บาดแผลที่ไม่มีวันหาย

"อย่า... หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนของผมแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยินไปมากกว่าเสียงลมหายใจที่หอบถี่ในอก มีดเล่มนั้น... มีดเหล็กน้ำพี้เล่มเดียวกับที่พี่รดาเคยถือในคืนฝนพรำเมื่อสิบปีก่อน บัดนี้มันกำลังฝังลึกอยู่กลางแผ่นหลังของอาจารย์คง ภาพที่ผมเห็นไม่ใช่ภาพหลอน เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมผ่านเนื้อผ้าไหมราคาแพงของชายชราผู้น่าเกรงขาม กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นธูปอบอวลจนน่าคลื่นเหียน อาจารย์คงทรุดลงกับพื้น แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะจนแทบหยุดหายใจ คือใบหน้าของ 'พี่รดา' เธอไม่ได้ดูเป็นวิญญาณอาฆาต ดวงตาของเธอไม่ได้แดงก่ำด้วยความแค้น แต่กลับเศร้าสร้อยราวกับท้องฟ้าก่อนพายุใหญ่ เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองผม... รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้านั้นมีความหมายที่ผมไม่อาจแปลความได้ "ริน... หนีไป" เสียงนั้นแผ่วเบาแต่ก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงคนตาย แต่เป็นเสียงที่จดจำได้แม่นยำยิ่งกว่าเสียงหัวใจตัวเอง "พี่รดา? พี่ทำอะไรลงไป! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!" ผมก้าวเข้าไปหา ทว่าขาของผมกลับเหมือนถูกโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นรั้งเอาไว้ หมวดก้องที่เพิ่งวิ่งตามมาถึงกับชะงักงัน เขาชักปืนออกมาโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะลดลงทันทีเมื่อเห็นความผิดปกติที่เหนือธรรมชาติ "ริน... นายคุยกับใคร? ตรงนั้นไม่มีใครอยู่เลยนะ มีแค่อาจารย์คงที่กำลัง... ที่กำลังโดนอะไรบางอย่างแทงอยู่!" หมวดก้องตะโกน ความกลัวที่ปกติจะซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉยของตำรวจหนุ่มเริ่มเผยออกมาให้เห็น อาจารย์คงกัดฟันแน่น มือที่เหี่ยวหย่นพยายามคว้าอากาศรอบตัว เขาไม่ได้ร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด แต่เขากลับหัวเราะ... หัวเราะทั้งที่เลือดไหลนองพื้น "แกเห็นนางแล้วสินะ... ริน" อาจารย์คงเค้นเสียงผ่านไรฟัน "นางไม่ได้มาเพื่อช่วยแก แต่มาเพื่อ 'จบ' เรื่องที่นางเริ่มไว้เมื่อสิบปีก่อน" ผมตัวชาวาบ "พี่รดาไม่ได้ทำร้ายใคร พี่เขาเป็นเหยื่อ! แกต่างหากที่เป็นคนพรากเขาไปจากฉัน!" "เหยื่อ?" อาจารย์คงแสยะยิ้มที่ชวนขนลุก ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววขาว "แกคิดว่าพิธีกรรมวันนั้นคืออะไร? การบูชายัญเหรอ? เปล่าเลย... พี่สาวแกต่างหากที่เป็นคนลงอาคมให้ข้า! นางไม่ใช่เหยื่อ นางคือ 'ผู้ร่วมก่อตั้ง' วิหารแห่งความตายนี้!" ผมสะบัดหน้าอย่างแรง