รอยร้าวที่เริ่มก่อตัว

"ตัวเลขงบประมาณสามสิบล้านบาทกำลังจะพังทลายลงในพริบตา เพียงเพราะความสะินในเรื่องพิกัดฐานรากของฝั่งคุณ... รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบคมราคมมีดของตฤณดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ในยามค่ำคืน แสงไฟสีส้มอมเหลืองจากตึกสูงระฟ้าภายนอกสาดส่องเข้ามาผ่านกระจกใส บดบังเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน สายตาคู่คมที่มักจะนิ่งสนิทราวกับหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกเวลานี้กลับเต็มไปด้วยประกายความหงุดหงิดระAอุ รินรดาตวัดสายตากลับไปทันที ไม่มีแววความหวาดกลัวหรือความสำนึกผิดฉายชัดบนใบหน้าสวยคมนั้น เธอกระแทกแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนกระดาษด้านในกระจัดกระจาย "อย่ามาปรักปรำกันลอยๆ นะตฤณ!" เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องตรงไปยังวิศวกรหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเนี๊ยบที่สุดในบริษัท "ตัวเลขพิกัดนั่น ฉันคำนวณตามสเปกที่ส่งมาจากแผนกจัดซื้อของคุณ เมฆาเป็นคนเซ็นอนุมัติเอกสารชุดนี้ด้วยซ้ำ ถ้าจะมีใครสักคนที่ต้องรับผิดชอบความผิดพลาดนี้ มันไม่ใช่ฉันคนเดียวแน่" ตฤณแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกสันหลังวาบ ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาช้าๆ แรงกดดันรอบตัวแผ่ซ่านจนบรรยากาศในห้องแคบลงถนัดตา เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับเธอที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มข้น "เมฆาเหรอ..." ตฤณทวนชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามชัดเจน "คุณเอาความไว้วางใจไปฝากไว้กับไอ้คนประเภทนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่รินรดา? หรือว่าช่วงนี้สมองคุณมัวแต่ยุ่งอยู่กับการเคลียร์คิวเดต จนไม่มีสิทธิ์มาตรวจทานตัวเลขหลักล้านพวกนี้ให้มันรอบคอบ" "นี่คุณ!" รินรดาผุดลุกขึ้นยืน ประ1ชิดตัวเขากลับด้วยความโกรธกรุ่นจนแก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ "อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับเรื่องงาน คุณจะดูถูกฉันยังไงก็ได้ แต่ไม่มีสิทธิ์มาดูถูกความเป็นมืออาชีพของฉัน ตฤณ!" ดวงตาคมกริบของตฤณไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นประกายความหยาดเยิ้มแห่งความช้ำใจในแววตาของหญิงสาว แต่เขากลับเลือกที่จะซ่อนความรู้สึกนั้นไว้เบื้องหลังกำแพงความเย็นชา รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวย "ถ้าคุณมั่นใจว่าตัวเองเป็นมืออาชีพจริง... คืนนี้ก็อยู่แก้ปัญหาให้มันเสร็จก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้นก็แล้วกันครับ หัวหน้าทีมรินรดา" ตฤณผละตัวออกห่างอย่างไม่รีเวลาร้อนใจ เขาหมุนตัวเดินไปหยิบกระเป๋าเอกสารของตัวเอง ก่อนจะโยนมันลงบนโซฟาตัวยาว เปิดคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กส่วนตัวด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับจะประกาศให้รู้ว่าเขาจะปักหลักอยู่เคียงข้างความหายนะครั้งนี้ด้วย จนกว่ามันจะถูกแก้ไขจนหมดจด รินรดากัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจ เธออยากจะเดินหนีออกไปจากห้องนี้ให้รู้แล้วรู้รอด แต่ความรับผิดชอบที่ค้ำคออยู่ทำให้ทำได้แค่นั่งลงที่เดิม เปิดหน้าจอโปรแกรมคำนวณโครงสร้างขึ้นมาอีกครั้งด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ เสียงรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเงียบเชียบ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันที่มีเพียงความตึงเครียดคั่นกลาง ระหว่างคนสองคนที่เก่งกาจและหยิ่งผยองพอกัน ทว่าในความเงียบนั้น กลับมีความอึดอัดแปลกประหลาดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ตฤณแอบเหลือบมองคนตัวเล็กที่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ฝั่งตรงข้าม แสงไฟจากหน้าจอสะท้อนใบหน้าเหนื่อยล้าของเธอ รินรดารวบผมยาวสลวยมวยขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นลำคอระหงและผิวเนียนใสที่เริ่มมีเหงื่อซึมบางๆ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีแข็งกระด้าง วิศวกรหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียดออกมาเบาๆ เขาลุกขึ้นเดินไปหยิบแก้วกาแฟกระดาษที่เย็นชืดบนโต๊ะเตรียมจะเอาไปทิ้ง แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นแก้วน้ำอุ่นที่วางอยู่บนโต๊ะของรินรดา—มันว่างเปล่าสนิท ตฤณเดินเลี่ยงไปที่มุมห้อง ชงชาสมุนไพรกลิ่นคาโมมายล์อุ่นๆ จากเครื่องทำน้ำร้อนที่ตั้งอยู่มุมห้องอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเดินกลับมาวางแก้วนั้นลงเบื้องหน้าหญิงสาวโดยไม่พูดอะไรสักคำ รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงง ดวงตากลมโตฉายแววไม่เข้าใจระคนประหลาดใจ "ดื่มซะครับ" ตฤณเอ่ยเสียงเรียบ หลบสายตาไปทางอื่น "หน้าซีดเป็นไก่ต้มขนาดนั้น ถ้าคุณเป็นลมล้มพับไปก่อนโปรเจกต์นี้เสร็จ งานมันจะตกมาอยู่ที่ผมคนเดียว ซึ่งผมไม่อยากเหนื่อยแทนคนไม่มีวินัย" "ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะ..." รินรดาพึมพำเสียงเบา แต่ก็ยอมยื่นมือไปประคองแก้วอุ่นๆ นั้นขึ้นมาจิบ ความอุ่นซ่านแผ่ซ่านไปทั่วช่องท้อง บรรเทาความปวดหนึบที่ขมับลงได้บ้าง "ขอบคุณค่ะ... เอ๊ย ขอบคุณครับ" เธอยั้งปากแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้คำติดปาก ตฤณมุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่แทบมองไม่เห็น เขาดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งลงข้างๆ ใกล้จนไหล่แทบชิดกัน ก่อนจะยื่นมือเรียวยาวเข้าไปแตะบนแป้นพิมพ์เพื่อแก้ไขโค้ดตัวเลขในโปรแกรมคำนวณของเธอโดยตรง "ตรงนี้... คุณดึงสูตรผิดเซลล์ตั้งแต่ต้นทางแล้วรินรดา มิน่าล่ะ ตัวเลขถึงเพี้ยนยกแผง" สัมผัสจากปลายนิ้วที่เฉียดผ่านหลังมือของเธอทำให้รินรดานิ่งค้างไป ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดอยู่ข้างแก้วทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะตัวเลขบนหน้าจอ แต่เป็นเพราะแววตาอ่อนโยนที่ถูกเปิดเผยออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัวของคนที่ชอบทำตัวเป็นหินผา ตฤณหันมามองเธอในระยะประชิด ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ดวงตาคมกريบมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ สะท้อนภาพเงาของหญิงสาวไว้อย่างชัดเจน ไร้ซึ่งความเยือกเย็น ไร้ซึ่งความถือดี มีเพียงความคลั่งรักที่ถูกเก็บกักไว้มาเนิ่นนานกำลังจะทะลักล้นออกมา "รู้ตัวไหมครับว่าเวลาที่คุณดื้อ... มันน่าจัดการให้หายพายศขนาดไหน" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหู รินรดาสบตากับเขา สมองขาวโพลนจนคิดคำโต้เถียงไม่ออก ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและหัวใจของทั้งคู่เต้นรัวระส่ำจนแทบหลุดออกมานอกอกนั้นเอง... *ปัง!* เสียงประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรดของเมฆาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้า พร้อมกับเอกสารกองโตในมือ "โอ๊ะ... ขอโทษทีครับ ไม่คิดว่าดึกดื่นขนาดนี้ สองคนยังขยัน 'สวีท' เคลียร์งานกันอยู่สองต่อสองในห้องมืดๆ แบบนี้" เมฆายกยิ้มมุมปาก สายตากวาดมองท่าทีแนบชิดของทั้งคู่ด้วยแววตารื่นเริงและเต็มไปด้วยเลศนัย "ผมบังเอิญผ่านมา เลยเอาเอกสารตัวจริงที่พวกคุณตามหามาให้... หวังว่าผมคงไม่ได้ขัดจังหวะอะไรสำคัญหรอกนะ?" รินรดาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตกใจ ใบหน้าสวยร้อนผ่าวด้วยความกระดากอาย รีบขยับถอยห่างจากตฤณทันที แต่ตฤณกลับนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย รังสีความเย็นชาและอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงทันทีที่เห็นหน้าคู่ปรับตัวฉกาจ เขายันกายลุกขึ้นช้าๆ สายตาจ้องเขม็งไปที่เมฆาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ โดยที่มือหนายังคงเอื้อมไปคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้เธอถอยหนีไปไหนอีก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เซฟโซนที่ชื่อนายวิศวกร" มาโดยตลอดครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