บทที่ 31

“ถ้าคุณก้าวออกไปจากห้องนี้ ริน... สิ่งที่จะเหลืออยู่มีเพียงกองกระดูกที่ไร้ชื่อ กับความแค้นที่ไม่มีวันดับสูญ คุณแน่ใจแล้วหรือว่าจะแลกมันด้วยทุกอย่างที่คุณมี?” เสียงแหบพร่าของอาจารย์คงดังสะท้อนก้องอยู่ในความมืดสลัวของห้องใต้ดิน กลิ่นกำยานราคาถูกผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศจนน่าสะอิดสะเอียน รินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าชายชราผู้เปรียบเสมือนจอมบงการในเงามืด ดวงตาของรินวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ถูกกดทับมานานสิบปี เขาไม่ตอบโต้อะไร มือข้างหนึ่งกุมด้ามมีดอาคมแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ความจริงที่นายพยายามขุดคุ้ยน่ะ มันไม่ได้มีแค่เรื่องพี่สาวนายหรอกนะ” อาจารย์คงแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะนั้นฟังดูน่าขนลุกเหมือนเสียงกระดูกเสียดสีกัน “แต่มันคือเรื่องของ 'ผู้ที่อยู่เบื้องหลัง' ขบวนการทั้งหมด... คนที่คุณนับถือที่สุด นั่นแหละที่ผลักเธอลงไปในขุมนรกนั่น” รินนิ่งงัน คำพูดนั้นเปรียบเสมือนคมหอกที่เสียดแทงเข้ากลางใจ แต่มันยังไม่ทำให้เขาไขว้เขว เขาก้าวเข้าไปหาอาจารย์คงหนึ่งก้าว บรรยากาศรอบตัวเริ่มแปรปรวน เงาดำที่มุมห้องเริ่มไหวระริกเหมือนมีชีวิต “อย่าใช้จิตวิทยาตื้นๆ มาปั่นหัวผมเลย อาจารย์” รินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือด้วยโทสะ “สิ่งที่ผมเห็นในตาของอาจารย์... มันไม่ใช่ความมั่นใจ แต่มันคือความกลัว กลัวว่าสิ่งที่ผมกุมอยู่นี้ จะทำให้อาณาจักรจอมปลอมของอาจารย์พังทลายลง” ในจังหวะนั้นเอง ประตูไม้บานหนาถูกกระแทกจนเปิดออก หมวดก้องก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ปืนในมือเล็งตรงไปที่อาจารย์คง แต่สิ่งที่ทำให้หมวดก้องชะงักคือ 'สิ่งที่อยู่ข้างหลัง' อาจารย์คง มันไม่ใช่คน แต่มันคือกลุ่มก้อนพลังงานสีเทาหม่นที่บิดเบี้ยว ทรมาน และกำลังแผ่ไอเย็นเยือกออกมาจนกระจกในห้องเริ่มร้าว “ริน! ถอยออกมา!” หมวดก้องตะโกน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “หลักฐานที่ผมได้มา... มันไม่ใช่อย่างที่เราคิดไว้ ผลชันสูตรศพเมื่อเช้านี้ มันมีร่องรอยของการทำพิธีสลักยันต์จากคนวงใน... ผมว่าเรากำลังติดกับ!” อาจารย์คงยิ้มกว้างจนเห็นเหงือกสีคล้ำ “ถูกแล้ว หมวดก้อง... พวกคุณกำลังติดกับ ไม่ใช่กับดักของฉัน แต่เป็นกับดักของวิญญาณที่คุณพยายามจะช่วยปลดปล่อยนั่นแหละ” วินาทีนั้น รินสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แตะลงบนต้นคอ ไม่ใช่ผีร้ายของอาจารย์คง แต่เป็น 'บางอย่าง' ที่คุ้นเคย... กลิ่นดอกมะลิแห้งที่เขาไม่ได้กลิ่นมานานนับสิบปี ลอยเข้ามาปะทะจมูก รินค่อยๆ หันกลับไปมองด้านหลัง ภาพที่เห็นทำให้เขารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น ร่างโปร่งแสงของหญิงสาวในชุดไทยเปื้อนเลือด ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเธอว่างเปล่าแต่ทว่าเปี่ยมไปด้วยความโหยหา “พี่...” รินพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มที่ตอบซูบ ทว่าหญิงสาวตรงหน้ากลับชี้มือไปยังหมวดก้องที่กำลังลดปืนลงช้าๆ เหมือนถูกมนต์สะกด รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำสายหนึ่งเลื้อยออกมาจากเงาของหมวดก้อง มันพันธนาการขาของเขาไว้แน่น กลิ่นธูปมรณะตลบอบอวลไปทั่วห้อง นี่ไม่ใช่คดีฆาตกรรมธรรมดา แต่มันคือการแลกเปลี่ยนวิญญาณที่ถูกวางแผนไว้ล่วงหน้าเพื่อเตรียมการคืนชีพให้แก่เจ้าสำนักคนก่อน “ริน... วิ่งหนีไป” เสียงของหมวดก้องดูห่างไกลออกไปทุกที “ไม่ต้องห่วงผม... ความลับที่อยู่ในแฟ้มของสำนักงานตำรวจ มันจะเปิดเผยตัวตนของ... 'พ่อของคุณ'” คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ รินทรุดเข่าลงกับพื้น พลังงานมหาศาลปะทะกันจนห้องใต้ดินสั่นสะเทือน ดินปืนและเครื่องรางของขลังระเบิดออกพร้อมกัน ความมืดมิดกลืนกินทุกอย่างจนเหลือเพียงเสียงกรีดร้องที่โหยหวนที่สุดเท่าที่รินเคยได้ยินมา ในเสี้ยววินาทีก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบ รินเห็นเงาร่างของชายผู้เป็นพ่อ ยืนตระหง่านอยู่บนบันไดทางเข้าพร้อมกับรอยยิ้มที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน เขาไม่ได้มาเพื่อช่วย... แต่เขามาเพื่อรับเครื่องเซ่นสังเวยคนสุดท้าย รินกำมีดในมือแน่น ตัดสินใจกระโจนเข้าหาเงาสีดำที่พันธนาการหมวดก้องไว้ แม้จะรู้ว่าอาจต้องแลกด้วยชีวิต แต่เขาก็ไม่ยอมให้ใครต้องตายในเกมที่เขาเป็นคนเริ่มอีกต่อไป ทว่าเมื่อมีดปักลงบนเงาสีดำนั้น เขากลับพบว่าสิ่งที่อยู่ใต้ความมืดไม่ใช่ปีศาจ... แต่เป็นเข็มทิศทองเหลืองโบราณที่สลักชื่อของเขาเองไว้ด้วยหยดเลือดสดๆ นี่คือบทสรุปที่ถูกเขียนไว้ตั้งแต่วันที่เขาลืมตาเห็นวิญญาณครั้งแรก และในขณะที่ห้องทั้งห้องกำลังถล่มลงมา เสียงกระซิบที่ข้างหูก็ทำลายทุกความหวังของเขาจนป่นปี้... "แกคิดว่าแกมองเห็นวิญญาณ... แต่ความจริงคือแกนั่นแหละที่เป็นวิญญาณที่ติดอยู่ในร่างนี้มาตลอดสิบปี" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกันมาจนถึงบทนี้ ความจริงที่โหดร้ายกว่าความตายกำลังจะชัดเจนขึ้นในตอนถัดไปครับ เข็มทิศมองวิญญาณ