ความจริงจากอดีตที่ย้อนกลับมา

“คุณกำลังมองหาอะไรอยู่หรือครับ รินรดา?” น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่กรีดผ่านความเงียบในห้องสมุดส่วนตัวของคฤหาสน์ตระกูลอัครเดชโชตินันท์ ทำให้รินรดาสะดุ้งสุดตัว มือของเธอที่กำลังควานหาบางอย่างอยู่หลังตู้หนังสือไม้โอ๊กเก่าแก่สั่นระริก เธอค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับธามที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางเรียบเฉย ทว่าแววตาของเขาไม่ได้ฉายความอบอุ่นเช่นทุกครั้ง “ฉัน... ฉันแค่ทำเข็มกลัดตกค่ะ” รินรดาโกหกคำโต เธอพยายามซ่อนมือที่สั่นเทาไว้ข้างหลัง ในกำมือของเธอคือกระดาษแผ่นหนึ่งที่เพิ่งดึงออกมาจากช่องลับหลังตู้หนังสือ มันไม่ใช่เข็มกลัด แต่มันคือจดหมายที่ซ่อนมานานหลายทศวรรษ ธามเดินก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้ดังเป็นจังหวะที่บีบหัวใจคนฟัง “เข็มกลัดที่ว่า... คงไม่ใช่กระดาษแผ่นที่คุณเพิ่งซ่อนไว้หรอกนะ” รินรดาตัวแข็งทื่อ เธอรู้ดีว่าไม่มีทางหนีพ้นสายตาของชายผู้นี้ได้ เขาคือคนที่ควบคุมทุกอย่างในบ้านหลังนี้ รวมถึงความรู้สึกของเธอด้วย เธอตัดสินใจสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหยิบจดหมายแผ่นนั้นออกมาวางบนโต๊ะไม้ขัดมัน มันเป็นกระดาษสีเหลืองกรอบที่มีคราบหมึกจางๆ “จดหมายฉบับนี้... เกี่ยวกับคุณแม่ของธามใช่ไหมคะ?” รินรดาถามเสียงสั่น “รอยตราประทับของสถานกักกัน... มันหมายความว่ายังไงคะ ทำไมคนทั้งตระกูลถึงพูดว่าท่านจากไปเพราะอุบัติเหตุ?” ธามหยุดชะงัก รัศมีรอบตัวเขาราวกับจะพังทลายลงในชั่วพริบตา ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความร้าวรานที่เขากดทับไว้ใต้ภาพลักษณ์สุภาพบุรุษมานานหลายปี เขาเดินเข้าไปใกล้เธอจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากกายเขา ก่อนจะคว้าจดหมายแผ่นนั้นขึ้นมาอ่านด้วยมือที่สั่นเทาไม่ต่างกัน “คุณไม่ควรมายุ่งกับเรื่องนี้ รินรดา” เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ความลับของคนตระกูลนี้... มันไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยหมึก แต่มันเขียนด้วยเลือดและหยดน้ำตาที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้หลั่งออกมา” “แต่ฉันรักคุณ!” รินรดาโพล่งออกมา น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงบนแก้ม “ฉันรักคุณจนทนเห็นคุณถูกขังอยู่ในกรงที่ชื่อว่าความลับพวกนี้ไม่ได้ ธาม... บอกฉันมาเถอะว่าใครเป็นคนทำ ใครที่ยืนอยู่หน้าคฤหาสน์คนนั้น คนที่มองคุณด้วยสายตาแบบเดียวกับที่คนในจดหมายฉบับนี้หวาดกลัว!” ธามมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่โหยหาการปลดปล่อย เขาลังเล... นิ้วมือของเขาลูบไล้ไปตามตัวอักษรบนจดหมาย ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริงที่กัดกินหัวใจเขามาตลอด “คนที่คุณเห็นเมื่อคืน... ไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่เป็นคนที่ตระกูลของเราต่างก้มหัวให้มาตลอดชีวิต เขาคือเหตุผลที่แม่ของผมต้องตายในสถานกักกันแห่งนั้น เพราะแม่ไม่ยอมให้เขาใช้ชื่อตระกูลของเราไปฟอกเงินสกปรก” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างเมื่อรู้ว่าชายสูงวัยคนนั้นมีอิทธิพลเพียงใด “และที่สำคัญที่สุด...” ธามเว้นจังหวะ เสียงของเขาดูแผ่วเบาราวกับลมที่ใกล้จะดับ “จดหมายฉบับนี้ไม่ใช่แค่บันทึกความตาย แต่เป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่มินตราพยายามตามหามาตลอดสามปี เธอไม่ได้อยู่ข้างผมเพราะความรัก รินรดา... เธออยู่ข้างผมเพื่อทำลายจดหมายฉบับนี้ แล้วโยนความผิดทั้งหมดให้เป็นของคุณ” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุด รินรดาหันไปมองและต้องตกตะลึงเมื่อเห็นมินตรายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเพื่อนสนิทที่เคยใจดีบัดนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว มือของเธอถือโทรศัพท์เครื่องหนึ่งที่กำลังบันทึกภาพทุกอย่างไว้ “ธาม... คุณนี่มันโง่จริงๆ ที่เลือกจะสารภาพกับผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเลยคนนี้” มินตราแค่นหัวเราะ ก่อนจะกดส่งข้อความบางอย่าง แล้วเงยหน้าขึ้นมองด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก “สายไปแล้วล่ะธาม จดหมายนั่นจะกลายเป็นเชื้อไฟชั้นดี ที่จะทำให้คุณและผู้หญิงของคุณจบชีวิตลงพร้อมกับความลับพวกนี้... เพราะตอนนี้ ตำรวจกำลังบุกเข้ามาที่คฤหาสน์ของคุณด้วยข้อหาพยายามฆ่าคนตระกูลเก่าแก่ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ” ธามคว้ามือรินรดาไว้แน่น สายตาของเขาเด็ดเดี่ยวราวกับเสือที่ถูกต้อนจนมุม “เราต้องไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้!” เขาลากเธอวิ่งออกไปทางประตูลับหลังตู้หนังสือ แต่ทว่า... เมื่อประตูเลื่อนเปิดออก สิ่งที่รอพวกเขาอยู่กลับไม่ใช่ทางออกสู่ความปลอดภัย แต่เป็นร่างของชายสูงวัยคนเดิม... คนที่รินรดาเห็นเมื่อคืน ยืนรออยู่พร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบชีวิต “จะรีบไปไหนล่ะธาม...” ชายสูงวัยเอ่ยพลางยิ้มเย็น “ในเมื่อเกมที่พ่อวางไว้... กำลังจะเริ่มฉากสุดท้ายเดี๋ยวนี้” รินรดารู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอขาดห้วง เมื่อเห็นชายคนนั้นยกปืนขึ้นมาประทับบ่าโดยเล็งไปที่หัวใจของธาม... และกระสุนนัดแรกที่ถูกยิงออกมานั้น ไม่ได้พุ่งไปที่ธาม แต่มันพุ่งตรงมาที่หน้าอกของเธอ! ขอให้ทุกท่านร่วมเป็นกำลังใจให้รินรดาและธามผ่านพ้นมรสุมในครั้งนี้ไปด้วยกันนะครับ สายลมแผ่วเบา