อุปสรรคจากคนใกล้ตัว

“คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมริน ว่าจะเลือกเดินไปทางนี้... ทางที่มีแต่ขวากหนามคอยทิ่มแทงเท้าตัวเอง” เสียงของมินตราเย็นเยียบและราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับค้อนที่ตอกลงบนหัวใจของรินรดา หญิงสาวในชุดเดรสสีครีมนั่งตัวตรงอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงภายในห้องรับแขกของตระกูลธาม ดวงตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อยขณะมองดูเพื่อนสนิทที่กำลังบรรจงชงชาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ท่าทีที่รินรดาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากคนที่เธอเคยไว้ใจมากที่สุด รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดความสั่นไหวในน้ำเสียง “ความรักไม่ใช่การเลือกว่าทางไหนสะดวกสบายหรอกนะมิน... แต่มันคือการเลือกว่าเราจะยอมแลกทุกอย่างเพื่อใคร” มินตราหยุดมือที่กำลังหยิบกาน้ำชา เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “แลกทุกอย่าง? รวมถึงศักดิ์ศรีที่คุณแทบไม่เหลือมันตั้งแต่แรกแล้วหรือเปล่าริน?” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังเดินเป็นจังหวะ ราวกับเสียงเตือนภัยที่ดังรัวอยู่ในอกของรินรดา เธอรู้ดีว่ามินตรากำลังขุดคุ้ยบาดแผลเก่าที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความอ่อนหวาน ความสัมพันธ์ของเธอกับธามเปราะบางเกินกว่าที่จะให้ใครมาสะกิด แม้ว่าคนๆ นั้นจะเป็นเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันก็ตาม มินตราค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง ‘เคร้ง’ เบาๆ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ “ธามเขาไม่เหมือนคุณหรอกนะ ริน... เขาถูกหล่อหลอมมาเพื่อความสำเร็จ ไม่ใช่เพื่อความสงสาร และที่สำคัญ... เขาแบกรับความคาดหวังของครอบครัวที่ใหญ่เกินกว่าผู้หญิงธรรมดาอย่างคุณจะเข้าใจ หากเขารู้ว่าอดีตที่สกปรกของคุณคืออะไร คุณคิดหรือว่าคนรักสมบูรณ์แบบอย่างเขาจะยังมองคุณด้วยสายตาแบบเดิม?” รินรดาหน้าซีดเผือด ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง เธอพยายามบังคับมือไม่ให้สั่นขณะหยิบแก้วชาขึ้นมาจิบเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว “มิน... ถ้าที่ผ่านมาเราเป็นเพื่อนกันจริงๆ คุณจะไม่พูดคำนี้ออกมา” “เพราะฉันเป็นเพื่อนคุณนั่นแหละ ถึงต้องเตือน” มินตราโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนได้กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ที่รินรดาเริ่มรู้สึกขยะแขยง “ฉันกำลังจะช่วยให้คุณตัดใจ ก่อนที่จะถูกเขาผลักไสออกมาด้วยความรังเกียจ เชื่อเถอะ... คนอย่างธาม หากเขารู้ว่าจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์นี้มันมีมลทินแปดเปื้อนอยู่ เขาจะไม่มีวันให้อภัยคุณเด็ดขาด” ในขณะที่บทสนทนาอันแหลมคมกำลังบีบคั้น รินรดาก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในอากาศ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยที่เดินเข้ามาในห้องโถงทำให้เธอใจเต้นระทึก ธามเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามแบบฉบับของเขา ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองทั้งสองคนก่อนจะหยุดอยู่ที่รินรดาเพียงชั่วครู่ ราวกับจะค้นหาความผิดปกติบางอย่าง “คุยอะไรกันอยู่หรือครับ ดูเคร่งเครียดเชียว” ธามเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าแฝงไปด้วยความห่างเหินที่มักจะทำให้รินรดาเจ็บแปลบในใจทุกครั้ง มินตราเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว เธอหัวเราะเบาๆ พลางหันไปส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม “เราแค่คุยเรื่องโครงการการกุศลที่จะถึงนี้ค่ะธาม รินเขากังวลเรื่องรายละเอียดมากเกินไปหน่อย ฉันเลยพยายามบอกให้เขาปล่อยวางบ้าง” ธามพยักหน้ารับอย่างไม่ติดใจอะไรนัก “ริน... คุณพักผ่อนน้อยไปหรือเปล่าครับ หน้าตาดูซีดเซียว ถ้าไม่ไหวก็ไปรอผมที่รถดีกว่า ผมขอคุยงานกับมินตราสักครู่” คำสั่งนั้นไม่ได้เป็นการขอร้อง แต่เป็นการตัดสินใจที่เฉียบขาด รินรดารู้สึกเหมือนถูกผลักให้ถอยห่างจากพื้นที่ปลอดภัยของตนเอง เธอสบตาธาม สายตาของเขาไม่ได้มีความสงสัย แต่ก็ไม่มีความอบอุ่นที่เธอโหยหา เธอทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างจำยอม ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมาจากห้องนั้นด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังจะพ้นประตูห้อง รินรดาก็หยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงของมินตราดังไล่หลังมา “ธามคะ... เรื่องรูปถ่ายที่ฉันส่งให้คุณดูเมื่อเช้า รินเขายังไม่เห็นใช่ไหมคะ?” รินรดาตัวแข็งทื่อ เธอหยุดฟังด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น เสียงของธามตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไร้อารมณ์ “ผมจัดการเรียบร้อยแล้วมินตรา... และหวังว่าคุณจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับที่สุด” หัวใจของรินรดาหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม เธอหันกลับไปมองแผ่นหลังของคนทั้งคู่ด้วยความรู้สึกว่างเปล่า รูปถ่ายงั้นหรือ? รูปถ่ายอะไรที่มินตรามี และทำไมธามถึงรู้อยู่ก่อนแล้ว? ความไว้ใจที่เธอฟูมฟักมาตลอดเริ่มร้าวรานเหมือนแก้วที่กำลังถูกค้อนทุบซ้ำๆ ในความเงียบงันของโถงทางเดิน เธอตัดสินใจรวบรวมความกล้าแล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับความจริงที่อาจทำลายทุกอย่างลงในวินาทีเดียว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความรู้สึกและเป็นกำลังใจให้กับตัวละครของผมมาตลอดนะครับ สายลมแผ่วเบา