จุดเปลี่ยนของความรู้สึก

รอยเปื้อนกาแฟบนแบบแปลนสเกיילโปรเจกต์มูนไลท์ไม่ได้ทำให้ตฤณหัวเสียเท่ากับรอยยิ้มเยาะของเมฆาที่เพิ่งเดินพ้นประตูห้องประชุมไปเมื่อห้านาทีที่แล้ว บรรยากาศรอบโต๊ะทำงานในยามค่ำคืนที่เหลือเพียงความเงียบงัน จึงมีเพียงเสียงเคาะนิ้วเป็นจังหวะสม่ำเสมอของวิศวกรหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความสมบูรณ์แบบ รินรดายืนกอดอกพิงขอบกระจกใส มองฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาด้านนอก ตึกระฟ้าเบื้องล่างสะท้อนแสงไฟระยิบระยับราวกับดวงดาวที่ถูกจับขังไว้บนพื้นดิน หญิงสาวถอนหายใจยาว ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าจากการปะทะคารมกับคู่แข่งทางธุรกิจไหล่ลู่ลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว "ถ้าคุณยังถอนหายใจแรงขนาดนั้น กระจกบริษัทคงแตกก่อนที่เราจะส่งมอบงานให้ลูกค้าสำเร็จนะครับ, คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นจากด้านหลัง ตฤณไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ตในมือ แต่ปลายนิ้วยังคงปัดเลื่อนข้อมูลโครงสร้างตึกที่แก้ไขใหม่ด้วยความเร็วสูง รินรดาหันขวับมามองค้อนทันที ดวงตากลมโตฉายแววไม่ยอมคนตามสไตล์หัวหน้าทีมสาวมั่น "ถ้ามีเวลามาแซضฉัน สู้เอาเวลาไปตรวจสอบรอยต่อคานเหล็กชั้นสิบสี่จะดีกว่านะวิศวกรตฤณ เพราะดูท่าทางแล้ว... คุณคงไม่อยากให้งานพังคามือหรอกจริงไหม" "งานน่ะไม่พังหรอกครับ..." ตฤณวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็ว จนคนฟังต้องผถอยหลังไปชนกระจกเย็นเฉียบโดยอัตโนมัติ "...แต่คนแถวนี้ต่างหาก ที่ดูท่าจะรั้นจนเกินเยียวยาแล้ว" ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นอายความเป็นผู้ชายสะอาดๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มข้นลอยแตะจมูก รินรดาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวผิดจังหวะจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่เธอก็ยังเชิดหน้าสู้ สายตาดุๆ ที่เคยใช้ไล่ต้อนคนอื่นกลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่จ้องมองมาอย่างมีความหมาย "ฉันไม่ได้รั้น... ฉันแค่ทำหน้าที่ของตัวเอง" เสียงเธอลดระดับความแข็งกร้าวลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อปลายนิ้วอุ่นของตัณเอื้อมมาปัดปอยผมที่คลอเคลียข้างแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน ตฤณมักจะเย็นชาและเข้มงวดกับทุกคนเสมอ แต่กับเธอ... เขากลับมีมุมที่อ่อนโยนและปกป้องอย่างเงียบเชียบมาโดยตลอด ตั้งแต่วันแรกที่มาร่วมงานจนถึงวินาทีนี้ ที่ความสัมพันธ์ขยับเข้าใกล้เส้นบางๆ ระหว่างคำว่า "เพื่อนร่วมงาน" มากเกินกว่าจะถอยหลังกลับ "หน้าที่เหรอครับ..." ตฤณโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและลึกล้ำขึ้น "...หน้าที่อะไรถึงทำให้คุณต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว ทั้งที่รู้ว่ามีผมคอยยืนอยู่ข้างๆ ตรงนี้" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ปมในใจเรื่องความคาดหวังจากครอบครัวที่เธอพยายามแบกรับมาตลอดชีวิตแทบจะพังทลายลงในประโยคเดียว ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนขอบตาร้อนผ่าว เธอกะพริบตาไล่ความอ่อนแอ แต่กลับถูกรวบเอวบางเข้าไปชิดอกแกร่งอย่างรวดเร็ว "ตฤณ..." เธอครางชื่อเขาแผ่วเบา มือเล็กวางทาบลงบนอกเสื้อเชيرของอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติเพื่อพยุงระยะห่าง แต่ทว่าแรงดึงดูดกลับมีมากกว่า "เลิกเก่งสักวันจะได้ไหมครับ..." วิศวกรหนุ่มกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ แววตาที่ดุดันในยามปกติบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความคลั่งรักและห่วงใยจนปิดไม่มิด "...ให้ผมได้เป็นเซฟโซนของคุณบ้าง... มันยากนักหรือไงรินรดา" คำสารภาพที่หลุดออกมาท่ามกลางเสียงฝนด้านนอกทำเอาสติของรินรดากระเจิง หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความซึนเดชาของพ่อหนุ่มวิศวกรคนนี้ไม่เคยปรานีใครเลยจริงๆ และเธอก็รู้ตัวดีว่า... กำแพงที่เธอสร้างไว้พังทลายลงไม่เป็นท่าแล้ว รินรดาสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าที่จะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะขยับยิ้มบางๆ ที่ท้าทายและหวานล้ำในเวลาเดียวกัน "ถ้าฉันยอมให้คุณเป็น... คุณห้ามถอยหลังกลับเด็ดขาดนะตฤณ" ตฤณยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและมีเสน่ห์จนแทบหยุดหายใจ มือหนาประคองใบหน้าเนียนขึ้นอย่างทะนุถนอม โน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกชนกัน เพื่อเตรียมจะมอบสัมผัสยืนยันความรู้สึกที่รอคอยมานาน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รออนุญาต ร่างสูงโปร่งของเมฆาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในมือถือแฟ้มเอกสารบางอย่าง "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ... พอดีผมลืมเอกสารสำคัญไว้บนโต๊ะ แต่ดูเหมือนว่าผมจะมาเจอเรื่องน่าสนใจกว่าที่คิดแฮะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ!