ความลับในดวงตา

"ผมถามว่าคุณซ่อนอะไรไว้ในสายตาคู่นั้น รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของธามดังก้องขึ้นในห้องสมุดส่วนตัวที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง รินรดาชะงักมือที่กำลังจัดวางหนังสือเล่มหนาบนชั้น เธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าแววตาคู่นั้นกลับคมปลาบราวกับจะมองทะลุผ่านปราการที่เธออุตส่าห์สร้างขึ้นอย่างยากลำบาก "คุณคงเข้าใจผิดแล้วค่ะ... เอ้อ... ผมหมายถึง คุณคงเข้าใจผิดแล้วครับ" รินรดาแก้คำพูดอย่างลนลาน เธอรีบก้มหน้าลงซ่อนความรวนเรในดวงตา "ผมแค่เหนื่อยจากการทำงานน่ะครับ ไม่ได้มีอะไรซ่อนไว้หรอกครับ" ธามก้าวเข้ามาใกล้ ความกดอากาศรอบตัวดูเหมือนจะลดต่ำลงจนน่าอึดอัด เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขาที่ผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเก่าในห้องสมุดทำเอาหญิงสาวหัวใจแทบหยุดเต้น "คนโกหกมักจะใช้มือปิดบังตัวเองเสมอ คุณกำลังกอดหนังสือเล่มนั้นแน่นเกินไปนะ" เขาเอ่ยพลางปรายตามองไปยังหนังสือที่เธอถืออยู่ รินรดาเพิ่งรู้ตัวว่าเธอกำลังกอดหนังสือเล่มนั้นไว้แนบอกราวกับเป็นเกราะป้องกันเพียงหนึ่งเดียว รินรดาฝืนยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูจางและหม่นแสงที่สุดเท่าที่เธอเคยทำมา "ธามครับ ความจริงบางอย่าง... มันอาจจะไม่มีค่าพอที่จะให้คุณเสียเวลาหาคำตอบหรอกครับ บางครั้งการไม่รู้อะไรเลย อาจจะมีความสุขมากกว่า" ธามไม่ได้ถอยห่าง แต่เขากลับโน้มตัวลงมาให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกัน สายตาของเขาสะท้อนภาพของเธอที่ดูแตกสลายและเปราะบางกว่าทุกวัน "ความสุขของผมไม่ได้ขึ้นอยู่กับความลับ แต่ขึ้นอยู่กับความจริงที่ว่าทำไมคนข้างๆ ผมถึงได้ดูเหมือนกำลังจะหายไปทุกครั้งที่ผมมองเข้าไปในตาของเขา" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสอง ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ด้วยแรงดึงดูดบางอย่าง รินรดารู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม เธอไม่ใช่คนเก่งกาจที่จะสวมหน้ากากได้นานขนาดนี้ โดยเฉพาะต่อหน้าผู้ชายคนนี้... คนที่เธอแอบรักมาเนิ่นนานจนกลายเป็นลมหายใจ "เพราะผมกลัวครับ..." เสียงของเธอกระซิบแผ่วเบา สั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ "กลัวว่าถ้าคุณรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่... ผมจะไม่มีแม้แต่โอกาสได้ยืนอยู่ข้างๆ คุณแบบนี้อีก" ธามชะงักไปครู่หนึ่ง มือหนาของเขายกขึ้นหมายจะแตะที่ไหล่ของเธอ แต่แล้วเขากลับเปลี่ยนใจและลดมือลงราวกับกำลังยับยั้งชั่งใจบางอย่าง ขณะที่บรรยากาศกำลังจะพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด เสียงฝีเท้าเบาๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก มินตราก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไม่ค่อยเป็นมิตรนัก เธอมองทั้งสองคนสลับไปมาด้วยสายตาที่ซ่อนความริษยาไว้อย่างมิดชิด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหูที่แฝงไปด้วยคมมีด "คุยอะไรกันอยู่หรือคะ ดูเคร่งเครียดเชียว" มินตราเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ แสร้งทำเป็นจัดปกเสื้อให้ธาม "ธามคะ คุณลืมหรือเปล่าว่าคืนนี้มีนัดทานมื้อค่ำกับคุณท่าน ถ้าสายกว่านี้ เดี๋ยวท่านก็โมโหอีกหรอกค่ะ" รินรดาฉวยจังหวะนั้นก้าวถอยหลังออกไปทันที เธอรีบวางหนังสือไว้ที่เดิมด้วยมือที่สั่นเทา "งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ เชิญคุณทั้งสองตามสบายครับ" เธอเดินกึ่งวิ่งออกไปจากห้องสมุดโดยไม่กล้าหันหลังกลับไปมอง ไม่เห็นแม้แต่แววตาที่สับสนและเจ็บปวดของธามที่มองตามเธอไป จนกระทั่งเธอก้าวพ้นประตูไปแล้ว มินตราจึงหันกลับมาหาธามด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "รินรดาเขาเริ่มควบคุมความรู้สึกตัวเองไม่ได้แล้วนะธาม" มินตรากระซิบชิดหู "และถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป สิ่งที่เธอซ่อนไว้ในตาคู่นั้น... จะทำลายคุณทั้งคู่เข้าจริงๆ" ธามนิ่งเงียบ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความมืดมิดที่ยากจะหยั่งถึง เขาไม่ได้โต้ตอบอะไรกับมินตรา หากแต่เดินตรงไปยังชั้นหนังสือที่รินรดาเพิ่งจัดวาง มือของเขาสัมผัสที่สันหนังสือเล่มนั้น... หนังสือเล่มเดียวกับที่รินรดาถือไว้เมื่อครู่ แต่ทว่า เมื่อเขาดึงมันออกมา กลับมีแผ่นกระดาษโน้ตใบเล็กๆ ร่วงหล่นลงสู่พื้น เขาหยิบมันขึ้นมา ลายมือที่คุ้นเคยเขียนทิ้งไว้เพียงไม่กี่คำ แต่มันกลับทำให้หัวใจของเขาที่เคยเงียบเหงาเต้นกระตุกอย่างรุนแรง *“แด่คนที่ผมไม่อาจเอื้อม... การลืมคุณคือสิ่งที่ผมทำไม่ได้ แม้ว่าการจำคุณจะทำให้ผมเจ็บเจียนตายก็ตาม”* หัวใจของธามเหมือนถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังความว่างเปล่าที่รินรดาเพิ่งจากไป พร้อมกับรู้ตัวว่า... ความลับที่เขาพยายามค้นหา แท้จริงแล้วมันคือเรื่องของเขาเองที่เขาไม่เคยล่วงรู้มาก่อนเลยว่ามีคนผู้หนึ่งที่รักเขามากถึงเพียงนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความในใจของตัวละครทุกตัวนะครับ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ สายลมแผ่วเบา