คำถามที่ชวนใจสั่น

เสียงปรบมือเบาๆ สองครั้งดังขึ้นจากกรอบประตูห้องประชุมใหญ่ ทำลายความเงียบที่กำลังเดือดพล่านราวกับน้ำในกาใกล้เดือด เมฆาพิงสะโพกกับวงกบประตู ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มกวนประสาทที่ส่งตรงมาจากนรก สายตาคู่คมกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนอยู่ใกล้กันเกินความจำเป็นบนโพเดียม "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ... พอดีผมลืมเอกสารสำคัญไว้บนโต๊ะ แต่ดูเหมือนว่าผมจะมาเจอเรื่องน่าสนใจกว่าที่คิดแฮะ" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที รินรดาผละถอยหลังออกจากตฤณโดยอัตโนมัติ ความร้อนที่เคยแผดเผาบนพวงแก้มเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบของสัญชาตญาณการป้องกันตัว เธอยืดตัวตรง จัดเสื้อสูทให้เข้าที่อย่างรวดเร็วเพื่อเรียกความน่าเชื่อถือกลับคืนมา แม้ว่าหัวใจจะยังเต้นรัวรากับกลองเพล ตฤณไม่ได้แสดงอาการลนลานแม้แต่น้อย วิศวกรหนุ่มเพียงแค่ปรายตามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาเรียบนิ่ง เย็นชา และเต็มไปด้วยความรำคาญอย่างไม่ปิดบัง ราวกับเมฆาเป็นเพียงฝุ่นละอองที่น่ารำคาญใจบนเสื้อสูทราคาแพงของเขา "ถ้าหาเอกสารเจอแล้ว ก็รีบไสก้นออกไปซะครับ เมฆา" ตฤณเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำหนักของคำพูดกลับเฉียบคมจนน่ากลัว "ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วช่วยสงเคราะห์ให้คุณออกไปเร็วกว่าเดิม" เมฆายักไหล่ ไม่สะทกสะท้านกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวตฤณแม้แต่น้อย เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้องช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยแปลนงาน ก่อนจะมาหยุดที่รินรดา "ผมแค่เป็นห่วงหัวหน้าโครงการคนสวยครับ เห็นช่วงนี้ทำงานหนักจนดึกดื่น แถมยังมีวิศวกรแถวนี้คอยตามประกบไม่ห่าง... กลัวว่าคนอื่นเขาจะเข้าใจผิดเอาได้ว่าคุณกำลังใช้มารยาหญิงเพื่อความอยู่รอดในโปรเจกต์นี้" *เปรี้ยง!* คำพูดที่เจือด้วยความดูถูกเหยียดหยามนั้นทำเอารินรดาขบกรามแน่น เปลวไฟแห่งความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ผู้หญิงอย่างเธอผ่านอะไรมามากมายจนมายืนถึงจุดนี้ได้ ไม่ใช่เพราะความสวยหรือมารยาอย่างที่ผู้ชายปากเสียคนนี้กล่าวหา แต่ก่อนที่เธอจะได้สวนกลับด้วยประโยคเชือดเฉือนตามสไตล์ของตัวเอง มือหนาของใครบางคนก็ขยับมาบังหน้าเธอไว้กึ่งหนึ่ง ตฤณก้าวขึ้นมาขวางหน้าเมฆา ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือแค่คืบ รังสีความกดดันรอบตัวของวิศวกรหนุ่มระเบิดออกมาอย่างเต็มพิกัด ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววสุขุม บัดนี้กลับลุกโชนด้วยโทสะที่ถูกกดทับไว้ "ระวังปากของคุณไว้หน่อยนะครับ เมฆา" ตฤณพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ ทุ้ม และเย็นเยียบจนน่าขนลุก "เพราะถ้าคุณยังพ่นคำสกปรกออกมาจากปากสุนัขของคุณอีกแม้แต่คำเดียว ผมจะไม่รับรองว่าแปลนงานพวกนี้จะได้ใช้สร้างตึก หรือจะใช้เป็นที่กลบฝังศพใครบางคนกันแน่" เมฆาหุบยิ้มลงทันที เมื่อเผชิญหน้ากับความดุดันระดับพรีเมียมของตฤณ เขารู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้แค่ขู่ ตฤณคือคนที่พูดจริงทำจริง และมีอิทธิพลมากพอที่จะทำให้ชีวิตการทำงานของเขาในบริษัทนี้กลายเป็นนรกได้ในชั่วข้ามคืน "โอเคๆ ผมแค่ล้อเล่นน่า..." เมฆายกมือขึ้นระดับอก ยอมถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ไม่อยากขัดเวลาสวีทของคู่รักข้าวใหม่ปลามันหรอกครับ เชิญพวกคุณทำงานกันต่อตามสบายเถอะ" ร่างสูงของคู่แข่งตัวฉกาจหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง รินรดายืนนิ่งสูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ เธอหันไปมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยังยืนบังเธออยู่ "คุณ... ไม่น่าไปพูดจาแบบนั้นกับเขาเลยนะคะ เดี๋ยวเขาก็เอาไปฟ้องผู้บริหารหรอก" รินรดาเอ่ยเสียงเบา ตฤณค่อยๆ หันกลับมามองเธอ ดวงตาคู่คมที่เคยดุดันเมื่อครู่ อ่อนแสงลงจนแทบจะเป็นความอ่อนโยน เขากวาดสายตามองสำรวจใบหน้าของเธออย่างละเอียด เพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้บอบช้ำจากคำพูดไร้สาระของเมฆา "ปล่อยให้มันเห่าไปเถอะครับ" ตฤณตอบเสียงเรียบ แต่แฝงความจริงจัง "ไม่มีใครมีสิทธิ์มาดูถูกคุณทั้งนั้น... แม้แต่ตัวคุณเองก็ไม่มีสิทธิ์" คำพูดนั้นสะดุดใจรินรดาราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบหัวใจ ความรู้สึกบางอย่างตีตื้นขึ้นมาจนจุกที่คอหอย ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอต้องเข้มแข็ง ต้องต่อสู้ ต้องพิสูจน์ตัวเองท่ามกลางสังคมการทำงานที่ผู้ชายเป็นใหญ่ ไม่เคยมีใครบอกเธอแบบนี้ ไม่เคยมีใครยืนหยัดปกป้องเธออย่างไม่มีเงื่อนไขแบบที่ผู้ชายคนนี้ทำ ความเงียบโรยตัวลงมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความอึดอัด มันคือความเงียบที่เปิดโอกาสให้ความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ใต้พรมได้หายใจ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงยิ่งกว่าตอนที่เผชิญหน้ากับเมฆาเสียอีก คำถามที่ค้างคาอยู่ในใจมาตลอดหลายวัน ตั้งแต่วันที่เขาคอยอยู่ดึกเป็นเพื่อน วันที่เขาช่วยแก้ปัญหาหน้างานให้โดยไม่ปริปากบ่น และโดยเฉพาะเหตุการณ์ในวันนี้ มันเรียกร้องให้เธอต้องหาคำตอบ "ตฤณคะ..." น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันมีความลังเล มีความเปราะบาง และมีความอยากรู้ซ่อนอยู่ วิศวกรหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอฟังอย่างตั้งใจ "ฉันมีคำถาม..." รินรดากลืนก้อนสะอื้นในลำคอเบาๆ "ทำไม... ทำไมคุณถึงต้องคอยช่วยฉันตลอดเวลาด้วยล่ะคะ?" ตฤณชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมไหววับชั่วพริบตา ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามวิสัยของคนปากแข็ง เขาเบนสายตาไปมองนอกหน้าต่างกระจกที่สะท้อนภาพแสงไฟจากตึกสูงรอบข้าง ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะซ่อนความรู้สึกนี้ไว้ใต้หน้ากากความเย็นชาต่อไปดี หรือจะยอมถอดมันออกเพื่อแลกกับการได้พูดความจริงในใจ ห้องประชุมกว้างใหญ่กลับเงียบสงบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน รินรดายืนรอคอยคำตอบด้วยหัวใจที่เต้นรัวระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ทุกวินาทีที่ผ่านไปช่างยาวนานเสียเหลือเกินสำหรับคนรอฟัง ตฤณหันกลับมาสบตาเธออีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันลึกล้ำ หนักแน่น และเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่รุนแรงเกินกว่าจะปิดบังไว้ได้มิด "คุณอยากรู้จริงๆ เหรอครับ..." ตฤณก้าวเข้าไปใกล้เธออีกก้าว ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ใกล้ผิวแก้ม "เหตุผลที่ผมทำทุกอย่าง... เหตุผลที่ผมทิ้งความหยิ่งยโสทั้งหมดที่มี เพื่อมาวนเวียนอยู่รอบตัวผู้หญิงปากเก่งอย่างคุณ" รินรดากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เธอพยักหน้าน้อยๆ แทนคำตอบ สมองสั่งให้ถอยหลัง แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกสะกดด้วยดวงคู่นั้น ตฤณยกมือขึ้น ช้าๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะตกใจ ปลายนิ้วอุ่นจัดแตะเบาๆ ที่เส้นผมซึ่งหลุดลุ่ยลงมาคลอเคลียข้างแก้มของเธอ เขาทัดมันไว้หลังใบหูอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าใจหายทำให้รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน "เพราะว่า..." ตฤณโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบถ้อยคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "หัวใจของผมมันไม่ยอมฟังคำสั่ง..." *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาท "พี่ตฤณครับ! แย่แล้วครับ แปลนงานโซน B เกิดปัญหาใหญ่ ระบบโครงสร้างหลักมีรอยร้าว ทีมหน้างานติดต่อด่วนที่สุดเลยครับ!" เสียงตะโกนร้อนรนของวิศวกรฝึกงานที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้อง ทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังจะนำไปสู่คำสารภาพครั้งสำคัญลงในพริบตา ตฤณหลับตาลงช้าๆ สบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิดขีดสุด ก่อนจะผละออกจากรินรดากลับสู่โหมดวิศวกรผู้เย็นชาในเสี้ยววินาที --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปกับตัวละครของผมเสมอนะครับ