รอยจูบที่เปื้อนน้ำตา

"คุณกำลังจะบอกว่า... เอกสารแผ่นนี้คือเหตุผลที่ทำให้คุณทิ้งผมไปเมื่อห้าปีก่อนอย่างนั้นหรือครับ มินตรา?" น้ำเสียงของธามเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่พยายามสะกดกลั้นไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความสุขุม เขาถือกระดาษในมือแน่นจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด แสงไฟในห้องทำงานดูจะหม่นแสงลงถนัดตาเมื่อเผชิญกับความจริงที่ถูกเปิดโปง รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ความเงียบในห้องนั้นกดทับจนเธอแทบหายใจไม่ออก เธอเห็นแววตาที่สั่นไหวของมินตรา—เพื่อนรักที่เธอมอบความไว้ใจให้มาตลอดชีวิต—ตอนนี้มันกลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและแววตาที่ยากจะตีความ "มันไม่ใช่แค่เรื่องในอดีตนะธาม" มินตราแค่นยิ้ม ขอบตาแดงก่ำ "มันคือเครื่องพันธนาการที่ครอบครัวคุณสร้างขึ้น เพื่อให้แน่ใจว่าคุณจะไม่มีวันเดินออกนอกกรอบที่เขาขีดไว้... แม้กระทั่งเรื่องความรัก" ธามเงยหน้าขึ้นมองรินรดา สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความอบอุ่นที่เคยมี กลายเป็นความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงกระดูก เขากำลังตระหนักว่า รอยร้าวในอดีตไม่ได้ถูกซ่อมแซม แต่มันกำลังขยายตัวจนพร้อมจะกลืนกินปัจจุบันของเขากับรินรดาให้มอดไหม้ "ริน..." ธามเรียกชื่อเธอด้วยเสียงแผ่วเบาเหมือนคนหมดแรง "ผมไม่เคยรู้... ผมไม่เคยระแคะระคายเลยว่าพ่อทำแบบนี้" รินรดาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว หัวใจของเธอเหมือนถูกของมีคมกรีดซ้ำ เธอไม่ได้กลัวความลับของครอบครัวเขา แต่มันคือความรู้สึกที่ว่า 'คนสำคัญ' ของเธอกำลังถูกดึงเข้าสู่วังวนที่เธอเอื้อมไม่ถึง เธอเห็นภาพความสัมพันธ์ที่กำลังถักทอเริ่มขาดผึงลงทีละเส้น "หยุดเถอะค่ะ" รินรดาเอ่ยขึ้น เสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น "ถ้าความลับนี้มันหนักหนาพอจะทำลายความรู้สึกของใครบางคนได้ อย่าให้รินต้องเป็นส่วนหนึ่งของมันเลย" มินตราแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ธาม ประกายตาของเธอเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่ชัดเจน "คุณยังไม่เข้าใจอีกหรือธาม? รินรดาไม่มีทางเข้าใจหรอกว่าโลกของคุณกับโลกของเธอมีช่องว่างที่ใหญ่แค่ไหน แต่ฉัน... ฉันที่อยู่กับคุณมาตั้งแต่วันที่พังทลาย ฉันรู้ดีที่สุด" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนมีกระแสไฟฟ้าสถิตอยู่รอบตัว ธามหันไปมองมินตราด้วยแววตาที่เย็นชาขึ้น เขาเดินตรงไปหารินรดาที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความเสียขวัญ มือหนาเอื้อมไปกุมมือเธอไว้แน่น สัมผัสนั้นแผ่ความอบอุ่นที่สวนทางกับความหนาวเหน็บในใจ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในกระดาษแผ่นนี้" ธามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา "มันก็ไม่มีอำนาจเหนือความรู้สึกที่ผมมีต่อคุณตอนนี้ ริน... อย่าเพิ่งทิ้งผมไปในตอนนี้เลยนะ" เขาโน้มตัวลงมาประทับจูบที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา ทว่ามันกลับเป็นจูบที่หนักอึ้งไปด้วยความรู้สึกผิดและความอาลัยอาวรณ์ ในจังหวะที่ริมฝีปากของเขาแตะลงบนผิวของเธอ หยาดน้ำตาเม็ดหนึ่งของรินรดาก็ร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม มันไม่ใช่หยดน้ำตาแห่งความสุข แต่มันคือหยดน้ำตาที่เตือนว่า ความรักของพวกเขากำลังถูกทดสอบด้วยบทเรียนที่โหดร้ายที่สุด "ถ้าหากคุณเลือกจะรักษาความลับนี้ไว้เพื่อปกป้องเกียรติของตระกูล" มินตราเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ "คุณก็เตรียมตัวเสียเธอไปได้เลย เพราะความจริงข้อต่อไป... มันจะทำให้รินรดารู้ว่า พ่อของคุณไม่ได้แค่กีดกันคุณออกจากคนรัก แต่มันมีเรื่องของ 'อุบัติเหตุ' ในวันนั้นที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวของเธอด้วย" ธามชะงักกึก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ เขาค่อยๆ ละใบหน้าออกจากรินรดา หันกลับไปมองมินตราที่ยืนอยู่เบื้องหลังด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดกลัวอย่างที่สุด รินรดาเบิกตากว้าง ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมไปทั่วห้องจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง เธอสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาในกระดูกสันหลัง เมื่อเธอมองเห็นซองจดหมายอีกฉบับที่มินตราถือไว้ในมือ—มันเป็นตราประทับเดียวกับเอกสารที่เกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน ที่พรากพ่อแม่ของเธอไป ธามหันกลับมามองเธออีกครั้ง สายตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความมั่นใจเหลืออยู่อีกแล้ว มันคือความแตกสลายที่ซ่อนอยู่ใต้รอยจูบที่เพิ่งผ่านพ้นไป "ริน... ผม..." เขาพูดไม่ออก ในขณะที่มินตราค่อยๆ วางซองจดหมายฉบับนั้นลงบนโต๊ะข้างๆ รินรดา ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตู "ลองเปิดอ่านดูสิคะรินรดา" มินตราหยุดอยู่ที่หน้าประตูโดยไม่หันกลับมามอง "แล้วคุณจะรู้ว่าเหตุผลที่เขารักคุณ... แท้จริงแล้วมันคือความรัก หรือมันคือการไถ่บาปจากสิ่งที่พ่อของเขาทำกับครอบครัวคุณกันแน่" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปนะครับ - สายลมแผ่วเบา