จุดเริ่มต้นของความวุ่นวาย

กองเอกสารสัญญามูลค่าหลายร้อยล้านบาทถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีเสียงดังสนั่น แรงสั่นสะเทือนทำเอาแก้วกาแฟเซรามิคสีขาวที่บรรจุลาเต้อุ่นๆ ถึงกับกระเพื่อมจนของเหลวสีน้ำตาลเข้มเกือบจะล้นทะลักออกมาปริ่มขอบ รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์พกพา ปลายนิ้วเรียวยังคงรัวแป้นพิมพ์ตอบอีเมลลูกค้ารัวเร็วราวกับต้องการระบายความหงุดหงิดที่สุมอกตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าตึกออฟฟิศยามบ่าย "ถ้าคุณคิดว่าเอาเอกสารกองนี้มาขู่ฉัน แล้วฉันจะต้องยอมเซ็นอนุมัติงบส่วนเกินที่ไม่มีที่มาที่ไปนี่ล่ะก็... คุณกำลังประเมินรินรดาคนนี้ต่ำไปนะ คุณตฤณ" น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมและทรงพลังพอจะทำให้บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวอุณหภูมิลดฮวบลงหลายองศา ร่างสูงโปร่งของวิศวกรหนุ่มมือทองยืนค้ำโต๊ะทำงานของเธออยู่ เจ้าของร่างในชุดเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามสัญชาตญาณของคนทำงานหนัก ตฤณแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุบทำลายความเงียบได้อย่างชะงัดนัก เขากดสายตาดุดันลงมองหญิงสาวผู้เป็นหัวหน้างานฝ่ายบริหารโครงการด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "ผมไม่ได้เอามาขู่... แต่ผมเอาความจริงมาวางกองไว้ตรงหน้าต่างหาก รินรดา" ตฤณจงใจเน้นเสียงเรียกชื่อเธอทีละพยางค์ด้วยน้ำเสียงเยارหยัน "ถ้าโปรเจกต์โครงสร้างสะพานเชื่อมเฟสสามเกิดความล่าช้าขึ้นมา เพราะฝ่ายของคุณมัวแต่ตรวจเอกสารยิกๆ จนลืมดูหน้างานจริง คนที่จะเดือดร้อนไม่ใช่แค่บริษัทเรา แต่หมายถึงความปลอดภัยของประชาชนนับแสน... หรือว่าคุณไม่สนเรื่องพวกนั้น สนแต่จะทำตัวเป็นมนุษย์เงินเดือนผู้แสนเพอร์เฟกต์ในห้องแอร์กันแน่" รินรดาตวัดสายตาวับขึ้นสบตากับเขาในทันที ความโกรธาสีชาดพุ่งพล่านขึ้นมาถึงพวงแก้ม เธอลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเขาอยู่ช่วงไหล่ แต่รัศมีแห่งความไม่ยอมแพ้ในแววตากลับไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลยสักนิด "ระวังปากของคุณด้วยนะ ตฤณ!" เธอก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนแทบจะชิดอกแกร่ง "ฉันทำงานที่นี่มานานกว่าคุณ รู้ว่าอะไรควรเร่ง อะไรควรตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วน ไม่ใช่สักแต่จะสร้างตึก สร้างสะพานให้เสร็จๆ ไปตามใจชอบของวิศวกรหัวรั้นอย่างคุณ แล้วค่อยมาตามเช็ดล้างทีหลัง!" "ปากเก่งดีนี่..." ตฤณโน้มตัวลงมาหาเธอระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายแดดของคนลุยงานสนามลอยปะทะจมูก รินรดาชะงักไปชั่วขณะเมื่อใบหน้าคมคายนั้นอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ ดวงตาสีเข้มคมกริบกวาดมองสำรวจริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตาเธอนิ่งๆ "แต่หวังว่าตอนที่ท่านประธานเรียกเข้าพบเรื่องผลประกอบการไตรมาสนี้ คุณจะยังมีปากไว้แก้ตัวแบบนี้อยู่นะครับ" "คุณ..." รินรดาพูดไม่ออก ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บใจ เกลียดนักไอ้ท่าทีมั่นอกมั่นใจและสายตาที่เหมือนมองเธอเป็นเด็กอนุบาลกำลังท่องสูตรคูณนั่นชะมัด ก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะได้ดำเนินต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ตามด้วยร่างท้วมของเลขาหน้าห้องที่เปิดประตูพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณรินรดาคะ... คุณตฤณคะ แย่แล้วค่ะ!" ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างอัตโนมัติ รินรดากระแอมเบาๆ เพื่อปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติโดยเร็ว ขณะที่ตฤณเพียงแต่ยืนกอดอกตีสีหน้าเรียบเฉยตามฟอร์มวิศวกรผู้เย็นชา "มีอะไร ณี รีบพูดมาซิ" รินรดาเอ่ยถาม "คือ... ทางคุณเมฆา จากบริษัทคู่แข่งเค้า... เค้าปล่อยข่าวเรื่องข้อบกพร่องของวัสดุที่เราสั่งนำเข้าในโซเชียลของวงการวิศวกรรมแล้วค่ะ ตอนนี้หุ้นร่วงไปสองเปอร์เซ็นต์แล้ว ทางบอร์ดบริหารกำลังประชุมด่วน และ... และท่านประธานมีคำสั่งให้คุณรินรดาลงพื้นที่หน้างานตรวจสอบร่วมกับคุณตฤณเป็นการด่วนที่สุด ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป โดยที่คุณรินรดาต้องเป็น 'หัวหน้าทีมควบคุม' ภาคสนามด้วยตัวเองค่ะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ส่วนตฤณกลับยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างมีความหมาย ดวงตาคมกริบเหลือบมองหญิงสาวที่กำลังยืนแข็งทื่อเป็นหิน "หึ... ดูท่าทาง 'เซฟโซน' ในออฟฟิศแอร์เย็นๆ ของคุณ จะหมดลงแค่ตอนนี้แล้วสินะครับ หัวหน้าทีมรินรดา" ตฤณกระซิบเสียงต่ำด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แฝงความท้าทายแบบสุดขั้ว ขณะที่รินรดาได้แต่กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เมื่อรู้ตัวว่าเธอนอกจากจะต้องรับมือกับวิศวกรจอมกวนประสาทคนนี้แล้ว ยังต้องร่วมหัวจมท้ายกับเขาในสถานการณ์วิกฤตที่ไม่มีทางถอยหลังกลับได้อีกต่อไปแล้ว ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ ดรากอนไรเดอร์สัญญาว่าจะพาไปลุยสนามหัวใจและหน้างานที่ร้อนระอุยิ่งกว่าเดิมแน่นอนครับ!