การเดินทางของดวงวิญญาณ

"อย่ามือสั่น...ริน" เสียงของหมวดก้องต่ำและหนักแน่น แม้ในมือจะถือเพียงปืนพกคู่ใจที่ดูไร้ความหมายเมื่อเผชิญหน้ากับความตายที่ไม่มีตัวตน แต่สายตาของเขากลับจ้องมองไปที่ริน ซึ่งกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชาเก่าแก่ที่กลิ่นคาวเลือดจางๆ ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ รินไม่ได้ตอบ เขากำลังจ้องมองกริชอาคมในมือตนเอง ปลายนิ้วสัมผัสถึงความเย็นเยียบที่แล่นพล่านจากเหล็กอาถรรพ์เข้าสู่กระดูกสันหลัง ดวงตาของเขาไม่ได้มองเห็นเพียงห้องมืดๆ ห้องนี้ แต่เขามองเห็น ‘เส้นด้าย’ สีดำนับร้อยที่ร้อยรัดข้อมือของเขาไว้ เส้นด้ายเหล่านั้นดึงรั้งให้เขาก้าวไปข้างหน้า เพื่อจบชีวิตคนสำคัญที่นั่งนิ่งอยู่ตรงหน้า...รดา พี่สาวผู้ควรจะจากไปเมื่อสิบปีก่อน "ริน...ฟังผมนะ" หมวดก้องขยับตัวเข้ามาใกล้ วางมือหนักๆ ลงบนบ่าริน "อาคมของอาจารย์คงมันเล่นกับความจำ นายไม่ได้กำลังฆ่าพี่สาวนาย นายกำลังฆ่าเงาที่มันสร้างขึ้นเพื่อตอกย้ำบาดแผลในใจนายต่างหาก" รินกระตุกยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาพร่าเลือนด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลออกมาข้างหนึ่ง "ถ้าเงาของเธอเจ็บปวดได้...ถ้าเงาของเธอร้องไห้เป็น...แล้วผมจะแน่ใจได้ยังไงว่ามือที่ผมจะปาดคอลงไปน่ะเป็นแค่เงา หรือเป็นวิญญาณที่ถูกกักขังด้วยความทรมานกันแน่ครับหมวด" ข้างกายรดา ร่างโปร่งแสงของเหล่าเหยื่อที่ถูกอาจารย์คงสังเวยนับสิบชีวิตกำลังคุกเข่าอยู่ พวกเขาทุกคนหันหน้ามาทางริน แววตาที่ว่างเปล่าเต็มไปด้วยความหวัง...หวังให้การจองจำนับสิบปีนี้สิ้นสุดลงด้วยคมมีดของรินเสียที "ถ้านายไม่ทำ พวกเขาก็จะติดอยู่ในวัฏจักรนี้ตลอดไป" หมวดก้องกระซิบ "และนายก็จะกลายเป็นทาสของอาจารย์คงไปชั่วกัลปาวสาน" รินสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นธูปที่เคยหอมหวนกลับเปลี่ยนเป็นกลิ่นศพเน่าเฟะทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้าใกล้ร่างของพี่สาว รดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอไม่ได้โกรธแค้น แต่มันเต็มไปด้วยความสงบประหนึ่งผืนน้ำที่ไร้คลื่น เธอเอื้อมมือที่สั่นเทามาแตะที่แก้มของริน "ริน...น้องของพี่" เสียงของรดาแหบพร่าเหมือนเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกัน "อย่าให้รอยอาฆาตนี้ไปจบที่มือของน้องเลยนะ" "แต่ผมไม่มีทางเลือกอื่นแล้วครับพี่" รินกัดฟันแน่น "คนชั่วคนนั้น...มันต้องการให้ผมเป็นมือสังหารเพื่อที่จะได้ยึดครองวิญญาณของผมไปเป็นเครื่องมือ แต่ถ้าผมต้องเสียสละเพื่อปลดปล่อยทุกคน...