ร่องรอยแห่งอาคม

"หุบปากซะ ก้อง... นายกำลังทำให้คนตายไม่ได้พัก" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ขณะที่หยดน้ำตาเทียนสีชาดที่ยังไม่แห้งสนิทบนพื้นไม้กระดานส่งกลิ่นเหม็นไหม้ฉุนกึ๊ก ความเงียบในห้องปิดตายแห่งนี้ไม่ได้เกิดจากความสงบ แต่มันเกิดจากแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าจนแทบหายใจไม่ออก หมวดก้องชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเหยียบลงบนคราบสีดำข้นกลางห้อง เขาขยับแว่นสายตาด้วยนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตาจากหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ที่เขาพยายามหาคำอธิบายมาตลอดหลายชั่วโมง มาสบตาผมที่กำลังนั่งยองๆ ใช้ปลายนิ้วสัมผัสรอยแยกของไม้ "ริน... อย่าบอกนะว่าไอ้รอยรูป 'ดวงตาปิดสนิท' นี่ คือสิ่งที่นายเห็นในคดีเมื่อสิบปีก่อน" หมวดก้องถาม น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกังขาที่ถูกสั่นคลอนด้วยความหวาดกลัว ผมไม่ตอบ แต่เลือกที่จะดึงมือตัวเองออกมาจากรอยประหลาดนั่น ความเย็นเยียบแล่นพล่านขึ้นมาตามแขนราวกับมีมือที่มองไม่เห็นพยายามฉุดรั้งผมลงไปสู่ความมืดมิดใต้พื้นบ้าน ผมหลับตาลง ภาพของพี่สาวที่เคยกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดในคืนพิธีกรรมคราวนั้นย้อนกลับมาคมชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน "มันไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ แต่มันคือประตูครับ" ผมลุกขึ้นยืนช้าๆ หันไปเผชิญหน้ากับหมวดก้อง "นายเชื่อในรอยนิ้วมือและหลักฐานทาง DNA ใช่ไหมหมวด? แต่ในคดีนี้... ผู้ฆ่าไม่ได้ทิ้งแค่รอยนิ้วมือ แต่มันกำลังทิ้ง 'รอยวิญญาณ' ไว้ให้เราตามไปถึงรังของมัน" "ไร้สาระ" หมวดก้องพึมพำ แต่เขาไม่ได้เดินถอยหลัง "วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้ว่าทำไมศพในนี้ถึงไม่มีบาดแผลภายนอก ทั้งที่หัวใจหยุดเต้นพร้อมกันเหมือนโดนคำสาป... นายบอกฉันมาสิว่าไอ้ 'อาจารย์คง' ที่นายพูดถึง มันมีส่วนเกี่ยวข้องยังไง" ผมก้าวเดินไปรอบห้อง สายตาของผมไม่ได้มองไปที่เฟอร์นิเจอร์หรูหรา แต่มองเห็น 'กลุ่มควันสีเทาเข้ม' ที่ยังคงเกาะตัวหนาแน่นอยู่ตามมุมห้อง วิญญาณที่ยังไม่ไปไหน พวกเขากำลังถูกล่ามโซ่ด้วยอาคมที่มองไม่เห็น สายตาของคนตายหลายคู่จ้องมองมาที่ผมด้วยความโหยหา... โหยหาการปลดปล่อย "มันไม่ใช่คนธรรมดาครับก้อง มันคือจอมขมังเวทที่ขายวิญญาณให้สิ่งที่ต่ำต้อยที่สุด" ผมหยุดยืนตรงหน้าหน้าต่างบานที่ปิดตาย "มันไม่ได้ฆ่าเพื่อความสนุก แต่มันกำลังทำพิธี 'บรรจุอาคม' ในตัวเหยื่อ และรอยสัญลักษณ์ที่พื้นนั่น คือตราประทับของการเซ่นสังเวยที่กำลังจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง... ในคืนจันทร์ดับที่กำลังจะถึงนี้" หมวดก้องเงียบไปนาน เขาเดินไปหยิบกล้องถ่ายภาพความร้อนขึ้นมา ส่องไปที่จุดเดิมที่ผมเพิ่งลุกออกมา หน้าจอแสดงค่าอุณหภูมิที่ดิ่งลงจนติดลบเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว เขาหันมามองผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... ความเชื่อมั่นในเหตุและผลเริ่มแตกร้าว "ถ้ารอยนี้คือจุดเริ่ม งั้นเราก็มีเวลาไม่มาก" เขาถอนหายใจยาว วางปืนพกคู่กายลงบนโต๊ะไม้เก่า "ฉันขอหลักฐานที่จับต้องได้ ริน... ไม่ใช่แค่สิ่งที่นายเห็นในใจ" "ผมจะให้สิ่งที่นายต้องการ" ผมหยิบเหรียญโบราณที่พกติดตัวออกมา วางลงบนรอยสัญลักษณ์นั้นทันที รอยพื้นไม้ที่เคยแน่นหนาพลันส่งเสียงลั่นดัง 'เปรี๊ยะ' พร้อมกับกลิ่นธูปที่จุดขึ้นเองโดยไม่มีใครจุด ควันสีม่วงอ่อนพุ่งทะลุรอยแยกออกมาเป็นรูปทรงของนิ้วมือมนุษย์ที่ยาวผิดปกติ หมวดก้องผงะถอยหลัง ล้มลงไปนั่งกับพื้นด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างของเขาไร้แรงเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า... ท่ามกลางควันสีม่วงที่ค่อยๆ จางลง ไม่ใช่เพียงแค่รอยแยกของไม้ที่ปรากฏขึ้น แต่มันคือ 'ใบหน้า' ของใครบางคน... ใบหน้าที่ดูเหมือนกับผมไม่มีผิดเพี้ยน ทว่ากลับมีรอยเย็บและดวงตาที่คว้านออกจนกลวงโบ๋กำลังลืมตาขึ้นช้าๆ ในเงามืดใต้พื้นห้อง "ริน... นั่น... นั่นมันตัวนายหรือเปล่า?" หมวดก้องถามด้วยเสียงสั่นเครือที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินมา ผมตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ภายใต้ใบหน้านั้น มันไม่ใช่แค่ศพ แต่มันคือกล่องไม้ที่สลักชื่อของผมเอาไว้... ชื่อที่ควรจะตายไปพร้อมกับพี่สาวเมื่อสิบปีก่อน ภายในกล่องนั้นมีรูปถ่ายของผมที่ถูกถ่ายไว้เมื่อตอนบ่ายวันนี้... ในมุมที่ผมไม่เคยสังเกตเห็น และที่สำคัญที่สุด คือมี 'นิ้วก้อย' ของมนุษย์ที่สดใหม่วางเด่นอยู่บนแผ่นยันต์สีเลือด "ก้อง... ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" ผมตะโกนลั่นเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงอาฆาตที่พุ่งตรงมาทางหน้าต่างด้านหลัง แต่ทว่า... เมื่อหันไป ผมกลับพบเพียงความว่างเปล่าที่มีเพียงแค่ 'เงาของชายชรา' ร่างหนึ่งยืนยิ้มอยู่หลังบานกระจก ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกไฟไหม้จนเสียโฉม อีกครึ่งหนึ่งคือใบหน้าของอาจารย์คงที่ผมไม่มีวันลืม เขาก้าวข้ามกรอบหน้าต่างเข้ามาในห้องโดยไม่เปิดมัน... พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ "ตามหาข้าให้เจอนะ... ไอ้หนู" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - เข็มทิศมองวิญญาณ