วันที่ฝนตกหนัก

เสียงคำรามต่ำของฟ้าร้องราวกับจะฉีกกระชากแผ่นฟ้าให้ขาดเป็นสองท่อน พร้อมกับสายฝนห่าใหญ่ที่โหมกระหน่ำลงมาใส่หลังคาเหล็กเมทัลชีทของออฟฟิศสนามชั่วคราว จนเกิดเสียงดังอึกทึกกึกก้องจนแทบไม่ได้ยินเสียงของกันและกัน ภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีเพียงแสงไฟนีออนสีขาวซีดส่องสว่าง ตฤณกำลังยืนกอดอกนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ร่างสูงโปร่งภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยตามสัญชาตญาณความเครียด ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาจดจ้องอยู่กับกองเอกสารแบบแปลนโครงสร้างที่ถูกรื้อขึ้นมาตรวจสอบใหม่อย่างละเอียด ส่วนรินรดานั่งอยู่บนเก้าอี้อีกฝั่ง เธอเพิ่งวางปากกาในมือลงด้วยความอ่อนล้า หญิงสาวถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่จนหน้าอกกระเพื่อมไหว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวสูงที่เอาแต่เคร่งเครียดตั้งแต่วันแรกที่โปรเจกต์นี้มีปัญหา "ถ้าคุณยังทำหน้าเป็นยักษ์กระusต3ชั้นใส่ฉันแบบนี้ ถึงฝนจะหยุดตก เราก็คงไม่ได้กลับบ้านกันพอดีครับ... เอ้ย ไม่ใช่สิ ฉันต่างหากที่ต้องพูดประโยคนี้" รินรดาหลุดปากแซwออกไปด้วยความเผลอตัว เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเคร่งเครียดเกินกว่าเหตุ ตฤณชะงักไปนิด เขาลดสายตาจากกองกระดาษลงมามองคนพูดช้าๆ มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่หาดูได้ยาก "ผมไม่ได้ทำหน้าเป็นยักษ์ครับ แค่กำลังใช้ความคิด... แต่ถ้าคุณรีบกลับไปหาใครบางคนจนทนอยู่ร่วมห้องกับผมไม่ไหว ผมก็ไม่ได้ห้ามนะ ประตูอยู่ตรงนั้น เชิญลุยฝนออกไปได้เลยครับ" "คุณตฤณ!" รินรดาแหวใส่ทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างไม่ยอมแพ้ "ฉันจะไปไหนหรืออยู่กับใครมันก็เรื่องของฉัน ไม่ทราบว่ามันไปหนักส่วนไหนของคุณเหรอคะ... อ๊ะ ของคุณครับ!" เธอกลืนคำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้สรรพนามคุ้นชิน ตฤณแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธอทีละน้อย แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้รินรดาต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ กลิ่นกายสะอาดเจือจางผสมกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนหัวใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะ "หึ ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก รินรดาเบี่ยงหน้าหนีเล็กน้อยเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง "แต่ก่อนจะไล่ผม หรือประชดผม ช่วยดูสภาพข้างนอกนั่นก่อนดีกว่าไหมครับ... ไฟฟ้าดับทั้งไซต์งาน ถนนทางเข้าก็น้ำท่วมสูงจนรถเก๋งคันงามของคุณคงจมมิดคันไปแล้วล่ะครับ" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ เธอลุกพรวดขึ้นยืนเพื่อสร้างระยะห่าง แต่เพราะความรีบร้อนทำให้ข้อเท้าพลิกจนเซถลาเกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น โชคดีที่ตฤณคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน แรงดึงกระชากทำให้ร่างของเธอปะทะเข้ากับแผงอกกว้างอย่างจัง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ไม่มีใครยอมขยับตัวถอยห่าง ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงฟ้าร้องภายนอก ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย ความเย่อหยิ่งและกำแพงที่ทั้งคู่สร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองดูเหมือนจะพังทลายลงทีละน้อยในบรรยากาศที่เปียกชื้นและโดดเดี่ยวนี้ ตฤณก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน สายตาที่เคยเย็นชาและเป๊ะทุกระเบียบนี้ บัดนี้กลับฉายแววอ่อนโยนและลึกล้ำจนน่ากลัว ปลายนิ้วเรียวแกร่งที่โอบกระชับเอวเธอนั้นสั่นระริกเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ "ปล่อยได้แล้วค่ะ..." รินรดาเอמהเสียงแผ่วเบา เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อปลายนิ้วอุ่นของเขาเผลอเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากให้อย่างเบามือ "ผมบอกแล้วไงครับว่าห้ามพูดคำนั้น..." ตฤณกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอัดอั้นบางอย่างที่ซ่อนไว้ "และผมก็... ไม่เคยอยากปล่อยคุณตั้งแต่แรกอยู่แล้ว" คำพูดนั้นทำให้รินรดาช็อกค้าง ดวงตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านเข้ามาถึงขั้วหัวใจอย่างรวดเร็ว บรรยากาศที่เคยตึงเครียดและเต็มไปด้วยการแข่งขันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความหวานล้ำที่น่าหลงใหล ทว่าในจังหวะที่ตฤณกำลังจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้เพื่อปิดระยะห่างที่เหลือเพียงน้อยนิด เสียงเปรี้ยงปร้างของฟ้าผ่าครั้งใหญ่ก็ดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูดังลั่นรัวเร็วจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อของใครบางคนที่ทำให้บรรยากาศโรแมนติกทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา "คุณตฤณ! คุณรินรดา! อยู่ข้างในไหมครับ! ผมเอง... เมฆา!" ตฤณชะงักกึก ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที รินรดารีบผลักอกเขาออกด้วยความตกใจ ขณะที่เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเปียกโชกของคู่แข่งตัวฉกาจที่ยืนยันการขัดจังหวะในวินาทีวิกฤตนี้ — ดรากอนไรเดอร์ — ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