คำถามที่ไม่มีคำตอบ

"คุณกำลังซ่อนอะไรอยู่ครับ... คุณรินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันไม่ได้ราบเรียบเหมือนใบหน้าในยามนี้ ดวงตาสีนิลของตฤณจ้องเขม็งมาที่โทรศัพท์มือถือในมือของผม—ไม่สิ ในมือของเธอต่างหาก รินรดาผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางเอกสารเหล็กเสียงดังโปร่ง สะท้อนความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาوادของหัวหน้างานสาวมั่น บรรยากาศในห้องประชุมยามวิกาลเย็นเยียบจนน่าประหลาด มีเพียงแสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดส่องลงมาบนโต๊ะทำงานกระจกใส เอกสารแปลนก่อสร้างโปรเจกต์ใหญ่ถูกกางทิ้งไว้เกลื่อนกลาด แต่ไม่มีใครสนใจมันอีกต่อไปแล้ว เมื่อ "ความลับ" บางอย่างกำลังลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ระหว่างเราสองคน ผมมองท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันของเขา ตฤณในยามปกตินั้นเป๊ะทุกระเบียบนิ้ว เย็นชา ดั่งหุ่นยนต์ที่ถูกโปรแกรมให้ทำงานในระบบวิศวกรรมที่ไร้หัวใจ แต่ในช่วงสามวันที่ผ่านมา... ผู้ชายคนนี้แสดงอาการแปลกประหลาดที่ไม่อาจหาคำอธิบายได้ เขาแอบมองผมเวลาเผลอ หงุดหงิดทุกครั้งที่โทรศัพท์ผมดัง และที่หนักที่สุดคือเมื่อครู่ เขากระชากโทรศัพท์ไปดูหน้าจอด้วยสายตาที่ร้อนรนเกินกว่าความสัมพันธ์ทางธุรกิจจะพึงมี "ฉันไม่ได้ซ่อนอะไรทั้งนั้นค่ะ... เอ๊ย หมายถึง ฉันไม่ได้ซ่อนอะไรทั้งนั้นครับ" รินรดาเผลอหลุดคำพูดติดปากออกมาด้วยความลนลาน ก่อนจะรีบแก้คำสรรพนามเมื่อเห็นดวงตาสีนิลคู่นั้นหรี่ลงอย่างจับผิด "คุณตฤณต่างหากที่แปลก! จู่ๆ ก็ทำตัวรุ่มร่ามเข้ามาแย่งมือถือคนอื่น มันเสียมารยาทนะรู้ไหมคะ... เอ๊ย รู้ไหมครับ!" ผมกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ด้วยความเจ็บใจที่เผลอหลุดเสียงผู้หญิงออกมาบ่อยครั้งตั้งแต่ต้องมาทำงานร่วมกับผู้ชายจอมเผด็จการคนนี้ รินรดาในฐานะหัวหน้าทีมไม่เคยกลัวใครหน้าไหน แต่พอมาเจอแรงกดดันจากวิศวกรหนุ่มที่สูงโปร่งและยืนประชิดตัวจนแทบจะสิงร่างแบบนี้ เธอกลับรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นผิดจังหวะอย่างน่ารำคาญ "หึ..." ตฤณแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันที่เคลือบไว้ด้วยความร้อนรนบางอย่าง เขาก้าวเข้ามาประชิดอีกก้าว จนพื้นที่ว่างระหว่างเราแทบไม่เหลือ ร่างสูงใหญ่ก้มลงมองใบหน้าที่แหงนเงยขึ้นสู้สายตา มือข้างหนึ่งของเขายันขอบโต๊ะไว้ กักขังผมไว้ในอ้อมแขนกลายๆ "เรียกแทนตัวเองสับสนขนาดนี้ แปลว่ามีความลับที่ร้อนตัวสินะครับ... ข้อความเมื่อครู่จากใคร? เมฆาอย่างนั้นเหรอ?" ชื่อของ "เมฆา" หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกของตฤณด้วยน้ำเสียงที่เจือประจุไฟฟ้าแรงสูง ความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนมาหลายวันระเบิดออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ รินรดาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ไม่ใช่เพราะถูกจับได้เรื่องเมฆา แต่เป็นเพราะท่าทีของตฤณในตอนนี้มันชัดเจนเสียจนเกินขอบเขตของเพื่อนร่วมงานไปไกลโขแล้ว เมฆา วิศวกรหนุ่มจากฝ่ายคู่แข่งที่คอยตามตื๊อและหาทางป่วนโปรเจกต์นี้ร่วมเดือน เพิ่งจะส่งข้อความมาหาผมเมื่อห้านาทีก่อนหน้านี้จริงๆ เนื้อหาไม่มีอะไรมาก แค่นัดแนะเรื่องการตรวจสอบหน้างานในวันพรุ่งนี้ แต่ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ตัวข้อความ... มันอยู่ที่ปฏิกิริยาของตฤณต่างหากที่รุนแรงเกินเหตุ "แล้วถ้าใช่... มันธุระอะไรของคุณล่ะครับ?" รินรดาเชิดหน้าขึ้น