ความลับในแบบแปลน

แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบหน้าจอคอมพิวเตอร์จนเกิดเงาสะท้อนเป็น1 มิติ บนกรอบหน้าของรินรดา หน้าจอแสดงผลโปรแกรมเขียนแบบสามมิติที่หมุนวนอยู่ตรงหน้า แต่ทว่าสมาธิของเธอกลับไม่ได้อยู่ที่เส้นโครงสร้างเหล็กกล้าเหล่านั้นเลย ไฟล์งานโปรเจกต์ใหญ่ที่ตฤณส่งมาให้ตรวจสอบรอบสุดท้ายเมื่อช่วงหัวค่ำ ควรจะเป็นแค่แบบแปลนโครงสร้างอาคารทั่วไปตามข้อกำหนด แต่ด้วยความเคยชินในการทำงานร่วมกันมาหลายเดือน ทำให้เธอลดทอนความไว้ใจลงไม่ได้ เมื่อเหลือบไปเห็นขนาดความจุของโฟลเดอร์ย่อยที่ซ่อนอยู่ลึกในระบบเซิร์ฟเวอร์สำรอง *โฟลเดอร์ที่ถูกตั้งชื่อเข้ารหัสด้วยเลขวันเกิดของเธอเอง* นิ้วเรียวชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ หัวใจเต้นระรัวราวกับมีใครมาตีกลองอยู่ใกล้ๆ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่คลิกเมาส์เปิดไฟล์เอกสารลับฉบับนั้นขึ้นมา สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ใช่ข้อกำหนดทางวิศวกรรมหรือรายละเอียดวัสดุก่อสร้างอย่างที่คาดคิด แต่มันคือบันทึกข้อความส่วนตัวนับร้อยไฟล์ที่ถูกร่างเก็บไว้ และบางไฟล์... ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่วันแรกที่พวกเขาต้องมารับผิดชอบโปรเจกต์นี้ร่วมกัน "คุณซ่อนอะไรไว้กันแน่... ตฤณ" เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันแน่น ความสงสัยเข้าครอบงำจนเธอไล่สายตาอ่านข้อความบนหน้าจอทีละบรรทัด บันทึกเหล่านั้นไม่ได้มีแค่เรื่องงาน แต่มันเต็มไปด้วยมุมมองที่เขามีต่อเธอ คำวิจารณ์การทำงานที่ซ่อนความห่วงใย และภาพร่างลายเส้นการ์ตูนล้อเลียนท่าทางเวลาเธอโมโห ซึ่งถูกวาดขึ้นอย่างประณีตด้วยลายมือที่คุ้นตา ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูกระจกห้องทำงานดังขึ้นสองครั้งติดกัน ก่อนที่บานประตจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต ร่างสูงโปรดของตฤณก้าวเข้ามาในความเงียบสงบยามดึก เขาสวมเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามสไตล์ผู้ชายทำงานหนัก ดวงตาสีนิลคมกริบกวาดมองรอบห้องก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าซีดเผือดของเธอ "ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมยังไม่กลับบ้านครับ คุณรินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ แฝงความดุเจือจางตามวิสัยของวิศวกรหนุ่มผู้เคร่งครัดต่อเวลา รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาผู้ชายตรงข้าม ความรู้สึกมากมายตีรวนอยู่ในอก ทั้งตกใจ โกรธ และความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงพวงแก้ม เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือข้างหนึ่งเลื่อนไปปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว แต่ไม่ทันเสียแล้วเมื่อสายตาคมกริบของตฤณไวกว่า เขากวาดตามองหน้าจอที่ยังแสดงภาพเอกสารลับเหล่านั้นค้างไว้ บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น ตฤณชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยเรียบเฉยไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นจะกลับมาเรียบตึงเป็นหน้ากากน้ำแข็งตามเดิม แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงจัดกลับทรยศความนิ่งขรึมของเขาอย่างสิ้นเชิง "คุณ... เข้ามาดูไฟล์ส่วนตัวของผมได้อย่างไร" ตฤณเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นแหบพร่าเล็กน้อย