ความลับใต้ฐานพระ

“ก้อง... หยุดมือเดี๋ยวนี้ อย่าแตะต้องตรงนั้น” เสียงของผมดังแทรกความเงียบงันที่กดทับวัดร้างแห่งนี้ไว้จนเกือบมิด รินชะงักมือที่กำลังจะหยิบแผ่นไม้แกะสลักเก่าคร่ำคร่าขึ้นมาดู แสงไฟฉายจากมือถือของเขาที่สั่นไหวกระทบกับฝุ่นละอองในอากาศจนกลายเป็นละอองสีทองจางๆ ในความมืดมิด “ทำไมครับริน?” หมวดก้องถามเสียงต่ำ แววตาของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจของเจ้าหน้าที่ตำรวจ บัดนี้กลับฉายชัดถึงความวิตกกังวล “เราเจอฐานพระที่ถูกทุบเปิดไว้แบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ ผมเห็นคราบเลือดแห้งกรังอยู่ตรงซอกอิฐนั่น... มันเหมือนกับร่องรอยในคดีแรกที่ผมเคยทำเมื่อสิบปีก่อนเปี๊ยบเลย” ผมขยับตัวเข้าไปใกล้ ใช้ดวงตาที่มองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังม่านตาคนธรรมดาเพ่งมองไปที่ฐานพระพุทธรูปปูนปั้นโบราณนั้น สิ่งที่ก้องเห็นคือคราบเลือด แต่สิ่งที่ผมเห็นคือ ‘รอยอาฆาต’ สีดำสนิทที่เต้นเร่าเหมือนมีชีวิต มันแผ่ซ่านออกมาจากวัตถุชิ้นหนึ่งที่ถูกฝังไว้ลึกลงไปใต้ซากปรักหักพัง “นั่นไม่ใช่แค่คราบเลือด แต่มันคือ ‘ตราบาป’ ของคนทำ” ผมตอบพลางขยับนิ้วชี้ไปที่วัตถุชิ้นนั้น “ดูดีๆ สิครับหมวด สิ่งที่ถูกฝังอยู่ข้างใต้ฐานพระไม่ใช่แค่ของมีค่า แต่มันคือตัวแทนของวิญญาณที่ถูกพรากไป” รินค่อยๆ ใช้ไม้ปลายแหลมเขี่ยเศษปูนที่ทับถมออกทีละนิด ความเงียบภายในวิหารร้างแห่งนี้เย็นเยียบจนเกือบจะแข็งตัว กลิ่นธูปเก่าที่อับชื้นผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจางๆ ทำให้หมวดก้องถึงกับเบือนหน้าหนี ใต้ฐานพระพุทธรูปที่ผุพัง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือถุงผ้าไหมเก่าแก่ที่ขาดวิ่น ภายในนั้นมี ‘ล็อกเก็ต’ รูปถ่ายของผู้หญิงวัยรุ่นคนหนึ่ง, ‘แหวนทองคำ’ ที่มีสัญลักษณ์แปลกประหลาดสลักไว้, และ ‘เส้นผม’ ที่ถูกถักเปียรวมกันเป็นปมแน่น “ล็อกเก็ตของเหยื่อรายที่สี่...” หมวดก้องอุทานพลางสูดหายใจเข้าลึก “นี่หมายความว่าคนร้ายใช้ที่นี่เป็นที่เก็บของที่ระลึกจากเหยื่อหรือครับ?” “ไม่ใช่แค่เก็บครับ” ผมหยิบถุงผ้าขึ้นมาด้วยความระมัดระวัง สัมผัสที่เย็นเยียบจากวัตถุนั้นแล่นผ่านกระดูกสันหลังของผมไปถึงปลายนิ้ว “นี่คือ ‘ธาตุพิธีกรรม’ มันเป็นส่วนหนึ่งของวิชาไสยเวทที่อาจารย์คงใช้ เพื่อดึงรั้งจิตวิญญาณของพวกเธอไม่ให้ไปสู่ภพภูมิอื่น เพื่อให้วิญญาณเหล่านั้นกลายเป็นทาสรับใช้คอยคุ้มครองอำนาจมืดของเขา” หมวดก้องเงียบไปพักใหญ่ เขาหันไปสำรวจรอบๆ วิหาร ก่อนจะพบกับสัญลักษณ์บางอย่างบนฝาผนังที่ถูกเขียนด้วยชาดแดงสด “ริน ดูตรงนี้สิ... นี่มันรอยนิ้วมือ หรือว่าเป็นสัญลักษณ์อะไรบางอย่าง?” ผมก้าวตามไปมอง รอยนิ้วมือนั้นไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยความประณีต แต่มันถูกกดลงไปเหมือนกับคนกำลังตะเกียกตะกายหนีความตาย เสียงกระซิบแว่วดังมาจากความมืดหลังองค์พระประธาน มันไม่ใช่เสียงลม แต่มันคือเสียงของผู้หญิงที่กำลังร้องไห้อย่างโหยหวน “เธอกำลังบอกอะไรบางอย่างกับเรา” ผมพูดพร้อมกับขมวดคิ้วแน่น จู่ๆ อุณหภูมิในห้องก็ลดฮวบลงจนเห็นไอเย็นจากลมหายใจ “ก้อง... ถอยออกมา!” ยังไม่ทันที่ก้องจะขยับเท้า แสงไฟฉายในมือของเขาก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าครอบงำจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว สิ่งที่ปรากฏแทนที่ความมืดคือเงาสีดำทะมึนที่ยืดตัวยาวขึ้นเรื่อยๆ จากหลังองค์พระพุทธรูป ร่างนั้นค่อยๆ ก้าวออกมาด้วยท่วงท่าที่บิดเบี้ยว ดวงตาที่เคยเป็นสีขาวขุ่นเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำดั่งเลือด “มาทำไม... คนที่ยังไม่ตาย...” เสียงนั้นแหบพร่า ก้องสั่นสะท้านในขณะที่พยายามชักปืนพกออกมา แต่ดูเหมือนเครื่องรางในกระเป๋าเสื้อของเขาจะเริ่มร้อนจัดจนแทบไหม้ผิวหนัง “เรามาเพื่อจบเรื่องนี้” ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้ในใจจะหวั่นไหวกับแรงอาฆาตที่พุ่งเข้าปะทะ “อาจารย์คงส่งพวกคุณมาใช่ไหม? บอกมาว่าพิธีกรรมครั้งสุดท้ายจะเริ่มขึ้นที่ไหน!” วิญญาณตนนั้นแค่นหัวเราะจนวิหารสั่นสะเทือน ก่อนจะชี้มือไปที่ด้านหลังของผม “แกมาช้าไป... ริน... เลือดของคนบริสุทธิ์คนสุดท้ายเพิ่งจะถูกหยดลงบนมีดอาคมของอาจารย์เมื่อครู่นี้เอง” หัวใจผมกระตุกวูบ เมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือของหมวดก้องดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่แสนกดดัน ข้อความสั้นๆ บนหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืดทำให้ผมแทบหยุดหายใจ ‘พบศพเหยื่อรายที่ห้าแล้ว... ที่สำคัญ ศพนั้นคือคนที่นายรู้จักดีที่สุด’ ผมหันกลับไปมองความมืดที่ว่างเปล่า เงาสีดำนั้นหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นขึ้นกว่าเดิม นี่คือกับดัก... มันไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรม แต่มันคือการหมากรุกที่อาจารย์คงวางไว้เพื่อล่อให้ผมเข้ามาสู่ความตายด้วยน้ำมือของสิ่งที่ผมรักที่สุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความลับแห่งปรภพไปกับผมในตอนนี้และเตรียมรับมือกับความจริงที่เจ็บปวดในตอนหน้านะครับ - เข็มทิศมองวิญญาณ