บทที่ 35

"มึงคิดจริงๆ เหรอว่าการตายของมึงจะจบสิ้นทุกอย่างได้ ริน?" เสียงของอาจารย์คงแหบพร่าคล้ายเสียงใบไม้แห้งถูกบดขยี้ภายใต้รองเท้าบูทหนัง มันดังก้องอยู่ในโถงพิธีใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและกำยานราคาถูก รินขยับกายลำบากภายใต้พันธนาการจากสายสิญจน์อาคมที่พันธนาการข้อมือทั้งสองข้างไว้กับแท่นหินสีดำสนิท เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกจากแผลที่สีข้าง มันไม่ใช่ความเจ็บปวดที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด แต่มันคือความว่างเปล่าในดวงตาของเขาที่กำลังมองเห็น 'เงา' ของพี่สาวตนเองยืนอยู่หลังร่างของอาจารย์คง "ความตายของผม... อาจไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือจุดเริ่มของการเปิดโปงนรกขุมที่อาจารย์ซ่อนเอาไว้ใต้รากฐานของตระกูลตัวเอง" รินเค้นเสียงตอบ ลมหายใจของเขาเริ่มขาดห้วง แต่สายตายังคงจ้องเขม็งไปยังชายชราผู้มีรอยสักยันต์เต็มแผ่นหลัง อาจารย์คงหัวเราะลั่น เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในแก้วหู "ตระกูลที่รู้วิธีสะกดวิญญาณงั้นรึ? ช่างน่าขัน! พวกมันตายไปหมดแล้วด้วยน้ำมือข้า และมึง... คือชิ้นส่วนสุดท้ายที่ข้าต้องการเพื่อทำลายผนึกที่เหลืออยู่" ในจังหวะนั้นเอง เสียงปืนนัดหนึ่งดังก้องขึ้นทำลายความเงียบของถ้ำใต้ดิน กระสุนพุ่งเฉียดไหล่ของอาจารย์คงไปเพียงไม่กี่นิ้ว หมวดก้องโผล่พ้นจากเงามืดของเสาหิน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยคราบเขม่าและเลือด แต่ดวงตายังคงแน่วแน่ราวกับศิลา "วางมีดลงซะ คง!" หมวดก้องตะโกน สองมือประคองปืนสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่รอบตัวริน "วิทยาศาสตร์อธิบายเรื่องพวกนี้ไม่ได้ แต่มันอธิบายเรื่อง 'กฎหมาย' ได้ชัดเจนพอ ผมไม่ได้มาเพื่อคุยกับคุณในฐานะขมังเวท แต่ผมมาในฐานะตำรวจที่จะส่งคุณไปลงนรกในคุก!" อาจารย์คงหันกลับมามองหมวดก้องด้วยสายตาเหยียดหยาม "วิทยาศาสตร์? แกยังไม่เข้าใจอีกหรือว่าในโลกนี้มีสิ่งที่วิทยาศาสตร์เข้าไม่ถึง... ริน มองดูสิ ดูว่าเพื่อนแกกำลังจะกลายเป็นอะไร" รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำมืดมิดค่อยๆ คืบคลานออกจากเงามืดของผนังถ้ำ มันพุ่งเข้าหาหมวดก้องอย่างรวดเร็วราวกับอสรพิษ รินพยายามรวบรวมสมาธิ สายตาที่มองเห็นวิญญาณของเขาทำงานหนักจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ เขาไม่ได้มองเห็นแค่พวกมัน แต่เขากำลังมองเห็น 'จุดตาย' ของพลังที่อาจารย์คงใช้ "ก้อง! ห้ามยิงมัน! ไปทางซ้าย... ถอยไปที่วงล้อมทราย!" รินตะโกนสุดเสียง หมวดก้องเชื่อใจรินโดยไม่ลังเล เขาพุ่งตัวหลบไปยังพื้นที่ที่มีทรายโรยเป็นวงกลมตามที่รินเคยสอนไว้ ทันใดนั้น