ความเงียบที่ดังที่สุด

"คุณจะวางมันไว้ตรงนั้นตลอดไปเลยหรือครับ หรือตั้งใจจะเก็บมันไว้เป็นอนุสาวรีย์แห่งความลืมเลือน?" เสียงของธามเรียบเรื่อย ทว่ามันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของรินรดาเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนผ้าแพรบาง เธอชะงักมือที่กำลังจัดวางกรอบรูปใบเก่าบนชั้นไม้ มุมปากของเธอสั่นระริกก่อนจะคลี่ยิ้มจางๆ ออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในดวงตา "มันไม่ใช่ความลืมเลือนหรอกค่ะ... เอ้อ... ผมหมายถึง มันไม่ใช่เรื่องลืมเลือนนะครับ" รินรดาแก้ไขสรรพนามตัวเองอย่างประหม่า เธอวางกรอบรูปลงบนโต๊ะไม้โอ๊คอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าหากวางแรงกว่านี้ ความทรงจำที่บรรจุอยู่ข้างในจะแตกสลาย ธามยืนพิงกรอบประตูห้องทำงาน สายตาคมกริบของเขากวาดมองแผ่นหลังที่ดูเปราะบางของหญิงสาว เขาอยากจะเดินเข้าไปหา อยากจะเอื้อมมือไปคว้าไหล่คู่นั้นมาปลอบประโลม แต่เขากลับเลือกที่จะยืนนิ่ง ขีดเส้นแบ่งเขตแดนแห่งความสุภาพเอาไว้เหมือนเช่นทุกครั้ง "บางครั้ง ความเงียบก็เป็นคำตอบที่ดังที่สุดนะครับริน" เขาเอ่ยต่อ เดินเข้ามาในห้องอย่างเชื่องช้า กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขาที่เจือด้วยกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ลอยมาปะทะจมูกของรินรดา ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ รินรดาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่สวยสบเข้ากับดวงตาที่ดูว่างเปล่าแต่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดของธาม "แล้วคุณล่ะครับ... คุณกำลังตอบคำถามอะไรอยู่? หรือคุณแค่กำลังรอให้ความเงียบนั้นกลบฝังทุกอย่างจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก" ธามชะงักไป คำถามของเธอแทงใจดำอย่างจัง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมความเยือกเย็นที่เคยมีอยู่กลับคืนมา "ครอบครัวของผมไม่เคยสอนให้ผมพูดถึงสิ่งที่ไม่อาจครอบครองได้ริน คุณเองก็รู้ดี... การยอมรับความจริงบางอย่าง อาจหมายถึงการสูญเสียทุกอย่างที่ผมอุตส่าห์สร้างมา" "แม้แต่คนที่คุณอาจจะ..." รินรดาหยุดคำพูดไว้แค่นั้น เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยคำว่า 'รัก' ออกมา แม้ในใจของเธอจะกู่ร้องเรียกชื่อเขาซ้ำๆ ก็ตาม ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าส้นสูงดังกระชั้นชิดขึ้นที่หน้าห้อง มินตราปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ดูเปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม เธอผลักบานประตูเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต สายตาของเธอปรายมองทั้งคู่ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "คุยอะไรกันอยู่หรือคะ? ดูเคร่งเครียดเชียว" มินตราเดินตรงเข้ามาแทรกกลางระหว่างคนทั้งสอง ราวกับจะกางกั้นไม่ให้สายตาของธามและรินรดาเชื่อมต่อกันได้อีก "ธามคะ เรื่องงานแต่งงานที่แม่คุณฝากมาถาม... ฉันว่าเราควรหาเวลาไปดูสถานที่กันเย็นนี้เลยดีไหมคะ?" รินรดารู้สึกเหมือนถูกดึงลมหายใจออกจากปอด เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในแววตาของธามเพียงชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะหันไปยิ้มให้มินตราด้วยท่าทีที่ดูเป็นสุภาพบุรุษไร้ที่ติ "ถ้าคุณต้องการแบบนั้น ผมก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธครับ" ธามตอบเสียงราบเรียบ ทว่ามือที่เขากำแน่นอยู่ข้างลำตัวนั้นกลับเผยให้เห็นถึงความอัดอั้นที่เขาพยายามซ่อนไว้ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย เธอเลือกที่จะถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว ก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อขอตัวลา "ถ้าอย่างนั้น... ดิฉันขอตัวไปจัดการเอกสารต่อนะครับ" เธอรีบหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยไม่รอคำอนุญาต ความเงียบที่ปกคลุมในห้องทำงานนั้นกลับมาอีกครั้ง แต่มันกลับไม่ดังเหมือนเช่นเคย มันกลายเป็นความเงียบที่เหน็บหนาวและแตกสลาย ขณะที่รินรดากำลังจะปิดประตูห้องทำงานนั้นเอง เสียงของธามก็ดังไล่หลังมา แผ่วเบาจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ แต่มันกลับชัดเจนพอที่จะหยุดฝีเท้าของเธอไว้ได้ "ริน... วันที่ผมไม่อาจเป็นเจ้าของชีวิตตัวเองได้อีกต่อไป คุณจะยังคงอยู่รอที่รอยจำเดิมของผมไหม?" รินรดาไม่ได้หันกลับไปมอง เธอเพียงแตะนิ้วมือลงบนลูกบิดประตูที่เย็นเฉียบ น้ำตาหยดหนึ่งไหลร่วงลงอาบแก้มในขณะที่เธอกำลังจะเปิดประตูออกไปสู่ความว่างเปล่าเบื้องหน้า แต่ทว่า ทันทีที่บานประตูเปิดกว้างออก เธอกลับต้องผงะถอยหลังจนแทบจะล้มลง เบื้องหน้าของเธอไม่ใช่ทางเดินที่ว่างเปล่าอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับเป็นร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนถือช่อดอกไม้แห้งสีซีดจางอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาจ้องมองมาที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองที่รอวันสะสาง "ในที่สุดเราก็ได้พบกันสักทีนะ รินรดา... ความลับที่เธอกับคุณชายธามช่วยกันปิดบังไว้ มันถึงเวลาที่ต้องถูกฝังลงดินเสียที" ชายปริศนาคนนั้นยิ้มกว้าง แต่มันกลับเป็นยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดาหยุดเต้นไปชั่วขณะ ความเงียบที่เคยประคองความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองไว้ กำลังจะพังทลายลงด้วยคำพูดของชายแปลกหน้าคนนี้ และความจริงเรื่องในอดีตที่รินรดาพยายามหนีมาตลอดชีวิต กำลังจะถูกกระชากออกมาให้แสงแดดที่ร้อนแรงแผดเผาจนมอดไหม้ไปพร้อมกับหัวใจของเธอ ขอให้ทุกท่านร่วมเดินทางไปกับผมในบทถัดไปอย่างไม่วางตานะครับ สายลมแผ่วเบา