กับดักของคู่แข่ง

"ถ้าคุณยังแก้ตัวเลขในสเปกชีตนี้ไม่ได้ก่อนเที่ยง โปรเจกต์นี้ก็เตรียมตัวตกเป็นของบริษัทคู่แข่งได้เลยครับคุณรินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย็นชาอย่างเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ ตฤณยืนกอดอกพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจับจ้องหน้าจอโปรเจกเตอร์ที่มีตัวเลขงบประมาณแดงฉานสะท้อนอยู่ในนั้น เขากำลังกดดันเธอ... ไม่ใช่ในฐานะศัตรู แต่เป็นความเคี่ยวลากดินของวิศวกรหนุ่มผู้ไม่เคยยอมให้ความผิดพลาดใดๆ หลุดลอดสายตาไปได้แม้แต่นิตยสารฉบับเดียว รินรดาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรูปสวย เธอไม่ได้หวาดกลัวสายตาคู่นั้น ตรงกันข้าม มันกลับปลุกสัญชาตญาณความนักสู้ในตัวเธอให้ลุกโชน หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มหยันแตะอยู่ที่มุมปากอย่างไม่ยอมแพ้ "ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ—เอ๊ย... ไม่ต้องห่วงหรอกครับคุณตฤณ ทางเราจัดการได้ทันเวลามาตรฐานวิศวกรรมแน่นอน ไม่จำเป็นต้องมานั่งกังวลแทนแผนกผม เอ้ย แผนกเราหรอกครับ" รินรดาเกือบหลุดคำพูดคุ้นชินออกมา แต่ไหวพริบทำให้เธอเปลี่ยนสรรพนามและหางเสียงได้อย่างทันท่วงที ท่ามกลางสายตาของลูกทีมหลายคนที่นั่งกลั้นหายใจลุ้นระทึกกับสงครามประสาทเบาๆ ระหว่างหัวหน้าทั้งสอง ตฤณเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกหยัดยิ้มขึ้นอย่างรู้ทัน เขารู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้ากำลังฝืนทนแค่ไหนกับแรงกดดันมหาศาลจากผู้บริหารเบื้องบน และปมความคาดหวังที่เธอแบกไว้บนบ่าเรียวเล็กคู่นั้น แต่ยิ่งเธอทำเป็นเก่ง ทำเป็นเข้มแข็ง ไม่ยอมปริปากขอความช่วยเหลือ เขาก็ยิ่งอยากจะเข้าไปทลายกำแพงความดื้อรั้นนั้นให้พังครืนลงมาด้วยมือของเขาเอง "มั่นใจเกินร้อย ระวังจะหกล้มไม่เป็นท่านะครับ" ตฤณโน้มตัวลงมาข้างหน้าเล็กน้อย กดเสียงให้ต่ำลงจนได้ยินกันแค่สองคน "ถ้าเหนื่อยนัก ก็ยอมรับมาสิครับว่าคุณต้องการผม... ในการช่วยตรวจทาน" รินรดาใจกระตุกวูบกับประโยคกำกวมที่จงใจเว้นจังหวะของอีกฝ่าย เธ้าร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่จู่ๆ เขาก็ลดระยะห่างลงมาจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางบนตัวเขา กลิ่นที่ทำให้เธอเสียสมาธิทุกครั้งที่อยู่ใกล้ "ฉัน... ผมดูแลตัวเองได้ครับคุณตฤณ เชิญไปเคลียร์งานทางฝั่งคุณเถอะ" รินรดาเบือนหน้าหนีไปทางจอคอมพิวเตอร์เพื่อซ่อนร่องรอยความหวั่นไหว บรรยากาศตึงเครียดถูกเบนความสนใจไปเมื่อเสียงแจ้งเตือนไลน์กลุ่มโปรเจกต์ดังขึ้น ทุกคนต่างก้มลงมองโทรศัพท์มือถือของตนเอง เมฆา วิศวกรหนุ่มจากบริษัทคู่แข่งที่มักจะเข้ามาป้วนเปี้ยนแถวนี้บ่อยครั้ง ส่งไฟล์ข้อมูลอัปเดตระบบโครงสร้างล่าสุดเข้ามา พร้อมข้อความที่ชวนให้สะดุดใจ *"โครงสร้างโซน C ที่พวกคุณกำลังคำนวณอยู่ ผมมีตัวเลขสำรองที่ผ่านการรับรองมาตรฐานสากลแล้วนะ สนใจรับไปใช้แก้ขัดไหมครับ เกรงว่าถ้าปล่อยไว้แบบนี้ทีมพวกคุณจะส่งงานไม่ทันนะ"* รินรดากวาดตามองข้อความนั้นด้วยความสงสัยระคนเคลือบแคลงใจ เธอยังไม่ได้กดดาวน์โหลดไฟล์นั้น แต่ตฤณกลับหรี่ตาลง สัญชาตญาณนักวิเคราะห์ของเขาร้องเตือนภัยทันที "อย่าเปิดเด็ดขาดครับ" ตฤณเอ่ยเสียงเฉียบขาด ยื่นมือเรียวยาวออกไปคว้าข้อมือของรินรดาที่กำลังจะแตะหน้าจอสมาร์ทโฟน สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของเขาทำเอารินรดาชะงัก เผลอเงยหน้าขึ้นสบตาเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่ฉายแววเคร่งเครียดอย่างจริงจัง "ทำไมล่ะคะ... เอ้ย ทำไมล่ะครับ นั่นอาจจะเป็นทางออกที่เรากำลังหาอยู่ก็ได้นะ" รินรดาแย้ง แม้หัวใจจะเต้นรัวระรัวกับสัมผัสบริเวณข้อมือที่เขาไม่ได้ยอมปล่อย "คุณยังอ่อนต่อโลกในแง่ธุรกิจเกินไปรินรดา" ตฤณเรียกชื่อเธอห้วนๆ โดยไม่ใส่คำสุภาพตามปกติยามที่เขาต้องการเน้นย้ำความจริงจัง "คู่แข่งไม่มีทางยื่นความช่วยเหลือให้เราฟรีๆ โดยไม่มีเงื่อนไขซ่อนอยู่ ไฟล์นั้นอาจจะเป็นโทรจันที่ฝังมัลแวร์ หรือไม่ก็เป็นข้อมูลปลอมที่จงใจให้เราคำนวณผิดพลาดเพื่อพังโปรเจกต์นี้ตั้งแต่ต้นทาง" คำพูดของตฤณทำให้คนในห้องประชุมถึงกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดเสียว รินรดากะพริบตาปริบๆ ตระหนักได้ว่าเธอนเกือบจะทำความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงเข้าแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะความระแวงเกินพิกัดของวิศวกรหนุ่มจอมซึนคนนี้ "แล้วเราจะรู้ได้ยังไงล่ะครับว่ามันเป็นกับดักจริงไหม" รินรดายอมอ่อนข้อลง น้ำเสียงเจือความกังวลอย่างปิดไม่มิด "ก็ต้องพิสูจน์ครับ..." ตฤณผละมือออกจากข้อมือเธอช้าๆ ปล่อยให้ความเย็นวาบเข้าแทนที่ความอบอุ่นเมื่อครู่ ก่อนที่เขาจะหันไปสั่งการลูกทีมของตัวเองด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "เช็ค IP Address ที่ส่งไฟล์นี้เข้ามา และตรวจสอบความเคลื่อนไหวของเมฆาในช่วงสามวันที่ผ่านมา ใครเป็นคนปล่อยข้อมูลการคำนวณโซน C ให้มันรู้" สิ้นคำสั่ง ทุกคนในห้องต่างก้มหน้าก้มตาทำงานแข่งกับเวลาอย่างเคร่งเครียด รินรดารอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของตฤณในยามที่เขากลายเป็นผู้นำเต็มตัว ความเยือกเย็น เด็ดเดี่ยว และเฉียบคม ทำให้เขามีเสน่ห์เหลือล้นจนละสายตาไม่ได้เลยจริงๆ ผ่านไปเกือบยี่สิบนาที หน้าจอคอมพิวเตอร์ของฝ่ายไอทีก็แสดงผลรายงานการตรวจสอบที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องเบิกตากว้าง "หัวหน้าครับ... เราเจอต้นตอแล้วครับ" เสียงลูกทีมหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ "ข้อมูลโครงสร้างโซน C ที่หลุดออกไป ไม่ได้ถูกแฮกจากภายนอกครับ..." ตฤณหันขวับไปมองหน้าจอทันที "หมายความว่ายังไง" "หมายความว่า... มีคนในทีมของเรา เป็นคนส่งไฟล์นี้ให้เมฆาโดยตรงครับ" สิ้นเสียงรายงาน บรรยากาศภายในห้องประชุมก็ดิ่งวูบลงราวกับติดลบ รินรดานิ่งงัดไปชั่วขณะ สมองประมวลผลถึงความเป็นไปได้ทั้งหมด ทีมงานของเธอล่วนแต่เป็นคนที่ร่วมงานกันมานาน ไม่น่าจะหักหลังกันได้ลงคอ ตฤณหันกลับมามองรินรดา สายตาของเขาไม่ได้โกรธเคืองลูกทีม แต่กลับทอดมองมาที่เธอด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ เขารู้ดีว่ารินรดาคงเจ็บปวดไม่น้อยที่ถูกคนใกล้ตัวแทงข้างหลัง ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้เธออีกก้าวโน้มใบลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง ชนิดที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "เห็นไหมครับ... บอกแล้วว่าโลกใบนี้มันอันตราย" ตฤณกระซิบเบาๆ ริมฝีปากหยักแทบจะเฉียดผ่านใบหูขาวสะอาด "ดังนั้น... เลิกดื้อแล้วมาหลบในเซฟโซนของผมซะดีๆ ครับ" รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยปากเถียงหรือปฏิเสธคำพูดที่ทำเอาหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะนั้น ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของบุคคลที่สามที่ไม่ได้รับเชิญ เมฆาก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเยาะกวนประสาท ในมือถือแฟลชไดรฟ์อันหนึ่งชูขึ้นสูงท่ามกลางความตกใจของทุกคน "ไม่ต้องหาหนอนบ่อนไส้ให้เสียเวลาหรอกครับ..." เมฆายิ้มกริ่ม กวาดสายตามองตฤณและรินรดาด้วยแววตาท้าทาย "เพราะคนที่ขายข้อมูลให้ผม... ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรกแล้ว" ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มเดaือดขึ้นเรื่อยๆ นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ดรากอนไรเดอร์ —