เงาสีดำที่พุ่งเข้าใส่เขาก็ปะทะกับกำแพงพลังที่มองไม่เห็นจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ในจังหวะชุลมุน รินใช้แรงเฮือกสุดท้ายกระชากข้อมือจนสายสิญจน์ที่เปื้อนเลือดขาดสะบั้น เขาคว้ามีดอาคมที่ตกอยู่บนแท่นหินขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อแทงอาจารย์คง แต่เพื่อทำลาย 'ศิลาอาถรรพ์' ที่ตั้งอยู่กลางห้อง "อย่า...!" อาจารย์คงคำรามลั่นด้วยความตื่นตระหนก เขาพุ่งเข้าใส่รินหมายจะขัดขวาง แต่ช้าไปหนึ่งก้าว รินปักมีดลงบนศิลาด้วยแรงทั้งหมดที่มี แสงสีขาวเจิดจ้าพวยพุ่งออกมาจากรอยร้าวของหิน มันไม่ใช่แสงสว่างทั่วไป แต่มันคือพลังบริสุทธิ์ที่ตระกูลของเขาสั่งสมมานับร้อยปี เสียงกรีดร้องของวิญญาณนับร้อยที่ถูกจองจำในห้องนี้ดังระงมไปทั่ว ความกดอากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ร่างของอาจารย์คงเริ่มสั่นเทา พลังอำนาจที่เขาเคยภาคภูมิใจกำลังย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง แสงจากศิลาชะล้างความมืดที่เขาเคยสร้างขึ้นจนหมดสิ้น ทว่า ท่ามกลางแสงสว่างที่กำลังสลายไป รินกลับมองเห็นใบหน้าหนึ่งที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าที่เขาโหยหามาตลอดสิบปี... พี่สาวของเขายืนอยู่ตรงนั้น เธอไม่ได้โกรธแค้น แต่เธอกำลังส่ายหัวช้าๆ "ริน... เธอทำสำเร็จแล้ว" เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่รินรู้ดีว่านั่นคือเสียงจากจิตวิญญาณ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งหลังจากแสงวูบดับลง หมวดก้องรีบวิ่งเข้ามาพยุงตัวรินที่กำลังทรุดลงกับพื้น อาจารย์คงในตอนนี้เหลือเพียงร่างที่ไร้วิญญาณนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น ดวงตาเบิกโพลงไร้แววชีวิต ราวกับถูกใครบางคนกระชากวิญญาณออกไปในเสี้ยววินาที "เราจบเรื่องนี้แล้วใช่ไหม?" หมวดก้องถาม หอบหายใจหนัก รินมองไปยังร่างของอาจารย์คง ก่อนจะหันไปมองเงามืดในมุมห้องที่ตอนนี้ดูเหมือนจะว่างเปล่า แต่หัวใจของเขากลับเต้นผิดจังหวะเมื่อพบว่ามีรอยเลือดใหม่หยดลงบนพื้นหิน... ทั้งที่เขากับหมวดก้องอยู่ตรงนี้เพียงสองคนเท่านั้น รอยเลือดนั้นไม่ใช่ของอาจารย์คง และไม่ใช่ของเขา... มันเป็นรอยเลือดที่สดใหม่และกำลังเดินผ่านหน้าพวกเขาไป ราวกับว่ามีคนอีกคนที่ไม่มีใครมองเห็น กำลังเดินออกจากถ้ำนี้ไปอย่างใจเย็น "ก้อง... ใครบางคนเพิ่งเดินผ่านเราไป" รินกระซิบเบาๆ ด้วยความหวาดหวั่นที่พุ่งขึ้นมาจับขั้วหัวใจ หมวดก้องชักปืนขึ้นมาอีกครั้ง แต่เมื่อเขาหันไปตามสายตาของริน สิ่งที่พวกเขาพบไม่ใช่บุคคล แต่เป็นจดหมายฉบับหนึ่งที่วางอยู่บนกองเลือด... หน้าซองจดหมายมีตราประทับสีแดงสดที่รินจำได้แม่นยำ มันคือตราประทับเดียวกับที่เคยอยู่ในคดีฆาตกรรมของพี่สาวเขาเมื่อสิบปีก่อน เข็มทิศมองวิญญาณหวังว่าท่านผู้อ่านจะติดตามความจริงที่ถูกทิ้งไว้ในตอนต่อไปนะครับ