รอยแผลเป็นในใจ

"ทำไมมินตรา... ทำไมต้องเป็นเธอ" เสียงของรินรดาสั่นพร่าขณะโอบประคองร่างของธามที่ทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดอุ่นร้อนเริ่มซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าสู่ฝ่ามือของเธอ กลิ่นคาวโลหะคละคลุ้งในอากาศราวกับจะตอกย้ำถึงความโหดร้ายที่เพิ่งเกิดขึ้น ธามกัดฟันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยสุขุมเยือกเย็นบัดนี้ซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เขามองเพื่อนสนิทของรินรดาด้วยสายตาที่ไม่ได้มีความโกรธแค้น มีเพียงความผิดหวังที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำบรรยาย "ถ้าการกำจัดนายจะทำให้ฉันได้สิ่งที่ควรจะเป็นมาครอบครองแต่แรก... มันก็คุ้มค่าไม่ใช่หรือคะ ธาม" มินตราแค่นยิ้ม แววตาของเธอว่างเปล่าราวกับแก้วที่แตกละเอียด โทรศัพท์ในมือยังคงสั่นไหว ปลายสายฝั่งนั้นคือเงาสีดำมืดที่คอยบงการชีวิตของธามมาโดยตลอด ธามคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่น แรงบีบนั้นสื่อถึงความเจ็บปวดและบางสิ่งที่เขากำลังพยายามรั้งไว้ "ริน... หนีไป" "ไม่! ฉันจะไม่ทิ้งคุณ" รินรดาตวาดตอบ น้ำตาเอ่อล้นคลอเบ้า เธอไม่ได้สนใจปืนในมือมินตราอีกต่อไป สิ่งเดียวที่สำคัญคือลมหายใจที่รวยรินของชายหนุ่มที่เธอรักหมดหัวใจ มินตรายกปืนขึ้นเล็งอีกครั้ง ทว่าเสียงรถตำรวจที่ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ทำให้เธอชะงัก เธอสบตาธามเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะโยนโทรศัพท์ทิ้งลงพื้นจนแตกกระจาย แล้ววิ่งหายเข้าไปในความมืดของตรอกแคบๆ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ รินรดาประคองธามหลบเข้ามาในห้องพักร้างแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด เธอฉีกเสื้อของตัวเองพันแผลให้เขาด้วยมือที่สั่นเทา ธามพิงแผ่นหลังกับผนังปูนเย็นเยียบ หอบหายใจถี่ สายตาของเขาจับจ้องไปยังใบหน้าของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ริน... คุณไม่ควรมาอยู่ตรงนี้" ธามกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า "ถ้าฉันไม่มา คุณจะตายนะธาม! ทำไมคุณถึงปล่อยให้เรื่องมันบานปลายขนาดนี้ ใครกันที่เป็นคนบงการชีวิตคุณตลอดเวลาที่ผ่านมา?" รินรดาถามพลางกดแผลไว้แน่น น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือของเขา ธามนิ่งไปนาน ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะเปิดเผยบาดแผลที่เขาซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มสมบูรณ์แบบมาตลอดชีวิตหรือไม่ เขาค่อยๆ หลับตาลง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ร้าวราน "ครอบครัวของผม... ริน สำหรับคนอื่น มันคือความเพียบพร้อม แต่อยู่หลังกำแพงคฤหาสน์นั่น มันคือคุกที่ไม่มีกรงขัง" เขาหยุดหายใจครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าต่อ "พ่อไม่ได้มองผมเป็นลูกชาย แต่มองผมเป็นแค่ 'เครื่องมือ' ที่จะใช้กอบกู้เกียรติยศที่เสียไป การแต่งงาน การงาน การใช้ชีวิต ทุกอย่างถูกขีดเส้นไว้หมด หากผมก้าวออกนอกเส้นที่เขาขีดไว้... คนที่เดือดร้อนไม่ใช่แค่ผม แต่เป็นคนที่ผมรักที่สุด" "รวมถึงแม่ของคุณด้วยใช่ไหม?" รินรดาถามเบาๆ ธามลืมตาขึ้น ในดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความเย็นชาเหลืออยู่เลย มีเพียงความเปราะบางที่น่าสงสาร "แม่จากไปเพราะรับความกดดันไม่ไหว ท่านเป็นเพียงดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาในห้องรับแขกที่หรูหราที่สุด และผม... ก็คือคนที่สืบทอดพันธุกรรมความอ่อนแอและความกดดันนั้นมาอย่างเต็มเปี่ยม ผมกลัวริน ผมกลัวว่าหากผมเข้าใกล้คุณมากเกินไป คนของพ่อจะทำลายชีวิตคุณเหมือนที่ทำกับแม่" คำสารภาพนั้นทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอไม่ได้มองเขาเป็นชายผู้สมบูรณ์แบบอีกต่อไป แต่เป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่แบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าเพียงลำพัง "คุณไม่ต้องแบกมันคนเดียวอีกแล้วนะธาม" เธอกระซิบ พลางใช้มือนุ่มลูบใบหน้าที่เปื้อนเหงื่อของเขา "ไม่ว่ากำแพงนั่นจะสูงแค่ไหน หรือคนที่บงการจะเป็นใคร ฉันจะอยู่ตรงนี้... ข้างๆ คุณ" ธามมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับพยายามจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ ก่อนจะยื่นมือที่สั่นเทาไปสัมผัสแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและความเจ็บปวดที่ผสมปนเปกัน แต่ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเชื่อมประสาน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องร้าง บานประตูไม้เก่าผุพังถูกผลักออกอย่างแรง ธามพยายามจะพยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก แต่เมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่ก้าวเข้ามา รินรดากลับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนไร้เสียง คนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'บิดา' ของธามที่เดินเข้ามาพร้อมด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ทว่าในมือของเขากลับถือซองจดหมายสีขาวสะอาดที่จ่าหน้าซองถึงรินรดาโดยเฉพาะ "ถึงเวลาที่ความลับสุดท้ายจะต้องถูกเปิดเผยแล้ว ธาม" เสียงของชายวัยกลางคนเย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง "รินรดา... เธอควรรู้ว่าสิ่งที่ธามซ่อนไว้ ไม่ใช่แค่เรื่องครอบครัว แต่เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่แสดงว่า... พ่อของเธอคือคนที่ตายในอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน โดยมีคนในตระกูลธามเป็นคนลั่นไก" รินรดาตัวแข็งทื่อ ความจริงที่กระแทกเข้ามาตรงหน้าเปรียบดั่งสายฟ้าฟาดกลางใจ ในขณะที่ธามได้แต่เบือนหน้าหนีด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจแก้ไข ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปพร้อมกับสายลมแผ่วเบานะครับ