สู้สายตากลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้ข้างในจะเริ่มสั่นไหวกับระยะห่างที่ใกล้จนเกินไป "ฉันจะคุยกับใคร จะรับข้อความจากใคร มันเป็นสิทธิส่วนบุคคลที่คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายนะคุณตฤณ" "ไม่มีสิทธิ์เหรอครับ?" ตฤณทวนคำ เสียงของเขาต่ำลงจนน่ากลัว ดวงตาสีนิลจ้องลึกลงไปในดวงตาของผมราวกับต้องการจะทะลวงเข้าไปอ่านความคิดข้างใน "ตลอดสามวันที่ผ่านมา ผมต้องทนเห็นคุณยืนคุยโทรศัพท์กับมัน ยิ้มให้ข้อความงี่เง่าของมัน ทั้งที่คุณไม่เคยยิ้มแบบนั้นให้ผมเลยสักครั้ง... คุณคิดว่าผมทนไหวเหรอครับ?" ประโยคนั้นทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน รินรดาอ้าปากค้างเล็กน้อย สมองประมวลผลคำพูดของวิศวกรหนุ่มจอมหยิ่งไม่ทัน เขาเพิ่งสารภาพออกมาตรงๆ ใช่ไหม? เขาเพิ่งบอกว่าเขาหึง... ว่าเขาคอยสังเกตเธอ... ว่าเขาไม่พอใจที่เธอให้ความสนใจผู้ชายคนอื่นมากกว่าเขา! หัวใจที่เต้นรัวด้วยความโกรธเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นจังหวะรัวเร่งด้วยความตื่นตระหนกและ... ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามปฏิเสธมาตลอด เคมีระหว่างเรามันชัดเจนเกินไป ชัดเจนจนน่ากลัว รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว ก้าวพลาดเพียงนิดเดียวอาจตกลงไปในหลุมพรางที่ผู้ชายคนนี้ขุดไว้ด้วยความคลั่งรัก "คุณ... พูดบ้าอะไรของคุณเนี่ย" รินรดาหลบสายตาก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น พวงแก้มขาวเนียนเริ่มมีริ้วสีแดงระเรื่อแต้มขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด "เลิกเพ้อเจ้อแล้วถอยไปได้แล้วครับ ดึกมากแล้ว ผมจะกลับบ้าน" "ยังคุยกันไม่จบครับ" ตฤณไม่ยอมขยับเขยื้อน เขายิ่งโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นกาแฟจางๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม ทำให้รินรดายิ่งต้องกลั้นหายใจ "ตอบคำถามผมมาก่อน... ระหว่างผมกับไอ้เมฆา คุณเลือกใครครับ?" คำถามนั้นกะทันหันเสียจนรินรดาลืมหายใจ มันไม่ใช่คำถามเชิงธุรกิจ แต่มันคือคำถามวัดใจที่ผู้ชายซึ่งซ่อนความคลั่งรักไว้ภายใต้ความเย็นชาคนหนึ่งเอ่ยออกมาด้วยความเอาแต่ใจแบบเด็กๆ ดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความคาดคั้นและรอคอยคำตอบอย่างกระหาย รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น สมองตีกันยุ่งเหยิง เธอไม่เคยคิดเลยว่าวิศวกรหนุ่มผู้แสนเพอร์เฟกต์และหยิ่งทะนงคนนี้ จะมีมุมที่แสดงความอ่อนแอและเอาแต่ใจตัวเองได้มากขนาดนี้ ความรู้สึกพasหน่วงในอกตีรวนขึ้นมาจนจุกแน่น เธออยากจะด่ากราดใส่หน้าเขาเหมือนทุกที แต่พอมองเห็นความจริงจังที่สะท้อนอยู่ในดวงตาสีนิลคู่นั้น คำพูดทุกคำก็ติดอยู่ที่ลำคอ "ผม... ผมไม่ได้เลือกใครทั้งนั้นแหละครับ" รินรดาเค้นเสียงตอบออกไปอย่างยากลำบาก พยายามดันแผงอกกว้างของเขาให้ออกห่าง "ปล่อยได้แล้ว! ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวรุนแรงใส่ผม ผมจะฟ้องฝ่ายHRแน่!" "ฟ้องเลยครับ" ตฤณตอบกลับหน้าตาเฉย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นมาวูบหนึ่ง—รอยยิ้มที่ไม่ได้เยือกเย็นเหมือนเคย แต่เป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนที่มั่นใจว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า "พรุ่งนี้ผมจะไปบอกHRเองว่า หัวหน้าทีมคนสวยกำลังทำให้วิศวกรควบคุมงานเสียสมาธิ จนไม่มีกระจิตกระใจจะทำโปรเจกต์มูลค่าพันล้าน" "คุณตฤณ! นี่คุณหน้าด้านเกินไปแล้วนะ!" รินรดาตวาดแหวด้วยความเหลืออด มือเรียวเตรียมจะเงื้อมือขึ้นฟาดแขนแกร่งสักทีสองทีฐานหมั่นไส้ แต่ก่อนที่ฝ่ามือของเธอจะได้กระทบลงบนเนื้อผ้าเชิ้ตสีฟ้าอ่อน