ผมยอม" เขากระชับกริชในมือ มุ่งตรงไปยังรอยแตกที่กลางอกของรดา ซึ่งเป็นจุดที่เส้นด้ายอาคมทั้งหมดผูกปมไว้ รินหลับตาลง ภาพความทรงจำวัยเด็กที่พี่สาวเคยปกป้องเขาจากพิธีกรรมอัปยศแล่นเข้ามาเป็นฉากๆ ความรัก ความแค้น และหน้าที่ ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก "ไปสู่ที่ที่ควรไปเสียทีครับ" รินแทงกริชลงไปไม่ใช่ที่ลำคอ แต่เป็น 'ตราอาคม' ที่สลักอยู่บนหน้าอกของวิญญาณพี่สาว เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้อง ราวกับเสียงของนรกที่ถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ พลังงานมหาศาลระเบิดออกจากร่างของรดา ร่างกายของเหล่าเหยื่อวิญญาณรอบข้างค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง ลอยขึ้นสู่เพดานที่เปิดออกสู่ท้องฟ้ามืดมิด ทุกอย่างนิ่งสงบลงชั่วขณะ เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าใจหาย "สำเร็จแล้ว..." หมวดก้องพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเดินเข้ามาหารินที่เข่าทรุดลงกับพื้น "จบสิ้นเสียทีนะริน ต่อจากนี้เราจะตามลากคอมันมาเข้าคุกให้ได้...ไม่ว่ามันจะเป็นคนหรือเป็นผีก็ตาม" รินไม่ได้เงยหน้าขึ้น เขามองเห็นสิ่งที่หมวดก้องมองไม่เห็น รอบๆ ตัวของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีเพียงละอองแสง แต่กลับมีไอหมอกสีดำทมิฬที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากรอยแยกบนพื้นดิน ไอหมอกนั้นไม่ได้มาจากไหนไกล แต่มันมาจาก 'เงา' ของหมวดก้องเอง! รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นมือสีดำสนิทงอกออกมาจากเงามืดของหมวดก้อง แล้วค่อยๆ เลื้อยขึ้นมาเกาะกุมลำคอของอดีตตำรวจสายสืบผู้นี้อย่างช้าๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว "หมวด...ถอยออกมาครับ!" รินตะโกนสุดเสียง แต่ทว่าทุกอย่างดูเหมือนจะสายเกินไป เงาสีดำนั้นกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูหมวดก้อง เสียงนั้นแหบพร่าและคุ้นเคยอย่างประหลาด...มันคือเสียงของอาจารย์คงที่ดังออกมาจากปากของหมวดก้องเอง หมวดก้องหยุดชะงัก สายตาที่เคยเด็ดเดี่ยวเปลี่ยนเป็นแววตาสีแดงฉานดั่งเลือด เขาค่อยๆ หันกลับมามองริน พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนเกินความเป็นมนุษย์ "ขอบใจมากนะรินที่ช่วยปลดล็อกดวงวิญญาณพวกนั้น... แต่เจ้าลืมไปหรือเปล่าว่า...การจะปลดปล่อยหนึ่งชีวิต ต้องมี 'ตัวตายตัวแทน' มาเติมเต็มเสมอ" หมวดก้องชักปืนขึ้นจ่อไปที่ขมับของตัวเอง ก่อนจะหันปากกระบอกปืนมาที่หน้าผากของรินด้วยท่าทางที่แข็งทื่อราวกับหุ่นเชิด "และวิญญาณที่กักขังมานานนับร้อยปี ก็กำลังหิวโหยเหลือเกิน...พวกมันต้องการร่างกายของนาย เพื่อให้ฉันกลับมาจุติใหม่ในโลกนี้อีกครั้ง!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดมาด้วยกันจนถึงตอนที่ 24 นี้ครับ เข็มทิศมองวิญญาณ