ระยะห่างที่หายไป

"คีย์การ์ดมีใบเดียว... และระบบล็อกประตูห้องนี้เสียตั้งแต่บ่าย สรุปคือคุณไม่มีสิทธิ์เลือกครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่าเฉียบขาดจนคนฟังอย่างรินรดาถึงกับชะงัก เธอยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องพักของโรงแรมรีสอร์ตริมเขื่อน บรรยากาศรอบกายคุกรุ่นไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามจังหวัดและการประชุมที่ยืดเยื้อร่วมสิบชั่วโมง แต่สิ่งที่ทำให้เลือดในกายสูบฉีดพลانไม่ใช่ความเหนื่อยอ่อน หากเป็นสถานการณ์เฉพาะหน้าอันน่าปวดหัว ห้องพักเตียงเดี่ยวขนาดใหญ่ (King Size) ที่ทางรีสอร์ตจัดเตรียมไว้ให้สำหรับการดูงานครั้งนี้ กลายเป็นปัญหาระดับชาติขึ้นมาทันที เมื่อพนักงานต้อนรับหน้าตาตื่นวิ่งหน้าตั้งมาแจ้งว่า ระบบคีย์การ์ดของห้องฝั่งปีกตะวันตกขัดข้องทั้งหมด ช่างซ่อมบำรุงกลับไปหมดแล้ว และห้องว่างห้องสุดท้ายที่ปลอดภัยและพร้อมใช้งานในค่ำคืนนี้... มีเพียงห้องของหัวหน้าโครงการอย่างเขา "ตฤณ" "คุณพูดบ้าอะไรของคุณตฤณ ห้องนี้มีเตียงเดียว แล้วคุณจะให้ฉันนอนไหน? ไปนอนโซฟาข้างนอก? หรือจะให้ฉันเดินลากกระเป๋าไปหาโรงแรมอื่นตอนเที่ยงคืนแบบนี้?" รินรดาเชิดหน้าขึ้น ดวงตากลมโตฉายแววไม่ยอมแพ้ เธอก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเขาเล็กน้อยเพื่อกดดันด้วยส่วนสูงและท่าทางเอาเรื่อง ตฤณถอนหายใจเบาๆ เขายังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นตามแบบฉบับวิศวกรผู้ควบคุมทุกตารางนิ้วให้เป๊ะตามแผนงาน ชายหนุ่มปรายตามองกระเป๋าเดินทางใบโตของเธอสลับกับเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาสบตาคนที่กำลังยืนฮึดฮัดอยู่ตรงหน้า "ถ้าคุณอยากเดินตากน้ำค้างไปหาโรงแรมอื่นที่ห่างออกไปสิบกิโลเมตรตามลำพังท่ามกลางความมืด ผมก็ไม่ขัดข้องครับ... แต่ในฐานะหัวหน้าทีมฝั่งเจ้าของโครงการ ผมคงปล่อยให้ผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกไปเสี่ยงอันตรายไม่ได้" เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากนิดๆ อย่างที่ชอบทำเวลาต้อนเธอจนมุม "อีกอย่าง... โซฟานั่นสั้นเกินกว่าขายาวๆ ของคุณจะเหยียดตรงได้หรอกครับ รินรดา" "นี่คุณ...!" รินรดาเม้มปากแน่น ความโกรธผสมความอับจนหนทางทำให้เธอพูดไม่ออก ปกติแล้วตฤณเป็นผู้ชายประเภทที่เธออยากหลีกเลี่ยงให้ไกลที่สุด—ทั้งหยิ่ง ทยอยสร้างกำแพงความเย็นชาใส่คนอื่น และชอบทำตัวราวกับเขากำหนดลมหายใจของคนรอบข้างได้ แต่ใครจะไปรู้ว่าในสถานการณ์คับขันแบบนี้ เขากลับยืนหยัดเป็นเกราะป้องกันให้เธออย่างหน้าตาเฉย แม้ว่าวิธีพูดจาของเขาจะชวนให้อยากหยิกเนื้อสักทีก็ตาม ตฤณไม่ปล่อยให้เธอได้ต่อรอง เขาเดินผ่านร่างบางไปอย่างรวดเร็ว วางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะทำงานมุมห้อง ก่อนจะถอดเสื้อสูทเนื้อดีพาดไว้ที่พนักเก้าอี้ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวบริเวณคอออกสองเม็ด เผยให้เห็นลำคอแกร่งและผิวเนื้อสีแทนที่สะท้อนกับแสงไฟสีส้มอบอุ่นในห้อง ภาพนั้นทำให้รินรดาเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก บรรยากาศรอบตัวแคบลงทันตาเห็นเมื่อประตูห้องปิดสนิทลงพร้อมเสียงล็อกอัตโนมัติ "เชิญคุณอาบน้ำก่อนครับ ผมจะเคลียร์งานอีกนิดที่โต๊ะ" ตฤณเอ่ยเสียงเรียบ ราวกับเจ้าของบ้านที่กำลังต้อนรับแขกผู้มาเยือน ไม่ใช่ชายหนุ่มที่กำลังแชร์ห้องนอนกับอดีตคู่กัดทางธุรกิจ "เสื้อผ้าในกระเป๋าของคุณน่าจะเปียกฝนตอนขามา รีบจัดการตัวเองซะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา" รินรดาขยับปากจะเถียง แต่เมื่อนึกถึงสภาพตัวเองที่เปียกชื้นจากฝนปรอยๆ เมื่อตอนเย็น เธอจึงยอมจำนนแต่โดยดี หญิงสาวคว้าชุดนอนและผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างจำยอม เสียงประตูกระจกห้องน้ำที่ปิดลงทำให้ตฤณที่นั่งไขว่ห้างอยู่หน้าจอแล็ปท็อปถึงกับถอนหายใจยาวออกมาพรวดใหญ่ รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของวิศวกรหนุ่มจอมเนียบถูกเปิดเผยออกมาในความเงียบ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาที่ต้องทำงานร่วมกัน