท เขาค่อยๆ หมุนกายกลับมา ดวงตาที่เคยเป็นสีปกติบัดนี้กลายเป็นสีขุ่นมัวราวกับน้ำครำ "ความเป็นคนรึ? หึ... ริน เอ๋ย มึงมันก็แค่เด็กที่ติดอยู่ในอดีต มึงคิดว่ากริชเล่มนั้นจะทำอะไรกูได้งั้นหรือ? มึงควรจะขอบคุณกูเสียด้วยซ้ำที่เก็บพี่สาวมึงไว้เป็นเครื่องยึดเหนี่ยววิญญาณให้กูในวันนี้" "ริน! ถอยออกมา!" เสียงของหมวดก้องตะโกนแทรกเข้ามาจากทางเข้าอุโบสถ พร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นขึ้นสองนัด แต่กระสุนกลับหยุดชะงักกลางอากาศราวกับกระทบเข้ากับกำแพงแก้วที่มองไม่เห็น ก่อนจะร่วงหล่นลงพื้นราวกับก้อนหินไร้ค่า หมวดก้องเบิกตากว้าง เขาพยายามจะวิ่งเข้ามาช่วย แต่กลับถูกแรงผลักมหาศาลกระแทกจนร่างกระเด็นไปกระแทกกับเสาศิลาจนเลือดกบปาก "อย่าเข้ามา ก้อง!" รินตวาดลั่น "นี่ไม่ใช่คดีที่ปืนของคุณจะจัดการได้!" รินหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกถึงขีดสุด เขาไม่ได้มองโลกด้วยตาคู่นี้อีกต่อไป แต่เขากำลังมองผ่าน 'เข็มทิศแห่งจิต' ที่พี่สาวเคยฝากไว้ให้ เขาเห็นเส้นสายของพลังงานที่เชื่อมโยงระหว่างอาจารย์คงกับธูปสามดอกที่ปักอยู่บนแท่นบูชา นั่นคือแหล่งพลังงาน... คือจุดอ่อน! รินพุ่งตัวออกไปราวกับเสือชีตาห์ เขาไม่ได้มุ่งเป้าไปที่อาจารย์คง แต่พุ่งเข้าหาแท่นบูชา จอมขมังเวทเฒ่าแผดเสียงคำราม กางมือออกสร้างอาคมเป็นตาข่ายแสงสีเลือดพุ่งเข้าใส่รินทันที รินตัดสินใจทิ้งตัวลงกับพื้นสไลด์ตัวผ่านใต้ตาข่ายนั้นอย่างเฉียดฉิว ก่อนจะตวัดกริชในมือฟาดฟันลงบนฐานของธูปทั้งสามเล่มนั้นจนหักสะบั้น ฉับพลัน! ทั่วทั้งอุโบสถสั่นสะเทือน เลือดสีดำไหลทะลักออกมาจากรอยหักของธูป กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงจนหมวดก้องต้องยกมือขึ้นปิดจมูก "แก... ไอ้เด็กนรก!" อาจารย์คงหน้าถอดสี มือไม้สั่นเทา พลังอำนาจที่เคยมีล้นหลามเริ่มรั่วไหลออกไปตามรอยแตกของธูป ร่างของเขากระตุกเกร็งดั่งถูกไฟช็อต รินลุกขึ้นยืน จ้องมองศัตรูด้วยสายตาที่เย็นชา "คดีที่ค้างคามาสิบปี ถึงเวลาปิดฉากแล้ว" ทว่า ในวินาทีที่รินกำลังจะพุ่งตัวเข้าปิดบัญชีแค้น สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เงาร่างหนึ่งที่เคยซ่อนอยู่หลังเงามืดของเสาต้นใหญ่ค่อยๆ ก้าวออกมา... เป็นชายในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าที่เรียบเฉยและแววตาที่ดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดทำให้รินถึงกับชะงักงัน "หยุดเถอะริน... การฆ่าเขาตอนนี้ ไม่ได้ช่วยให้สิ่งที่ตายไปแล้วฟื้นคืนกลับมาหรอกนะ" รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงของชายคนนั้น มันคือใบหน้าของพ่อเขา... พ่อที่เสียชีวิตไปตั้งแต่ก่อนเกิดเหตุการณ์เลวร้ายเมื่อสิบปีก่อน พ่อที่เขากำลังตามหาความจริงมาโดยตลอด "พ่อ? เป็นไปไม่ได้... พ่อตายไปแล้ว!" รินตะโกนออกไปด้วยเสียงที่สั่นเครือ ชายคนนั้นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่เย็นเยียบและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าอาจารย์คง ก่อนจะหันไปพูดกับอาจารย์คงด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ "อาจารย์คง... จบเรื่องเล่นๆ ของคุณได้แล้ว ถึงเวลาที่ 'ผู้บงการ' ตัวจริงต้องออกโรงเสียที" ทันใดนั้นเอง ผนังอุโบสถรอบด้านที่เคยเป็นศิลาแข็งแกร่งกลับค่อยๆ ละลายกลายเป็นของเหลวสีดำข้น ล้อมรอบตัวพวกเขาไว้ทุกทิศทาง หมวดก้องพยายามลุกขึ้นแต่กลับถูกโซ่ตรวนที่ผุดขึ้นมาจากพื้นดินพันธนาการไว้แน่น รินตกอยู่ในวงล้อมของชายที่สวมรอยเป็นพ่อของเขาและจอมขมังเวทที่กำลังบ้าคลั่ง นี่ไม่ใช่แค่การแก้แค้นส่วนตัว แต่มันคือกับดักที่ถูกวางไว้เพื่อกวาดล้างสายเลือดสุดท้ายของตระกูลที่รู้วิธีสะกดวิญญาณ... และคำตอบที่รินค้นหามาตลอดชีวิต กำลังจะถูกเฉลยด้วยความตายของเขาเองในวินาทีนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่บีบคั้นหัวใจที่สุดร่วมกับผมนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