ความเย่อหยิ่งและมาดนิ่งเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความกระอักกระอ่วนที่เจ้าตัวพยายามควบคุมอย่างสุดกำลัง "ฉันต่างหากที่ต้องถามคุณ ตฤณ!" รินรดาเชิดหน้าขึ้น เสียงใสเริ่มสั่นด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า "นี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมคุณถึงมีข้อมูลพวกนี้... ทำไมโฟลเดอร์นี้ถึงใช้รหัสผ่านเป็นวันเกิดฉัน" ตฤณไม่ตอบ เขาถอนหายใจยาวพร้อมกับเสมองไปทางอื่น สันจมูกโด่งเป็นสันนูนขึ้นตามแรงอารมณ์ที่เจ้าตัวกำลังพยายามสะกดกลั้น ก่อนจะหันกลับมาสบตากับเธอตรงๆ ด้วยแววตาที่สתอนความรู้สึกบางอย่างที่รุนแรงเกินกว่าจะปิดบังได้อีกต่อไป "เพราะผมไม่อยากเก็บมันไว้คนเดียวอีกต่อไปแล้วล่ะครับ" คำพูดนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยพลังดึงดูดประหลาด ทำให้ห้องทำงานกว้างๆ แคบลงถนัดตา ตฤณก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธอทีละก้าวอย่างจงใจ ความกดดันรอบตัวไม่ได้น่ากลัว แต่มันกลับทำให้หัวใจของรินรดาสั่นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอถอยหลังโดยอัตโนมัติจนสะโพชนิดชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน ไม่มีทางหนีรอดไปไหนได้อีกแล้วเมื่อร่างสูงใหญ่หยุดยืนอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นกระดาษเอกสารลอยเข้ามาแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความอันตรายต่อหัวใจ "คุณบ้าไปแล้วหรือไง..." รินรดาพยายามดึงเสียงให้แข็งกร้าวที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่ามือทั้งสองข้างที่จิกอยู่กับขอบโต๊ะจะสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ "เราเป็นแค่คู่แข่งกันในโปรเจกต์นี้... และคุณก็ปากร้ายใส่ฉันมาตลอดด้วยซ้ำ" "ปากร้ายเหรอครับ?" ตฤณโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ดวงตาสีนิลคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความเขินอาย "ถ้าผมปากร้ายแล้วทำไม... ทุกครั้งที่คุณเดือดร้อน ผมถึงเป็นคนแรกที่วิ่งเข้าไปหาทุกทีล่ะครับ" นิ้วเรียวแกร่งเอื้อมออกไปแตะปอยผมที่หลุดลุ่ยข้าง1 ของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วที่ปัดผ่านผิวแก้มทำเอารินรดาลืมหายใจ สมองขาวโพลนคิดคำพูดโต้แย้งไม่ออกแม้แต่คำเดียว เคมีที่ระอุอยู่ระหว่างคนทั้งคู่พุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัด ความซึนเดระบะที่เคยมีพังทลายลงในชั่วพริบตา เหลือเพียงความจริงใจที่สะท้อนผ่านแววตาสั่นไหวของวิศวกรหนุ่ม "ตฤณ... ปล่อยนะ" เธอพึมพำเสียงแผ่วเบา ไร้ซึ่งพลังในการต่อต้านใดๆ ทั้งสิ้น "ไม่ปล่อยครับ... จนกว่าคุณจะตอบผมว่า แบบแปลนที่คุณเห็นเมื่อกี้... คุณเข้าใจความหมายของมันหรือยัง" ตฤณกระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นราวกับคนกำลังอดทนอดกลั้นขีดสุด ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเปล่งเสียงตอบคำถามที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเธอก็แผדเสียงดังลั่นทำลายความเงียบงันลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ หน้าจอแสดงชื่อของ "เมฆา" คู่ปรับตัวฉกาจที่โทรเข้ามาในยามวิกาลอย่างไร้สาเหตุ ตฤณชะงัก สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่กลับมาเย็นชาขึ้นทันทีด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งพล่าน ดวงตาสีนิลตวัดมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าตื่นตระหนกของรินรดา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