เขามักจะหาเรื่องปะทะคารมกับเธอเสมอ ไม่ใช่เพราะเกลียดชัง... แต่เป็นวิธีเดียวที่ทำให้ผู้หญิงหัวรั้นคนนี้ยอมหันมามองเขาบ้าง ใครจะรู้เล่าว่าความตั้งใจที่จะรักษา "ระยะห่าง" ทางวิชาชีพ พังทลายลงไม่เป็นท่าตั้งแต่คืนนี้ เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง รินรดาก้าวออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่ม กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่และแชมพูเด็กโชยมาแตะจมูกตฤณที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เส้นผมยาวสลวยที่ยังเปียกชื้นลู่แนบกรอบหน้าสวย ทำให้เธอดูอ่อนโยนและแตกต่างจากเวลาทำงานโดยสิ้นเชิง หญิงสาวชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นว่าตฤณยังคงนั่งทำงานอยู่ โดยที่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ถูกแบ่งเขตแดนไว้อย่างชัดเจนด้วยหมอนสองใบและผ้าห่มที่ถูกพับเก็บไว้คนละฝั่งอย่างเป็นระเบียบ "คุณ... ยังไม่นอนอีกเหรอ" รินรดาเอ่ยถามเสียงเบา ความประหม่าเริ่มกัดกินหัวใจทีละน้อยเมื่อตระหนักว่าพวกเขากำลังอยู่ในพื้นที่ปิดทึบยามวิกาลตามลำพัง ตฤณปิดฝาแล็ปท็อปลง ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับขอบเตียงโดยไม่รู้ตัว เงาสูงใหญ่ของเขาโน้มลงมาบดบังแสงไฟ ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล "นอนไม่หลับครับ... ถ้ายังไม่ได้คุยเรื่องที่คุณทำเป็นมองไม่เห็นสายตาผมที่มองคุณมาร่วมสัปดาห์" เสียงทุ้มต่ำเอמהชิดริมใบหู จนรินรดาขนลุกซู่ เธองัดเอาความมั่นทั้งหมดที่มีมาตั้งรับ เงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่สายตาของคู่แข่งทางธุรกิจ... แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังอดกลั้นความรู้สึกบางอย่างมานานเกินไป "คุณพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เห็นเข้าใจ..." ตฤณไม่ปล่อยให้เธอได้เฉไฉ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวบางเบาๆ ไม่ให้เธอขยับหนี ปลายนิ้วอุ่นจัดสัมผัสกับผิวเนื้อจนรินรดาสั่นสะท้าน ความใกล้ชิดนี้ทำให้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกลิ่นบุคลิกเฉพาะตัวของเขาโอบล้อมเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก "อย่ามาทำเป็นไขสัทธิ์หน่อยเลย รินรดา" ตฤณกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะอ่านทะลุถึงก้นบึ้งหัวใจ "ตั้งแต่เราเริ่มโปรเจกต์นี้... ระยะห่างที่คุณพยายามสร้างขึ้นมาตลอด มันรบกวนสติผมจนแทบทำงานไม่ได้แล้วนะรู้ไหม" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การปรุงแต่ง ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน รินรดานิ่งงัง สมองประมวลผลไม่ทันกับจู่ๆ เขาก็รุกหนักใส่แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ความอบอุ่นจากมือที่กุมข้อมือเธอไว้ส่งผ่านความร้อนรุ่มเข้ามาในร่างกายอย่างน่าประหลาด แต่ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเปล่งเสียงตอบรับหรือผลักไส กลิ่นควันบุหรี่จางๆ และเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังมาจากทางเดินด้านนอกห้องพัก ก็ทำลายบรรยากาศเงียบสงบลงในพริบตา ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำตะโกนเรียกชื่อจากด้านนอกที่ทำให้ทั้งคู่ต้องสะดุ้ง "คุณตฤณครับ! เปิดประตูหน่อยครับ เมฆาเอง! เกิดเรื่องใหญ่ที่หน้างานฝั่งเขื่อนแล้วครับ!" ตฤณขมวดคิ้วมุ่นทันที ความหงุดหงิดฉายชัดขึ้นบนใบหน้าคมคายเมื่อถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญ เขาก้มมองรินรดาที่ตอนนี้ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจกับชื่อของบุคคลที่มาเยือนยามวิกาล มือหนายังคงกุมข้อมือเธอไว้แน่น ขณะที่หันไปมองบานประตูห้องที่ถูกเคาะซ้ำอีกครั้งอย่างรุนแรง ...และในวินาทีที่ตฤณกำลังจะหันกลับมาพูดอะไรบางอย่างกับเธอ เสียงไขกุญแจสำรองจากด้านนอกก็ดังขึ้นพร้อมกับการหมุนลูกบิดประตูที่กำลังจะถูกเปิดออก! -------------------------------------------------- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันเสมอนะครับ)*