ความจริงที่ถูกกระแทกเข้าใส่เหมือนมีดที่กรีดลงบนแผลเดิมที่ยังไม่เคยสมาน "ไม่จริง! ฉันเห็นพี่รดาร้องไห้! ฉันเห็นพี่ถูกบังคับ!" "สายตาของคนเป็น มักจะหลอกลวงตัวเองเสมอ" เงาร่างของพี่รดาเริ่มจางลง เธอถอนมีดออกจากหลังอาจารย์คงอย่างช้าๆ เลือดหยดลงบนพื้นไม้เป็นจังหวะที่น่าสะพรึงกลัว เธอหันมามองผมอีกครั้ง คราวนี้น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมาจากดวงตาที่ว่างเปล่า พี่รดาชี้มีดในมือมาที่ผม... ไม่ใช่เพื่อจะทำร้าย แต่เธอชี้ไปที่ 'เงา' ของตัวผมเอง ผมก้มมองเงาของตัวเองที่ทอดตัวยาวอยู่บนพื้นไม้เก่าๆ หัวใจแทบหยุดเต้น เมื่อเห็นว่าเงาของผมไม่ได้เลียนแบบท่าทางของผม แต่มันกำลังยกมือขึ้นกุมลำคอตัวเอง เหมือนกำลังถูกมือที่มองไม่เห็นบีบไว้ "ริน! ถอยออกมา!" หมวดก้องพุ่งตัวเข้ามาคว้าไหล่ผมแรงๆ "แกเห็นนั่นไหม! หลังแก... มีรอยมือสีดำขึ้นเต็มไปหมด!" ผมสะดุ้งสุดตัว หมุนตัวกลับไปหาพี่รดา แต่เธอกลับหายไปแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่าและเสียงหัวเราะแหบแห้งของอาจารย์คงที่ดังสะท้อนไปทั่วห้องโถง "มันเริ่มแล้ว ริน" อาจารย์คงยันกายขึ้นนั่ง เลือดที่ไหลออกมาไม่ได้ทำให้เขาสิ้นใจ แต่มันกลับระเหยเป็นไอสีดำลอยวนเวียนอยู่รอบตัวเขา "สัญญาสิบปีก่อน... บัดนี้ถึงเวลาทวงคืนแล้ว พี่สาวแกไม่ได้มาเพื่อช่วยแก แต่นางมาเพื่อ 'เซ่น' หัวใจของน้องชายตัวเองให้แก่ข้า!" ทันใดนั้น บานประตูไม้แกะสลักของหอสมุดเก่าก็ปิดกระแทกดังสนั่น พลังงานบางอย่างที่รุนแรงและมืดมิดกดทับลงมาจนพื้นไม้ใต้เท้าผมปริแตก หมวดก้องพยายามยิงปืนไปที่ประตู แต่กระสุนกลับกระดอนกลับมาเหมือนกระทบกับกำแพงเหล็กกล้า "ริน! เราต้องไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้!" ผมยืนนิ่งงัน ภาพของพี่รดาเมื่อครู่ยังคงติดตา ไม่ใช่แค่ความโศกเศร้า แต่ในมือที่กำมีดเล่มนั้น... ผมเพิ่งสังเกตเห็นสร้อยข้อมือที่ติดอยู่บนข้อมือของเธอ มันเป็นสร้อยเส้นเดียวกับที่ผมมีอยู่ในกระเป๋าเสื้อตอนนี้ สร้อยที่อาจารย์คงเคยบอกว่า 'เป็นเครื่องรางนำโชค' ของผมมาตลอดสิบปี ผมหยิบสร้อยเส้นนั้นออกมาดู มันเปลี่ยนไป... จากสีเงินแวววาว กลายเป็นสีดำสนิทราวกับถ่าน และทันทีที่นิ้วผมสัมผัสถูกจี้สร้อย แรงกระชากมหาศาลก็ดึงวิญญาณของผมให้หลุดออกจากร่าง ผมเห็นตัวเองทรุดลงกับพื้น เห็นหมวดก้องที่ตื่นตระหนก และเห็นใครบางคนเดินออกมาจากความมืดหลังหิ้งพระ... คนที่เดินออกมา... มีใบหน้าเหมือนผมทุกประการ แต่นัยน์ตากลับเป็นสีเลือด และรอยยิ้มนั้น... มันเป็นรอยยิ้มเดียวกับอาจารย์คงไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดมาด้วยกันนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