จังหวะของหัวใจ

"ถ้าคุณยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ผมคงต้องขออนุญาตเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาเองนะครับ" ธามเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องทำงานกว้างขวาง สายตาที่เคยสุขุมเยือกเย็นบัดนี้สั่นไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าประตู มือที่กำสายกระเป๋าแน่นจนขึ้นรอยขาวซีด เธอไม่คิดว่าเขาจะดักรอเธออยู่ที่นี่ ในเวลาที่ความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่ดูเหมือนเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความน้อยใจที่สั่งสมมาตลอดหลายเดือนประดังเข้ามาจนจุกที่ลำคอ เธอไม่ได้โกรธเขาที่นิ่งเฉย แต่เธอเจ็บปวดที่เขาเลือกจะผลักไสเธอด้วยความเงียบมากกว่าการปะทะกันตรงๆ "คุณมีสิทธิ์อะไรที่จะทำแบบนี้คะ... ไม่สิ คุณมีสิทธิ์อะไรที่จะมาเรียกร้องในวันที่คุณเป็นคนบอกเองว่าเราไม่ควรอยู่ในที่ของกันและกัน" เธอสวนกลับ เสียงของเธอสั่นเครือแต่ยังคงความหนักแน่นไว้ในแววตา ธามถอนหายใจยาว แววตาของเขาที่มักจะซ่อนความเศร้าไว้ใต้ภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบบัดนี้เปิดเผยความอ่อนแอออกมาอย่างไม่คิดปิดบัง เขาก้าวเข้ามาหาช้าๆ จนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขาที่เธอคุ้นเคยยังคงเป็นสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะได้เสมอ "ผมไม่มีสิทธิ์ครับ" เขาตอบเสียงต่ำ "แต่หัวใจที่มันแบกรับความคาดหวังของคนอื่นมาทั้งชีวิต มันเพิ่งจะหัดรู้จักความต้องการของตัวเองเมื่อรู้ว่ากำลังจะเสียคุณไป... ริน คุณต่างหากที่มีสิทธิ์ในตัวผมมาตั้งนานแล้ว" รินรดาหลบสายตา เธอไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน คำพูดพวกนี้มักจะมาพร้อมกับความเห็นแก่ตัวของคนไม่กล้าตัดสินใจ เธอเคยเป็นคนโง่ที่รอคอยความชัดเจนจากเขามานานเกินไป จนถึงตอนนี้ ความไม่มั่นใจในตัวเองที่เคยฝังรากลึกในอดีตกำลังตั้งคำถามว่า สิ่งที่เขาพูดคือความจริง หรือเป็นเพียงความเหงาชั่วคราวที่เขารู้สึกได้เมื่อไม่มีเธออยู่ข้างๆ "คุณพูดเพราะคุณกลัวความโดดเดี่ยว หรือเพราะคุณกลัวที่จะเสียฉันไปจริงๆ กันแน่คะ?" ธามชะงักไปครู่หนึ่ง เขายกมือขึ้นหมายจะคว้าไหล่เธอ แต่ก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศ เหมือนเขากำลังชั่งใจกับตัวเองว่าเขามีคุณสมบัติพอที่จะสัมผัสเธออีกครั้งไหม "ผมกลัว... กลัวว่าถ้าผมยังเป็นธามคนเดิมที่ยอมทำตามคำสั่งครอบครัวจนละทิ้งหัวใจตัวเอง ผมจะกลายเป็นคนที่ไม่เหลือใครเลย แม้แต่คุณ" เขาลดมือลง กุมประสานกันแน่น "ผมยอมรับว่าผมขี้ขลาดครับริน แต่สิ่งที่ผมไม่เคยโกหกเลย คือทุกจังหวะที่หัวใจผมเต้น มันเต้นเพื่อคนคนเดียวเสมอ" ห้องทั้งห้องกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอรื้นไปด้วยน้ำใสๆ เธอเห็นความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดสูทราคาแพงนั่น ในวินาทีนี้ กำแพงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองเริ่มพังทลายลง "คุณรู้ไหมว่าการเป็นคนรอของคุณมันเหนื่อยแค่ไหน" รินรดาถามเสียงแผ่ว น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงมาตามแก้ม ธามไม่รอช้า เขาเอื้อมมือไปปาดน้ำตาให้อย่างเบามือ สัมผัสนั้นอบอุ่นจนรินรดาใจสั่น ความเย็นชาที่เขาเคยใช้เป็นเกราะป้องกันค่อยๆ ละลายหายไป เหลือเพียงชายหนุ่มที่พร้อมจะยอมรับความพ่ายแพ้ให้กับความรัก "ผมรู้ครับ และผมจะไม่ให้คุณต้องรอมันอีกต่อไป" เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "ตั้งแต่นาทีนี้ไป ผมจะขอเป็นคนเดินตามรอยเท้าของคุณเอง ไม่ว่าทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ผมจะไม่อยู่ข้างหลังให้คุณคอยกังวลอีกแล้วครับ" คำพูดนั้นเรียบง่ายแต่กลับหนักแน่นดั่งคำสาบาน รินรดาปล่อยให้ความเข้มแข็งที่เธอเคยฝืนรักษาไว้หลุดลอยไป เธอโผเข้ากอดเขาแน่น ซบหน้าลงกับอกแกร่ง ความอบอุ่นที่โหยหามานานกลับมาโอบล้อมเธอไว้อีกครั้ง ความขัดแย้งที่เคยเป็นดั่งพายุร้ายดูเหมือนจะสงบลงด้วยความเข้าใจที่เปราะบางแต่ทรงพลัง ทว่า... ความสุขนั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน เสียงประตูด้านนอกถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของมินตราที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงนั้น แววตาของเธอเปลี่ยนจากความตกใจกลายเป็นความเย็นเยียบที่น่าสะพรึงกลัว ในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา รินรดาผละออกจากอ้อมกอดของธามด้วยความตกใจ ขณะที่มินตราก้าวเข้ามาในห้องด้วยก้าวที่มั่นคงผิดปกติ "ขอโทษที่ขัดจังหวะช่วงเวลาหวานชื่นนะครับ แต่ดูเหมือนธามจะลืมไปว่า... การจะรักกับคนคนนี้ มันต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง" มินตราโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบพื้นไม้ดังสนั่น "ธาม... บอกเขาไปสิว่าสิ่งที่พ่อคุณขู่ไว้ในนี้ มันมากกว่าแค่เรื่องตำแหน่งในบริษัท" ธามหน้าซีดเผือด เขารีบคว้าเอกสารขึ้นมาดู ขณะที่รินรดามองทั้งคู่ด้วยความสับสนและความหวาดหวั่นที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจอีกครั้ง ความรักที่เพิ่งจะได้ปรับจูนให้ตรงกัน กำลังถูกสั่นคลอนด้วยความลับบางอย่างที่เธอไม่เคยล่วงรู้มาก่อน และดูเหมือนว่ามันจะเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่กว่าความรู้สึกระหว่างเราหลายเท่านัก ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางของตัวอักษรเหล่านี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - สายลมแผ่วเบา