ความจริงของเมฆา

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกใสในห้องประชุมใหญ่ไม่ได้ดังจนน่าตกใจ แต่แรงอัดแน่นในบรรยากาศกลับทำให้รอบข้างเงียบกริบลงทันตา "เกมนี้ยังไม่จบหรอกครับ... คุณรินรดา" ประโยคทิ้งท้ายจากตอนที่แล้วยังคงก้องกังวานอยู่ในความรู้สึก ทว่าคนพูดในตอนนี้ไม่ได้มีสีหน้าเรียบเฉยเหมือนเช่นเคย ตฤณยืนค้ำโต๊ะทำงานด้วยมือข้างหนึ่ง นัยน์ตาคมกริบมองตรงไปยังหญิงสาวที่นั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบเคลือบลิปสติกสีสุภาพเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อซ่อนความสั่นไหวของลมหายใจ เธอนึกเกลียดตัวเองเหลือเกินที่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งยามที่เขาขยับเข้าใกล้ในระยะประชิดเช่นนี้ "คุณตฤณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่คะ..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาท้าทายแต่แฝงความเหนื่อยล้า "โปรเจกต์ปรับปรุงโครงสร้างโซน C เกือบพังเพราะข้อมูลรั่วไหล และหลักฐานทั้งหมดมันก็ชี้ไปที่ฝั่งคุณ... ถ้าคิดจะแก้ตัวด้วยการมาพูดจาข่มขู่กันตรงนี้ บอกเลยว่าเสียเวลาเปล่า" ตฤณถอนหายใจยาว แววตาที่มักจะฉาบด้วยความเย็นชาและความถือดี บัดนี้กลับฉายประกายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอจะคาดเดา เขายืดตัวตรง ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเธออีกหนึ่งก้าว จนรินรดาต้องเผลอเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ "คุณคิดจริงๆ หรือครับว่าคนอย่างผม จะใช้วิธีสกปรกแบบนั้นเพื่อแย่งผลงาน" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความไม่พอใจระคนตัดพ้อ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา... คุณไม่เคยรู้จักผมเลยสินะครับ" "แล้วจะให้ฉันรู้จักอะไรล่ะคะ! ในเมื่อสิ่งที่ฉันเห็นคือคุณพยายามขัดขาฉันทุกก้าว ทุกครั้งที่เกิดปัญหา ชื่อของเมฆากับคุณก็จะวนเวียนอยู่ใกล้ที่เกิดเหตุเสมอ!" รินรดาโพสต์ขึ้นมาด้วยความอั้นตัน ความกดดันจากบอร์ดบริหารและความเครียดสะสมตลอดสัปดาห์ระเบิดออกมาเป็นหยดน้ำตาที่เธอพยายามกัก Nเก็บบังคับไม่ให้มันร่วงหล่น ตฤณชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นประกายความเปราะบางในดวงตาคู่สวยที่มักจะแข็งกร้าวใส่เขาเสมอ ความโกรธเคืองในอกมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความรู้สึกเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก วิศวกรหนุ่มผู้ไม่เคยยอมอ่อนข้อให้ใคร ขยับเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนรินรดาตั้งตัวไม่ทัน มือหนาวางทับลงบนขอบโต๊ะทั้งสองข้าง กักตัวเธอไว้ในพื้นที่ส่วนตัวที่อบอุ่นและกดดันในเวลาเดียวกัน "มองหน้าผมสิครับ... ริน" เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างน่าใจหาย สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ "แล้วคุณจะรู้ว่า... ทำไมผมถึงยอมเป็นคนร้ายในสายตาคุณมาตลอด" บรรยากาศในห้องประชุมเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจของคนทั้งคู่เต้นระส่ำ รินรดากลั้นหายใจยามเมื่อปลายจมูกโด่งคมของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นอายความเป็นผู้ชายผสมผสานกับความเย็นจากเครื่องปรับอากาศทำให้สติของเธอพร่าเลือนไปชั่วขณะ แต่ก่อนที่ระยะห่างระหว่างริมฝีปากของทั้งสองจะลดลงจนหมดสิ้น... *แกร๊ก!* เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างสูงโปรดของ "เมฆา" ที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยาะเจนจัดตามแบบฉบับคู่แข่งตัวฉกาจ เมฆาหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาเรียวรีหรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ "โอ๊ะ... ผมเข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานหรือเปล่าครับเนี่ย?" เมฆาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท พลางกวาดสายตามองตฤณที่ผละถอยออกมายืนตรงด้วยใบหน้าบึ้งตึง และรินรดาที่รีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ "พอดีผมมีเอกสารด่วนจากทางสำนักงานใหญ่มาส่ง... และคิดว่าพวกคุณคงอยากจะเห็น 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความขัดแย้งทั้งหมดเสียที" เมฆาโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะกลางระหว่างพวกเขา เสียงกระดาษกระทบกระจกดังชัดเจนในความเงียบ "โดยเฉพาะคุณ... ตฤณ" เมฆายิ้มมุมปาก สายตาคมกริบจ้องมองวิศวกรหนุ่มด้วยความหมายลึกซึ้ง "เพื่อนรักของคุณ... เป็นคนส่งข้อมูลทั้งหมดให้ฝ่ายตรงข้ามเองต่างหากล่ะครับ" ดวงตาของตฤณเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความนิ่งสงบเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยประกายความตกใจและโกรธเกรี้ยวที่ยากจะควบคุม รินรดาหันขวับมองหน้าตฤณสลับกับซองเอกสารบนโต๊ะด้วยความสับสนระคนตกตะลึง มือหนาของตฤณเอื้อมไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมา ชายหนุ่มดึงกระดาษแผ่นแรกออกมาอ่านด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะวับโรจน์ด้วยความเดือดดาลอย่างถึงที่สุด เมื่อเห็นลายเซ็นและชื่อที่ปรากฏอยู่บรรทัดล่างสุดของเอกสารลับฉบับนั้น รินรดาสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของเขา เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เอื้อมมือไปหมายจะคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาดูบ้าง "มันคืออะไรคะตฤณ... ใครเป็นคนทำ?" ตฤณชะงัก ชายหนุ่มรีบซ่อนกระดาษไว้ด้านหลังทันทีก่อนที่เธอจะทันได้อ่านมัน สายตาที่มองเธอบัดนี้เต็มไปด้วยความลังเลและความหวาดกลัวบางอย่างที่เขาไม่เคยแสดงออกมาก่อน "คุณไม่ต้องรู้หรอกครับ..." ตฤณกล่าวเสียงเครียด กัดกรามแน่นจนเป็นสันนูน "กลับบ้านไปซะ... ริน" "ไม่! ในเมื่อเรื่องนี้มันเกี่ยวกับโปรเจกต์ของฉัน ฉันต้องรู้ว่าใครหักหลังเรา!" รินรดาขึ้นเสียงอย่างเหลืออด เธอพยายามจะแย่งเอกสารในมือเขา แต่วินาทีนั้นเอง... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเมฆาก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความตึงเครียด เมฆากดรับสายด้วยรอยยิ้มเยาะ ฟังเสียงปลายสายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองตฤณและรินรดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ข่าวใหญ่..." เมฆายิ้มเหี้ยม "ตอนนี้บอร์ดบริหารมีมติสั่งพักงานคุณทั้งคู่แล้วครับ... เนื่องจากข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับบริษัทคู่แข่ง" รินรดาหน้าซีดเผือด เข่าแทบทรุดลงตรงนั้น โลกทั้งใบเหมือนหมุนเคว้งคว้างด้วยความไม่ยุติธรรม ขณะที่ตฤณกลับกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบกวาดมองเมฆาด้วยความแค้นเคืองสุดซึ้ง ก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า "จำคำผมไว้นะครับริน..." ตฤณเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบาแต่หนักแน่น ท่ามกลางความมืดมัวของอนาคตที่กำลังพังทลาย "ต่อให้โลกทั้งใบจะตราหน้าว่าผมเป็นคนทรยศ... แต่จำไว้ว่าผมไม่มีวันทำร้ายคุณเป็นอันขาด" สิ้นคำพูดนั้น ตฤณก็คว้าข้อมือเรียวของรินรดาไว้แน่น แล้วออกแรงดึงให้เธอวิ่งตามเขาฝ่าความตกตะลึงของเมฆา มุ่งตรงออกไปจากห้องประชุมท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินที่ดังสนั่นตึกวิศวกรรม! --- *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของตัวละครเสมือนจริงนี้นะครับ*