เสียงกระซิบจากเถ้าถ่าน

“อย่าไปแตะต้องเถ้าถ่านนั่น ริน... ผมเตือนคุณแล้วนะ” หมวดก้องขยับปืนที่เอวเบาๆ นัยน์ตาคมกริบของเขาสอดส่ายไปทั่วเมรุเผาศพร้างที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ผมไม่ตอบโต้ เพียงแค่ขยับนิ้วชี้ผ่านอากาศที่หนาวเย็นเยือกราวกับมีใครบางคนนำน้ำแข็งมาวางไว้เหนือผิวหนัง ความรู้สึกวูบไหวในกระดูกสันหลังบอกผมว่า 'เจ้าของร่าง' ในโกศทองเหลืองเก่านั่นไม่ได้จากไปไหนไกล เขาแค่รอ... รอใครสักคนที่ยอมฟังเสียงที่ไร้ถ้อยคำของคนตาย “ถ้าเราไม่เริ่มจากตรงนี้ ก้อง... ความตายของเธอจะกลายเป็นเพียงตัวเลขในรายงานคดีปิดไม่ลงของกองบังคับการ” ผมกล่าวเสียงเรียบ พลางดึงถุงมือสีดำออกมาสวม “คุณเชื่อในพยานหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ แต่ผมเชื่อในความเจ็บปวดที่ตกค้างอยู่ในเศษซาก... และผมจะเรียกมันออกมา” ผมก้มลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นปูนที่แตกร้าว กลิ่นธูปเก่าๆ ผสมกับกลิ่นอับชื้นของรากไม้โชยเข้าจมูก ผมหลับตาลง ไม่ใช่เพื่อหนีจากความจริง แต่เพื่อเปิดรับ 'อีกโลกหนึ่ง' ที่คนทั่วไปพยายามปิดตาเมินหน้า ความเงียบเข้าครอบงำจนเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน *‘ช่วย... ด้วย...’* เสียงนั้นแหบพร่าและแหลมสูงจนแก้วหูสั่นสะเทือน มันไม่ได้ดังออกมาจากอากาศข้างนอก แต่มันแทรกซึมเข้ามาจากภายในกะโหลกศีรษะของผม ผมสูดหายใจลึก สัมผัสถึงไอเย็นจัดที่พุ่งปะทะร่างจนขนลุกชัน ในนิมิตที่ผมมองเห็นผ่านรอยร้าวของธรณีประตู... ผมเห็นหญิงสาวคนหนึ่ง ผิวพรรณของเธอขาวซีดดั่งกระดาษสา แต่มือของเธอกลับถูกมัดไว้ด้วยด้ายสายสิญจน์สีแดงฉานจนเลือดซึมออกมา “บอกผม... ใครคือคนที่ทำกับคุณ” ผมกระซิบ ความเย็นเยียบแล่นผ่านปลายนิ้วที่แตะลงบนฝาโกศเบาๆ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันที ลมพัดกรรโชกแรงจนฝุ่นเถ้าถ่านฟุ้งกระจายเหมือนวิญญาณกำลังกรีดร้อง หมวดก้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง มือขวาของเขากระชับด้ามปืนแน่นขึ้น แม้เขาจะไม่เห็นสิ่งที่ผมเห็น แต่สัญชาตญาณสัตว์ป่าของเขากำลังส่งสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด *‘เขา... มีกลิ่น... กลิ่นของ... ควันไฟและน้ำมันว่าน...’* วิญญาณสาวคร่ำครวญ ภาพที่ปรากฏในมโนภาพของผมเริ่มชัดเจนขึ้น ชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อคลุมสีเข้มทับชุดสูทแบบคนสมัยใหม่ แต่บนนิ้วมือของเขากลับมีแหวนหัวกระโหลกแปลกประหลาดที่ผมคุ้นตาดี... แหวนวงนั้นเป็นสัญลักษณ์ของสำนักจอมขมังเวทที่ผมพยายามตามหามาตลอดสิบปี! “อาจารย์คง...” ผมพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้น แรงดึงมหาศาลก็กระชากร่างของผมจนเกือบหงายหลัง วิญญาณสาวหยุดนิ่ง ดวงตาที่เคยขุ่นมัวกลับกลายเป็นสีดำสนิทไร้แววตา เธอชี้มือมาที่หน้าอกของผม... ไม่ใช่ มือของเธอชี้ไปที่เหรียญตราโลหะที่ผมพกติดตัวไว้เสมอ เหรียญที่ผมเก็บได้ในคืนวันที่พี่สาวผมจากไป “ริน! ถอยออกมา!” หมวดก้องตะโกน เสียงของเขาแตกพร่าเพราะความกดดันมหาศาลในห้อง ผมพยายามจะสื่อสารต่อ แต่กระแสไสยเวทที่รุนแรงกว่าปกติพุ่งเข้าปะทะราวกับมีใครบางคนกำลัง 'ปิดปาก' วิญญาณดวงนี้ไม่ให้พูดความจริง แสงไฟจากไฟฉายของหมวดก้องวูบไหวและดับพรึ่บลงเหลือเพียงความมืดมิด ในความมืดนั้น ผมกลับเห็นบางสิ่งที่น่าขนลุกยิ่งกว่าวิญญาณที่ผมกำลังคุยด้วย... เงาของชายร่างสูงใหญ่สองคนค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่ทางเข้าเมรุ พวกเขาไม่ได้มีไอวิญญาณ แต่พวกเขามีกลิ่นของคนเป็น... กลิ่นของความตายที่ปรุงแต่งด้วยมนตรา “ใคร...” หมวดก้องถาม เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า หนักแน่น และเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า หนึ่งในนั้นก้าวเข้ามาจนแสงไฟจากมือถือของผมกระทบกับใบหน้า... มันไม่ใช่ศัตรูธรรมดา แต่มันคือศพที่มีชีวิต! ใบหน้าของมันบิดเบี้ยว ดวงตาถูกควักออกไปและแทนที่ด้วยตะปูโลงศพที่ตอกลงไปในเบ้าตาจนมิด ผมสัมผัสได้ทันทีว่าการเปิดปากวิญญาณในครั้งนี้คือความผิดพลาด... เราไม่ได้กำลังไล่ล่าฆาตกรอยู่เพียงลำพัง แต่มันกำลังไล่ล่าเราด้วย “ริน... ดูที่พื้นนั่น...” หมวดก้องกระซิบเสียงต่ำพลางชี้ให้ดูรอยเท้าที่เพิ่งปรากฏขึ้นใหม่รอบตัวเรา มันไม่ใช่รอยเท้ามนุษย์ แต่มันคือรอยตราประทับสีเลือดที่กำลังไหลซึมขึ้นมาจากรอยแตกของพื้นปูน... ตราประทับของสำนักที่น่าจะสาบสูญไปแล้ว ประตูเมรุที่เคยเปิดอยู่ถูกกระแทกปิดลงอย่างรุนแรงจนฝุ่นผงถล่มลงมา เสียงหัวเราะแหลมเล็กที่คุ้นหูเหลือเกินดังมาจากมุมมืดของเพดาน... เสียงหัวเราะของคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับพี่สาวของผมเมื่อสิบปีก่อน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - เข็มทิศมองวิญญาณ