แผนซ้อนแผน

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาปึ้กถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกใส เสียงกระแทกกระทั้นนั้นดังพอจะทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งในเสี้ยววินาที รินรดาไม่ได้ก้มลงมองกระดาษแผ่นบนสุด ทว่าดวงตากลมโตคู่สวยกลับจ้องเขม็งไปยังร่างสูงที่ยืนกอดอกตีสีหน้าเรียบเฉยอยู่ตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง ความโกรธที่อัดอั้นมาตลอดสามสัปดาห์เต็ม—นับตั้งแต่วันที่แบบแปลนโครงสร้างถูกสลับและเกือบทำให้โปรเจกต์มูลค่าพันล้านต้องพังครืน—บัดนี้มันเดือดพล่านจนแทบทะลักออกมาทางปลายเสียง "คุณคิดจะเล่นเกมตื้นๆ แบบนี้ไปถึงไหนกันครับ... หรือว่าการเห็นงานของคนอื่นพินาศ มันคืองานอดิเรกแก้เครียดของคุณกันแน่ เมฆา" ชื่อสุดท้ายถูกเน้นย้ำทีละพยางค์อย่างชัดถ้อยชัดคำ ตฤณซึ่งยืนพิงกรอบประตูอยู่ไม่ห่างไม่ได้ขยับตัวเข้ามาแทรกแซง เขาเพียงแค่หรี่ตาลงมองผู้ชายอีกคนที่ถือวิสาสะบุกเข้ามาถึงห้องทำงานส่วนตัวในยามวิกาล รังสีความกดดันรอบตัววิศวกรหนุ่มใหญ่ค่ายคู่แข่งแผ่ซ่านออกมาจนน่าอึดอัด แต่เมฆากลับยกยิ้มมุมปากอย่างไม่รู้สึกรู้สา แถมยังทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามหน้าตาเฉย ราวกับเจ้าตัวเป็นเจ้าของห้องเสียเอง "พูดจาให้เกียรติกันหน่อยครับคุณรินรดา หลักฐานก็ไม่มี ลอยหน้าลอยตามากล่าวหาลอยๆ แบบนี้ ระวังผมฟ้องหมิ่นประมาทเอาได้นะ" เมฆาหัวነในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารบนโต๊ะด้วยความเย้ยหยัน "อีกอย่าง... คนระดับผม ถ้าจะเล่นเกมทั้งที เขาไม่ใช้วิธีเด็กอมมือแบบสลับหน้ากระดาษหรอกครับ มันเสียเกียรติ" "อ๋อเหรอครับ?" รินรดาแค่นหัวเราะ น้ำเสียงของเธอสั่นระริกด้วยความเดือดดาลแต่แฝงไว้ด้วยความเฉียบคมชนิดที่ใครก็ปฏิเสธไม่ได้ มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารแผ่นนั้นขึ้นมาพลิกเปิดหน้าสุดท้าย "ถ้าไม่ใช่ฝีมือคุณ แล้วลายเซ็นอนุมัติเบิกจ่ายงบประมาณก้อนสุดท้ายที่ถูกส่งต่อไปยังบริษัทรับเหมาช่วงที่ไม่มีตัวตน... มันคือลายมือของผีสางที่ไหนล่ะครับ คุณเมฆา" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของเมฆาชะงักค้างไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยพราวระยับด้วยความมั่นใจไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว ตฤณที่ยืนนิ่งเงียบมาตลอด ขยับตัวเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ก้าวเดียวของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาลจนเมฆาต้องเงยหน้าขึ้นมอง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นและเส้นเลือดปูดโปนตามสไตล์วิศวกรสนาม ดวงตาคมกริบของตฤณจ้องมองคู่แข่งตัวฉกาจด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แต่มันกลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าการตะโกนโวยวาย "คุณรินรดาเขาใจเย็นเกินไปด้วยซ้ำที่เลือกจะคุยกับคุณดีๆ ในห้องนี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่ทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่กำลังทุบลงบนจิตวิทยาของฝ่ายตรงข้าม "แต่สำหรับผม... การที่คุณกล้าล้ำเส้นเข้ามาในเขตความรับผิดชอบของผม แล้วยังคิดจะใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกทำลายชื่อเสียงของทีมเรา มันไม่ใช่เรื่องที่จะเคลียร์กันจบได้ด้วยคำว่า 'เข้าใจผิด' หรอกนะ" เมฆากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน แม้จะตกใจที่ถูกตลบหลังด้วยหลักฐานชิ้นสำคัญที่เขาอุตส่าห์ทำลายร่องรอยไปหมดแล้ว แต่ความเป็นคนเจ้าเล่ห์ทำให้เขาเลือกที่จะสวนกลับด้วยการยักไหล่ "หลักฐานชิ้นนี้มันปลอมแปลงกันได้ง่ายจะตายไปครับ คุณตฤณ ระวังเถอะ... หลงผู้หญิงคนนี้จนหัวปักหัวปำ ระวังจะโดนเขาหลอกให้เป็นแพะรับบาปไม่รู้ตัว" "ปากดีแบบนี้ ค่อยน่าสนุกหน่อย" รินรดาตบโต๊ะเสียงดังปัง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนใบหน้าแทบจะประชิดกับเมฆาที่นั่งอยู่ "คุณคิดว่าฉันทำงานสายนี้มาสิบปี ดูคนไม่ออกหรือไงว่าใครทำงานด้วยฝีมือ... และใครที่คอยแต่จะแทงข้างหลังคนอื่นเพื่อเอาหน้า!" มือบางเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะ กดเปิดหน้าจอที่มีคลิปเสียงสนทนาระหว่างเมฆากับผู้รับเหมาช่วงคนนั้นดังลั่นห้อง เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยกำลังสั่งการให้ทำลายเอกสารและบิดเบือนข้อมูลโครงสร้างถูกฉายซ้ำอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ สีหน้าของเมฆาถอดสีลงในพริบตา ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงไม่เป็นท่า เมื่อรู้ว่าเกมที่ตนเองวางแผนมาอย่างดิบดี ถูกรินรดากระชากหน้ากากออกมากลางแสงสว่างเสียแล้ว "คุณ... คุณได้มันมาได้ยังไง" เมฆากล่าวเสียงตะกุกตะกัก ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความลนลาน "ความลับทางวิศวกรรมมันไม่มีทางซ่อนไว้ได้นานหรอกครับ ถ้าคุณยังมีนิสัยมักง่ายแบบนี้" ตฤณเอ่ยแทรกขึ้น พร้อมกับก้าวเข้าไปยืนซ้อนหลังรินรดาอย่างแนบเนียน มือหนาวางลงบนพนักพิงเก้าอี้ที่รินรดานั่งเมื่อครู่ ราวกับเป็นการประกาศอาณาเขตและปกป้องเธอกายในตัว "เชิญออกไปจากห้องของพวกเราได้แล้วครับ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจไม่แจ้งความดำเนินคดี แต่จะใช้กฎหมายลูกผู้ชายจัดการคุณแทน" เมฆากำมือแน่นด้วยความคับแค้นใจ เขากวาดสายตามองคนทั้งคู่ด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกเท้าออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงปิดประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหว ห้องทั้งห้องกลับสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกที่ผ่อนลงช้าๆ ของคนทั้งคู่ รินรดายังคงยืนนิ่ง ไหล่บางไหวเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้าและความตึงเครียดที่สะสมมานาน แรงกดดันทั้งหมดเพิ่งจะมลายหายไปเมื่อครู่ ทำให้เธอรู้สึกเข่าอ่อนขึ้นมาดองดảnh ตฤณที่สังเกตเห็นอาการนั้น ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ เขาเอื้อมมือมาประคองข้อศอกเรียวของเธอเบาๆ ก่อนจะดันให้เธอนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม "เก่งมากครับ... วันนี้คุณจัดการได้ดีเกินคาด" น้ำเสียงที่เคยเยชาในตอนแรก บัดนี้เจือไปด้วยความอ่อนโยนและความภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับวิศวกรหนุ่ม หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวแรงยิ่งกว่าตอนยืนปะทะคารมกับเมฆาเสียอีก ใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม แววตาที่เคยแข็งกระด้างแต่วันนี้กลับเต็มไปด้วยความห่วงใย มันทำให้กำแพงในใจของเธอสั่นคลอน "ถ้าไม่ได้คุณช่วยแกะรอยเรื่องบัญชีลับนั่น... ฉันก็คงเอาผิดเขาไม่ได้เหมือนกัน ขอบคุณนะ... ตฤณ" เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา ดวงตากลมโตฉายแววขอบคุณอย่างจริงใจ ตฤณชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินสรรพนามและน้ำเสียงที่อ่อนลงของเธอ มุมปากหนายกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง เขาก้มตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับเธอ ปลายจมูกแทบจะชนกันหากต่างฝ่ายต่างขยับเข้ามาอีกเพียงนิด "ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ... เพราะหน้าที่ปกป้องคุณ มันคือสิ่งที่ผมตั้งใจจะทำมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว" ตฤณกระซิบเสียงนุ่ม ทว่าแฝงด้วยความหมายลึกซึ้งที่ทำเอาหน้ารินรดาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความเงียบที่โรแมนติกเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัว ทั้งสองคนจ้องมองกันผ่านระยะห่างที่ใกล้จนเกินพอดี หัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะหวานซึ้งจนหยดสุดท้ายนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... "คุณตฤณครับ! แย่แล้วครับ!" เสียงร้อนรนของลูกน้องในทีมดังทะลุประตูเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของไซต์งานโซน B โดนไวรัสเรียกค่าไถ่จู่โจม ข้อมูลแบบแปลนสำรองทั้งหมดถูกล็อกเข้ารหัส... ตอนนี้หน้างานอัมพาตหมดแล้วครับ!" ตฤณผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที รังสีความเย็นชาและดุดันพวยพุ่งกลับคืนสู่ร่างในพริบตา ดวงตาคมกริบหันกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ปรากฏข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นมาพรึบพับ รินรดาลุกขึ้นตาม ยืนเคียงข้างเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน เมื่อหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์บนโต๊ะที่สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเบอร์แปลกปลอมที่โทรเข้ามาขัดจังหวะ รินรดาก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นข้อความสั้นๆ ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ *“เกมนี้ยังไม่จบหรอกครับ... คุณรินรดา”* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ!