พิธีกรรมที่ยังไม่เสร็จสิ้น

"ถ้ามึงก้าวออกมาจากวงสิญจน์นี้แม้แต่ก้าวเดียว... วิญญาณแม่มึงจะไม่มีที่ไป และกูจะบดขยี้กระดูกพวกมันให้เป็นผงในนรกที่มึงมองไม่เห็น!" เสียงคำรามแหบพร่าดังก้องในห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและควันธูปอบอวล รินยืนนิ่งอยู่กลางความมืด ดวงตาของเขาไม่ได้จ้องไปที่ชายร่างผอมเกร็งในชุดคลุมสีดำสนิทตรงหน้า แต่เขากำลังมองทะลุผ่าน ‘อาจารย์คง’ ไปยังเงาร่างบิดเบี้ยวของวิญญาณหญิงสาวนับสิบที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งอาคม "อาจารย์คง... ท่านกำลังลากคนตายมาทรมานซ้ำสองเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว ท่านคิดจริงๆ หรือว่าความมืดที่ท่านครอบครองอยู่ มันจะปกป้องท่านจากเวรกรรมได้ตลอดไป?" รินถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง อาจารย์คงแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะแหลมสูงบาดหูจนรินต้องขมวดคิ้ว "คุณธรรม? คนอย่างแกมีหน้ามาพูดเรื่องคุณธรรมงั้นรึ ริน? แกที่มองเห็นความตายมาตลอดสิบปี แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว พี่สาวแกน่ะ... เสียงกรีดร้องของหล่อนในวันที่ถูกฉันสูบวิญญาณยังคงก้องอยู่ในหูฉันทุกคืน! มันช่างไพเราะและเปี่ยมไปด้วยพลังงานมหาศาลเหลือเกิน" รินกำหมัดแน่นจนสั่น เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากรอยสักอาคมบนร่างของจอมขมังเวท ความโกรธแค้นประดังเข้ามาในอก แต่เขารู้ดีว่าหากขาดสติ เวทมนตร์ที่เขาสะสมมาจะกลายเป็นอาวุธที่หันกลับมาทำร้ายตัวเอง ในขณะเดียวกัน ที่ด้านบนของตึกร้าง หมวดก้องกำลังงัดแงะกุญแจล็อคประตูเหล็กอย่างเร่งรีบ เขาเหงื่อซึมเต็มใบหน้า มือที่กุมปืนประจำกายสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันคือสัญชาตญาณที่บอกว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ ไม่ใช่คดีฆาตกรรมธรรมดาตามตำราอาชญาวิทยาที่เขาเคยร่ำเรียนมา "ริน... ออกมาเถอะวะ" ก้องพึมพำกับตัวเองขณะพังประตูบานสุดท้ายเข้าไป สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ห้องว่างเปล่า แต่เป็นวงกลมขนาดใหญ่ที่เขียนด้วยเลือดสดๆ กลิ่นกำยานที่แรงจนคลื่นไส้เตะจมูกเขาเต็มรัก ก้องยกปืนขึ้นส่องไฟฉายไปรอบห้อง ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นร่างของเด็กสาววัยรุ่นคนหนึ่งที่กำลังนอนแน่นิ่งอยู่บนแท่นบูชา ใจกลางวงพิธีกรรมนั้น "เหี้ยเอ๊ย..." ก้องสบถเสียงต่ำ เขารีบก้าวเข้าไปหาเด็กสาว แต่ทันใดนั้น เขากลับรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกระชากร่างของเขาจนกระเด็นไปกระแทกกับผนังปูน "อย่าเข้ามา... หมวด" รินตะโกนเตือนจากมุมมืดข้างล่าง แต่สายตาของเขายังคงจ้องมองอาจารย์คงไม่วางตา "ท่านไม่ได้แค่ล่อผมมาที่นี่ ท่านต้องการให้ตำรวจอย่างเขามาเห็นพิธีนี้... เพื่อใช้เลือดของเจ้าหน้าที่รัฐเป็นเครื่องสังเวยสุดท้ายใช่ไหม?" อาจารย์คงยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันสีดำสนิทจากคราบว่านยา "ฉลาดมาก... ริน แต่แกช้าไปแล้ว พิธีกรรมที่ยังไม่เสร็จสิ้นนี้ ต้องการ 'ความเชื่อ' ของคนที่ปฏิเสธโลกวิญญาณอย่างเขามาเติมเต็ม ยิ่งเขาหวาดกลัว ยิ่งเขาไม่อยากจะยอมรับสิ่งที่เห็นมากเท่าไหร่ อำนาจแห่งอาคมนี้ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น!" รินตัดสินใจทันที เขาไม่รอช้าที่จะสะบัดมือไปข้างหน้า ปลดปล่อยยันต์ที่เขียนด้วยเลือดของตัวเองที่เตรียมไว้ตั้งแต่วันก่อน เส้นแสงสีทองพุ่งผ่านความมืดเข้าปะทะกับกำแพงอาคมที่อาจารย์คงกางไว้จนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น ฝุ่นผงตึกร้างฟุ้งกระจายไปทั่ว รินพุ่งตัวเข้าไปคว้าตัวเด็กสาวบนแท่นบูชาในจังหวะที่อาจารย์คงกำลังชะงักกับแรงปะทะ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น เขากลับรู้สึกเหมือนมีเข็มเย็นๆ นับพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่กลางหลัง "ริน! ระวัง!" เสียงหมวดก้องตะโกนดังลั่น รินหันกลับไปมอง ภาพที่เห็นทำเอาหัวใจเขากระตุกวูบ อาจารย์คงไม่ได้ถือมีดหรือของอาคม แต่ในมือของเขากำลังถือตุ๊กตามัดฟางที่ทำจากเส้นผมของคนใกล้ตัวริน... ผมของพี่สาวรินที่เคยหายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน "แกคิดว่าฉันขโมยผมหล่อนมาทำไมตั้งแต่วันนั้นรึ?" อาจารย์คงกล่าวด้วยเสียงที่เย็นเยียบกว่าเดิม "เพราะฉันรู้ว่าวันหนึ่ง... แกจะกลับมาหาฉันด้วยความแค้น และเมื่อถึงเวลานั้น ฉันจะใช้สายใยแห่งความตายนี้ ดึงวิญญาณแกให้ลงไปอยู่เคียงข้างพี่สาวแกในขุมนรกนั่นเสียที!" ร่างของตุ๊กตาฟางเริ่มมีเลือดไหลซึมออกมา รินรู้สึกได้ทันทีถึงความเจ็บปวดที่หน้าอก ร่างกายของเขาทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสดๆ เริ่มไหลออกมาจากปากของเขาโดยที่ไม่มีบาดแผลภายนอกแม้แต่นิดเดียว หมวดก้องพยายามจะเข้ามาช่วย แต่ทุกก้าวที่ก้าวผ่านเขตอาคม เขาเริ่มเห็นภาพหลอนของศพที่เขาเคยทำคดีพุ่งเข้ามาหาเขาจนเขาต้องทรุดตัวลงด้วยความสะพรึงกลัว ความมืดมิดรอบข้างเริ่มหดตัวแคบเข้ามา เสียงสวดมนต์ภาษาขอมโบราณดังระงมไปทั่วห้องราวกับไม่ได้มาจากปากของอาจารย์คง แต่มาจากผนังและพื้นดินที่เขายืนอยู่ ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งที่รินจำได้ดีที่สุดก็ดังขึ้นข้างหู... มันเป็นเสียงกระซิบที่แผ่วเบา แต่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ "หนีไป... ริน... อย่าหันหลังกลับมา" รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของหญิงสาวที่เขาเฝ้าตามหามาตลอดสิบปี ยืนอยู่ข้างหลังอาจารย์คง ใบหน้าของเธอไร้ซึ่งความอาฆาต แต่กลับเต็มไปด้วยความเศร้าโศก และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือเธอกำลังกุมมีดเล่มเดียวกับที่รินใช้เป็นอาวุธหลักเอาไว้ในมือ... แล้วเธอก็แทงมันลงไปบนหลังของอาจารย์คงอย่างแรง! ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในบทนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - เข็มทิศมองวิญญาณ