กฎเหล็กในที่ทำงาน

"ถ้ามาตรฐานการทำงานของคุณมีค่าแค่ความสวยงามบนกระดาษ โปรเจกต์นี้คงพับฐานตั้งแต่ก้าวแรกแล้วล่ะครับ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดในห้องประชุมใหญ่ กลิ่นกาแฟดำเข้มข้นลอยกรุ่นเคล้ากับอากาศเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศที่เร่งความเย็นจนเฉียบขาด แต่มันก็ยังไม่เย็นชาเท่าแววตาของตฤณ วิศวกรหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบระดับมิลลิเมตร ซึ่งกำลังยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะกระจกใสอย่างสบายอารมณ์ตรงข้ามกับเธอ รินรดาเกือบจะฟาดแฟ้มเอกสารหนาปึ้กในมือลงบนโต๊ะประชุมเพื่อให้สอดคล้องกับอารมณ์คุกกรุ่นในอก แต่เธอกลับเลือกที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เชิดหน้าขึ้นแล้วส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษไปให้ชายหนุ่ม "แล้วถ้าวิศวกรผู้เพียบพร้อมอย่างคุณตฤณใช้เวลาคิดแต่เรื่องโครงสร้างแข็งกระด้างโดยไม่สนหัวใจของคนใช้งานจริง ตึกหลังนี้ก็คงเป็นได้แค่แท่งปูนไร้ชีวิต... ซึ่งฉันคิดว่ามันคงเหมาะกับบุคลิกเย็นชาไร้หัวใจของคุณดีเหมือนกันนะคะ" เธอเน้นเสียงคำว่า 'นะคะ' อย่างประชดประชัน แม้ในใจจะรู้ดีว่าอีกฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าในเชิงเทคนิค ตฤณเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นไม่ได้ทำให้เขาดูอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้ใบหน้าคมคายนั้นดูอันตรายและชวนให้คนมองอยากจะทุบสักทีให้หายหมั่นไส้ "ปากเก่งดีนี่ครับ หวังว่าผลงานหน้างานจริงจะคมคายได้สักครึ่งของคำพูดคุณนะ" ตฤณผละตัวออกจากขอบโต๊ะ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้รินรดาช้าๆ ทีละก้าว ความสูงที่ทิ้งห่างกันร่วมคืบทำให้เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อกดดัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นบุหรี่มวนโปรดปะทะเข้ากับปลายจมูกของหญิงสาวทันที "จำ 'กฎเหล็ก' ข้อแรกของการทำงานร่วมกับผมไว้ให้ดี... ที่นี่ไม่มีคำว่า 'อะลุ่มอล่วย' ให้กับความสะเพร่า" "และจำกฎเหล็กของฉันไว้ให้ขึ้นใจเหมือนกันนะคะ คุณตฤณ" รินรดาไม่ถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว เธอก้าวประชิดตัวกลับไปจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลคู่นั้นอย่างไร้ความหวาดกลัว "หัวหน้าทีมอย่างฉัน ไม่เคยต้อนรับคนเผด็จการที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นใหญ่... และโปรเจกต์นี้ จะไม่มีทางพังเพราะอีโก้บ้าๆ ของคุณเด็ดขาด" ระยะห่างที่ใกล้จนเกินพอดีทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ ในระยะประชิดนี้ รินรดาเพิ่งสังเกตเห็นว่าแพขนตาของวิศวกรหนุ่มคนนี้หนาและยาวกว่าที่ผู้ชายทั่วไปควรจะเป็น แถมแววตาที่ดูเหมือนจะหยิ่งผยองเมื่อครู่ กลับมีประกายบางอย่างไหววูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว—ประกายความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเข้มงวด ตฤณชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีนิลกวาดมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับเธอตรงๆ จังหวะหัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบอย่างไม่เป็นท่า กลิ่นแชมเปญอ่อนๆ จากเส้นผมของหญิงสาวกำลังทำลายสมาธิอันมั่นคงที่เขาสั่งสมมาตลอดชีวิตการทำงาน "ใกล้ไปแล้วครับ..." ตฤณกระซิบเสียงพร่า น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่กลับอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ปลายเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างน่าประหลาด "รู้ตัวก็ถอยไปสคะ..." รินรดาเกือบหลุดปากคำพูดประชดออกไป แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "ขอโทษทีครับที่ขัดจังหวะสวีทหวานมันหยดติ๋งของคู่กัดประจำออฟฟิศ..." เสียงกวนประสาทของเมฆา ดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ร่างสูงโปร่งของคู่แข่งคนสำคัญก้าวเข้ามาในห้องโดยมีแฟ้มเอกสารโปรเจกต์คู่แข่งเหน็บไว้ใต้รักแร้ "พอดีผมผ่านมาได้ยินกฎเหล็กอะไรสักอย่าง... น่าสนใจดีนี่ครับ หวังว่ามาตรฐานการทำงานที่พวกคุณเถียงกันคอเป็นเอ็นเมื่อกี้ จะรอดพ้นจากการตรวจสอบของบอร์ดบริหารในวันพรุ่งนี้หรอกนะ" ตฤณผละตัวถอยหลังทันที ใบหน้ากลับคืนสู่โหมดเย็นชาและไร้ความรู้สึกในเสี้ยววินาที ราวกับว่าเหตุการณ์ระทึกใจเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น รินรดารีบจัดเสื้อสูทของตัวเองให้เข้าที่ เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ บรรยากาศในห้องประชุมกลับมาคุกรุ่นด้วยกลิ่นอายการแข่งขันอีกครั้งอย่างรวดเร็ว "เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงที่คุณเมฆาต้องกังวลหรอกครับ..." ตฤณหันไปตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบคม แววตาคมกริบจ้องมองคู่แข่งตัวฉกาจราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "เพราะต่อให้งานจะยากแค่ไหน ผมกับคุณรินรดา... ก็ไม่มีทางปล่อยให้คนนอกอย่างคุณมาฉวยโอกาสเหยียบผลงานของเราได้แน่" รินรดาหันขวับไปมองหน้าตฤณด้วยความประหลาดใจกับคำว่า 'เรา' ที่หลุดออกมาจากปากคนปากแข็งอย่างเขา หัวใจที่เคยเต้นระรัวเพราะความโกรธ กลับเริ่มเต้นผิดจังหวะด้วยเหตุผลอื่นที่เธอไม่อยากจะยอมรับ เมฆาหรี่ตามองคนทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะตรงหน้าพวกเขา "งั้นก็ดีครับ... เพราะเอกสารลับชิ้นนี้ คือโจทย์ใหม่ล่าสุดจากท่านประธานที่เพิ่งส่งตรงถึงมือผมเมื่อกี้ และรับรองว่า... มันจะทำให้ 'กฎเหล็ก' ของพวกคุณสองคน กลายเป็นเพียงแค่เศษกระดาษไร้ค่าในข้ามคืนนี้แน่นอน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและคอยสนับสนุนกันเสมอนะครับ