ความเข้าใจผิดที่ก่อตัว

"ถ้าคุณจะให้ผมเป็นคนโง่ที่รอฟังคำโกหกไปตลอดชีวิต ผมว่าเราพอแค่นี้เถอะครับ ริน" เสียงของธามเรียบสนิท แต่มันกลับบาดลึกลงไปในโสตประสาทของรินรดาจนเธอยืนแทบไม่อยู่ เขาไม่ได้ตะคอก ไม่ได้แสดงอารมณ์เกรี้ยวกราดแบบที่ใครควรจะเป็นในสถานการณ์นี้ แต่แววตาของเขาที่จ้องมองมานั้นกลับว่างเปล่า... ว่างเปล่าราวกับคนที่ไม่หลงเหลือความรู้สึกใดให้แก่กันอีกแล้ว รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก มือที่กำกระเป๋าถือแน่นเริ่มสั่นไหว เธอพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย "ธามคะ... ฟังก่อนได้ไหมคะ สิ่งที่คุณเห็น มันไม่ใช่..." "ไม่ใช่สิ่งที่ผมเห็น? หรือไม่ใช่สิ่งที่ผมควรจะรู้ครับ?" ธามแค่นยิ้มที่มุมปาก มือหนาที่เคยอบอุ่นกลับประสานกันไว้ที่หน้าอกราวกับกำแพงที่ไม่มีวันทะลุผ่านไปได้ "ภาพที่เขาสวมกอดคุณที่ล็อบบี้โรงแรม หรือแววตาที่คุณมองเขาตอนที่คุณคิดว่าผมไม่เห็น... รินครับ ผมอาจจะเป็นคนสุขุมอย่างที่คุณบอก แต่ผมไม่ได้โง่ขนาดที่จะดูไม่ออกว่าสายตาแบบไหนคือความโหยหา" รินรดาสะอึกจนพูดไม่ออก ความจริงที่ว่าเธอพยายามหลบหลีกการเผชิญหน้ากับธามมาตลอดเพราะกลัวความสัมพันธ์จะร้าวฉาน บัดนี้มันกลายเป็นหลักฐานมัดตัวที่ทำให้เขาสรุปไปเองเรียบร้อยแล้ว ในโถงทางเดินที่เงียบสงัดนี้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของธามช่างดูเย็นชาจนน่าใจหาย "ธาม... คนคนนั้นเขาคือ..." "ไม่ต้องบอกชื่อเขาหรอกครับ" ธามขยับตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นอายความกดดันแผ่ออกมาจากร่างสูงจนรินรดารู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในกรงล้อม "ผมแค่ผิดหวัง... ผิดหวังที่ความไว้ใจที่ผมมอบให้คุณทั้งหมด มันกลายเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมที่ผมไม่เคยรู้กติกา" รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความน้อยใจพุ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอ เธอไม่ได้ทำอย่างที่เขาคิด แต่เธอจะอธิบายได้อย่างไร ในเมื่อมินตรา เพื่อนรักของเธอ เป็นคนวางแผนทั้งหมดนี้เพื่อบีบให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับธามพังทลายลงด้วยการส่งรูปถ่ายเหล่านั้นไปให้เขา "คุณเลือกที่จะเชื่อในสิ่งที่เห็น มากกว่าจะเชื่อใจคนที่อยู่ข้างคุณมาตลอดเลยใช่ไหมคะ?" รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตาคมกริบของชายหนุ่มด้วยแววตาที่เริ่มรื้นด้วยน้ำใสๆ ความเข้มแข็งที่เธอพยายามสร้างมาตลอดชีวิตกำลังพังทลาย ธามนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาที่มองมาวูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "ความเชื่อใจมันต้องใช้เวลาสร้างครับริน แต่มันทำลายได้เพียงเสี้ยววินาทีด้วยความจริงที่ปรากฏตรงหน้า... ผมขอตัวนะครับ งานเลี้ยงรอคุณอยู่ และผมเชื่อว่าใครคนนั้นคงกำลังรอคุณอยู่เหมือนกัน" ธามหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้รินรดายืนเคว้งอยู่กลางโถงทางเดิน เสียงฝีเท้าของเขาที่ค่อยๆ ห่างออกไปช่างเชื่องช้า แต่ทุกย่างก้าวกลับเหมือนตอกย้ำให้เธอเห็นถึงจุดจบของความรักที่เธอเฝ้าถนอมมา เธอยกมือขึ้นปิดปาก สะกดกลั้นเสียงสะอื้นที่พยายามจะเล็ดลอดออกมา ความเสียใจไม่ใช่เพราะเขาเข้าใจผิด แต่มันคือความเจ็บปวดที่ว่า ต่อให้เธออธิบายไป ความมั่นใจที่ธามมีต่อเธอมันได้ขาดสะบั้นไปตั้งแต่วันที่เขาเริ่มระแวงแล้ว ในจังหวะที่รินรดากำลังจะหันหลังเดินกลับไปอีกทาง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากมุมมืดของทางเดินอีกด้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของมินตรา เพื่อนสนิทที่เดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความเห็นใจ แต่รินรดารู้ดี... ว่าภายใต้รอยยิ้มนั้นคือความสำเร็จ "ริน... เป็นอะไรหรือเปล่า ดูหน้าซีดๆ นะ" มินตราเอื้อมมือมาจับไหล่รินรดาเบาๆ แต่รินรดากลับถอยห่างอย่างลืมตัว "มิน... เธอทำแบบนี้ทำไม?" รินรดาถามเสียงสั่น แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเศร้าเป็นความสับสนและระแวง มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มที่เคยดูอ่อนโยนกลับกลายเป็นความเย็นชาที่รินรดาไม่เคยได้เห็นมาก่อน "ทำไมเหรอ? ฉันก็แค่ต้องการให้เขารู้ความจริง... ความจริงที่ว่าผู้หญิงอย่างเธอมันไม่คู่ควรกับคนอย่างธามไงล่ะ" มินตราขยับเข้าไปกระซิบข้างหูรินรดา เสียงที่เคยกระซิบกระซาบเรื่องความลับกลายเป็นเสียงที่เหี้ยมเกรียม "และถ้าเธออยากรู้ว่าทำไมธามถึงปักใจเชื่อนัก... เพราะรูปที่เขาเห็นน่ะ ไม่ได้มีแค่รูปเดียว แต่ฉันเป็นคนรวบรวมหลักฐาน 'ความนอกใจ' ของเธอส่งให้เขาดูมาตลอดหนึ่งเดือนเต็ม" รินรดาเบิกตากว้าง ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอไม่ได้แค่สู้กับความเข้าใจผิดของธาม แต่เธอกำลังสู้กับคนที่เธอไว้ใจที่สุดในชีวิต ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของธามก็ดังย้อนกลับมาอีกครั้ง เขาไม่ได้เดินจากไปอย่างที่เธอคิด แต่เขากลับมายืนอยู่ตรงหัวมุมทางเดินนั้นอีกครั้งด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับจับจ้องไปที่มินตราด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก "ผมก็สงสัยมาตลอดครับ ว่าใครกันที่เป็นคนส่งอีเมลปริศนาเหล่านั้นให้ผม" ธามเอ่ยเสียงเรียบ แต่กดดันจนมินตราถึงกับชะงัก "คุณมินตราครับ... ถ้าคุณว่างมากขนาดมาจัดแจงชีวิตคนอื่น ผมว่าคุณควรเอาเวลาไปเคลียร์บัญชีการเงินของบริษัทที่คุณดูแลอยู่ดีกว่านะครับ เพราะผมเพิ่งได้รับเอกสารฉบับหนึ่งเมื่อครู่นี้... เกี่ยวกับการทุจริตที่คุณก่อไว้" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับรินรดาและธามผ่านสายลมแผ่วเบานะครับ