ตฤณกลับไวรัสเร็วกว่า เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้านหลังด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยของรินรดาไว้ไม่ให้ขยับหนี ร่างบางถูกดึงเข้าไปแนบชิดติดกับแผงอกแกร่งอย่างไร้ทางสู้ ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ดวงตาสีนิลมองลงมาที่ริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความโกรธของผม ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับดวงตากลมโตที่ฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ความนิ่งงบและความเยือกเย็นทั้งหมดมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงประกายไฟแห่งความปรารถนาที่แผดเผาทุกสิ่ง "ปากเก่งนักนะครับ..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ชิดริมหู ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ถ้าคุณยังไม่เลิกพูดจาปฏิเสธผม ผมจะลงโทษคุณด้วยวิธีของวิศวกร..." รินรดาลมหายใจสะดุด หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุกหน้าอกออกมา เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเห็นสายตาที่เปลี่ยนไปของเขา มันไม่ใช่สายตาของการหยอกล้อ แต่มันคือสายตาของคนที่พร้อมจะทำตามสิ่งที่พูดจริงๆ "คุณ... จะทำอะไร..." เธอถามเสียงสั่น ลืมมาดหัวหน้างานสาวมั่นไปเสียสนิท ตฤณยิ้มมุมปาก ดวงตาพราวระยับด้วยความคลั่งรักที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้การควบคุม โน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกันอยู่รอมรอม— *กริ๊ก! แอด...* เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับแสงไฟสว่างวาบที่สาดส่องเข้ามาจากโถงทางเดิน ตามด้วยเสียงฝ่าเท้าและเสียงพูดคุยของใครบางคน "เอ้า! คุณตฤณกับคุณรินรดายังอยู่กันเหรอครับเนี่ย นึกว่ากลับกันหมดแล้วซะอีก พอดีผมลืม... อ้าว เฮ้ย! ขอโทษครับ ขัดจังหวะหรือเปล่า!" เสียงทุ้มคุ้นหูของ "เมฆา" ที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องทำงาน ทำเอาบรรยากาศที่กำลังร้อนระอุชะงักกึกทันที ตฤณหยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมด สีหน้าเรียบเฉยกลับมาเยือกเย็นและดุดันขึ้นอีกครั้งในเสี้ยววินาที ดวงตาสีนิลตวัดขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาวาวโรจน์ราวกับอยากจะฆ่าคนให้ตายคามือ ส่วนรินรดาเบิกIดSกว้างด้วยความตกใจสุดขีด รีบออกแรงผลักอกตฤณเต็มแรงจนร่างสูงผละออกห่าง ใบหน้าขาวเนียนร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดด้วยความอับอายและตกใจสุดขีดที่เกือบจะถูกคู่แข่งคนสำคัญเห็นภาพสวีทหวานเข้าเต็มตา เมฆายืนอ้าปากค้างอยู่หน้าประตู กวาดสายตามองหน้าตฤณที่กำลังแผ่รังสีอำมหิตสลับกับใบหน้าตื่นตระหนกของรินรดาที่ยืนหอบหายใจโยนตัวอยู่ข้างโต๊ะทำงาน บรรยากาศมาคุแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วห้องจนอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ตฤณแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านถึงขีดสุด ดวงตาสีนิลจ้องเขม็งไปที่เมฆาด้วยความโกรธกรรลอง ขณะที่มือข้างหนึ่งยังคงเอื้อมไปคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหายไปไหน และก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรออกมาสักคำ ตฤณก็กระชากแขนให้รินรดาเดินตามหลังเขาออกไปจากห้องทันที ท่ามกลางความงุนงงและตกตะลึงของเมฆาที่ยืนเกาหัวแกรกๆ อยู่กลางห้อง --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซฟโซนที่ชื่อนายวิศวกร" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