บททดสอบแห่งความเชื่อใจ

"ถ้าคุณเลือกที่จะส่งเอกสารชุดนี้ออกไป ริน... สิ่งที่ธามสร้างมาตลอดชีวิตจะพังทลายลงในพริบตาเดียว และตัวคุณเองนั่นแหละที่จะเป็นคนจุดไฟเผามันด้วยมือคุณเอง" เสียงของมินตราเย็นเยียบและเฉียบขาดราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของธาม รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ มือของเธอสั่นเทาขณะกำซองเอกสารสีน้ำตาลเอาไว้แน่น ความรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบด้วยอุ้งมือที่มองไม่เห็น ร่องรอยหลักฐานการทุจริตในบริษัทที่เธอเพิ่งค้นพบโดยบังเอิญเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ไม่ใช่แค่เรื่องของตัวเลข แต่มันคือความผิดพลาดที่ธามไม่เคยมีส่วนร่วมโดยตรง หากแต่คนใกล้ชิดในครอบครัวของเขาต่างหากที่เป็นคนลงมือ รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า ดวงตาของมินตราแฝงไปด้วยประกายแห่งความสมเพชและอำนาจที่เหนือกว่า "ทำไมมินถึงทำแบบนี้... ทำไมถึงต้องปกป้องคนที่ทำผิดเพียงเพราะเขามีสายเลือดเดียวกันกับธาม" รินรดาถาม เสียงของเธอแหบพร่า หากแต่แววตาที่จ้องกลับไปนั้นสั่นคลอนด้วยความเจ็บปวด "ความรักไม่ใช่เรื่องของความถูกต้องเสมอไปหรอกนะริน" มินตราก้าวเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอหอมกรุ่นด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่รินรดาเกลียดนักในยามนี้ "ถ้าคุณอยากให้ธามอยู่รอด คุณก็ต้องกลืนเลือดตัวเองลงไป แล้วปล่อยให้เรื่องนี้ตายไปกับกาลเวลา แต่ถ้าคุณเลือกความถูกต้อง... ลองจินตนาการดูสิว่า ธามจะมองคุณด้วยสายตาแบบไหนในวันที่เขาต้องกลายเป็นคนล้มละลายเพราะผู้หญิงที่เขารักที่สุดเป็นคนหักหลังเขา" รินรดาหลับตาลง ภาพความทรงจำมากมายที่เธอมีร่วมกับธามพรั่งพรูเข้ามา ความอบอุ่นที่เขาเคยให้ การปกป้องที่แสนเงียบเชียบ ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะกลายเป็นเชือกที่รัดคอเธอเอาไว้แน่นขึ้นเรื่อยๆ เธอรักเขามากเกินกว่าจะทำลายอนาคตที่เขาสั่งสมมา แต่เธอก็รักความซื่อสัตย์ในหัวใจตัวเองมากเกินกว่าจะปล่อยให้คนชั่วลอยนวลอยู่เหนือธาม "ฉันไม่ได้หักหลังเขา... ฉันกำลังช่วยเขาจากคนรอบตัวที่จ้องจะสูบเลือดเขา" รินรดาโต้ตอบเบาๆ แต่มั่นคง "โลกความจริงไม่สนหรอกว่าคุณมีเจตนาอะไร" มินตราขยับยิ้มมุมปาก "มันสนแค่ว่า ใครคือคนทรยศ... เลือกเอาสิริน ความรักที่ไร้ที่ยืน หรือความถูกต้องที่โดดเดี่ยว" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง รินรดารู้สึกเหมือนอากาศในห้องเริ่มเบาบางลง เธอวางซองเอกสารลงบนโต๊ะ หัวใจเต้นแรงราวกับกลองรบ เธอเดินไปที่หน้าต่าง บานกระจกสะท้อนเงาของเธอที่ดูเปราะบางท่ามกลางแสงไฟสลัว "ถ้าการรักใครสักคน หมายถึงการต้องยอมสูญเสียตัวตนไปจนหมดสิ้น... ฉันก็ไม่แน่ใจแล้วว่าธามจะอยากได้ความรักแบบนั้นหรือเปล่า" รินรดาพึมพำกับตัวเอง ในวินาทีนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเดินใกล้เข้ามายังหน้าประตูห้องทำงาน มินตราทำหน้าตื่นตระหนกก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ รินรดาหันกลับมามองประตูด้วยความใจหาย เมื่อลูกบิดประตูค่อยๆ หมุนช้าๆ จนเปิดออก ธามยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดสูทสีเข้มที่ดูอ่อนล้า แววตาของเขาดูเหนื่อยหน่ายจากการกรำงานหนัก เขามองเห็นรินรดาที่ยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะและเห็นซองเอกสารที่วางเด่นอยู่ตรงนั้น ก่อนจะเลื่อนสายตาไปหามินตราด้วยความสงสัย "มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า" เสียงของธามเรียบเรื่อย แต่ทว่ามีมนต์ขลังที่ทำให้ทุกอย่างในห้องหยุดชะงัก รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก เธอรู้ดีว่านี่คือจุดตัดสินชีวิตของเธอ เธอหันไปมองธาม สบตากับคนรักที่เธอเทิดทูนเหนือสิ่งอื่นใด ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาอีกครั้ง มือของเธอนิ่งขึ้นอย่างประหลาด "ธามคะ... มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องบอกคุณ แต่หลังจากที่ฉันพูดจบไปแล้ว เราอาจจะไม่ได้มองหน้ากันเหมือนเดิมอีกเลย" ธามขมวดคิ้วก้าวเดินเข้ามาใกล้ แต่ในจังหวะนั้นเอง มินตราก็แทรกตัวขึ้นมาดึงแขนธามไว้ด้วยท่าทางตื่นกลัว "ธาม อย่าฟังเขานะคะ รินเขากำลังสับสน..." ธามผลักมือมินตราออกอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา "พูดมาเถอะริน อะไรก็ตามที่ทำให้คุณเจ็บปวด ผมพร้อมจะรับฟังเสมอ" รินรดากำซองเอกสารแน่นจนนิ้วซีดขาว เธอตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร เธอเลือกที่จะวางชีวิตของเขาไว้ในมือของเขาเอง เธอจะเปิดเผยทุกอย่าง ให้เขารู้ว่าใครคือมิตร ใครคือศัตรูที่อยู่ข้างกาย เธอกำลังจะเปิดปากพูด แต่แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธามก็แผดเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ เขาหยิบมันขึ้นมาดู ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนไปเป็นความตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด ธามมองหน้าจอค้างไว้ครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองรินรดาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ไม่มีเวลาแล้วริน... ครอบครัวผมโดนอายัดบัญชีทั้งหมดแล้ว และมีคนแจ้งเบาะแสเรื่องการทุจริตไปที่สำนักงานป้องกันและปราบปรามการทุจริตเมื่อห้านาทีที่แล้ว" เขาวางโทรศัพท์ลง สายตานิ่งสนิทนั้นจับจ้องมาที่รินรดาเพียงคนเดียว "บอกผมสิริน... ว่าคุณไม่ใช่คนส่งข้อมูลพวกนั้นไป" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและรับฟังความอัดอั้นของตัวละครไปพร้อมกับผมนะครับ - สายลมแผ่วเบา