ความใกล้ชิดที่อันตราย

“คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งให้ผมหยุด หรือแม้แต่จะคิดแทนว่าความรู้สึกของผมมันควรจะจบลงที่ตรงไหน รินรดา” เสียงทุ้มต่ำของธามดังก้องขึ้นในห้องทำงานที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า เขาไม่ได้หันมามองผม แต่น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงปะทะนั้นทำให้รินรดาสะดุ้งเฮือก เธอวางเอกสารในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่จนเกิดเสียงดังเปรี้ยง แต่เขาก็ยังคงยืนหันหลังให้เธอ แผ่นหลังกว้างที่เคยดูอบอุ่นในสายตาเธอ บัดนี้กลับดูเหมือนกำแพงน้ำแข็งที่พร้อมจะบดขยี้ทุกความหวังให้แหลกสลาย รินรดาขยับกาย ก้าวเท้าเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกที่เธอพยายามกักขังไว้ในใจตลอดหลายปีถูกเขากระชากออกมาจนหมดสิ้นด้วยประโยคสั้นๆ เพียงประโยคเดียว “ธาม... คุณกำลังทำให้ทุกอย่างยากขึ้นนะ” รินรดาเอ่ยเสียงแผ่ว ความหวั่นไหวปรากฏชัดในแววตา “เราเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน... เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าจะไม่ก้าวล้ำไปมากกว่านี้” ธามหมุนตัวกลับมาทันควัน ความเร็วของเขาทำให้รินรดาเผลอก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังไปชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน เขาไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งหลัก เขาก้าวเข้ามาประชิดจนพื้นที่ระหว่างคนสองคนเหลือเพียงอากาศบางเบา กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขาที่ผสมกับกลิ่นหนังสือเก่าๆ ในห้องทำงานโอบล้อมเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก “ตกลงกันเอง... หรือคุณแค่พยายามหลอกตัวเองอยู่กันแน่ครับ?” ธามก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกของเขาเกือบจะแตะกับหน้าผากของเธอ ดวงตาคมเข้มคู่นั้นไม่ได้เย็นชาอย่างที่เขาพยายามแสดงออก แต่มันกำลังสั่นไหวด้วยความปรารถนาที่เขาพยายามกดทับไว้ “คุณเห็นผมเป็นแค่เพื่อนร่วมงานจริงๆ งั้นเหรอ ในวันที่คุณมองมาที่ผม... สายตาของคุณมันไม่ได้บอกแบบนั้นเลยสักนิด” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำชายเสื้อของตัวเองจนยับยู่ยี่ “ฉัน... ฉันแค่คิดว่าการอยู่ห่างกันมันดีกับเราทั้งคู่ที่สุดแล้ว คุณก็รู้ว่าครอบครัวคุณ...” “ช่างเรื่องครอบครัวผมไปเถอะ” เขาแทรกขึ้นมาทันที นิ้วเรียวยาวของธามเอื้อมมาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วเขานั้นร้อนผ่าวจนรินรดารู้สึกเหมือนผิวหนังตรงนั้นกำลังจะมอดไหม้ “ในห้องนี้... ในเวลานี้ มีแค่ผมกับคุณ ไม่มีเงาของคนอื่น ไม่มีข้อตกลงที่น่าเบื่อพวกนั้น มีแค่ความจริงที่ว่า... ผมกำลังจะบ้าตายเพราะความใกล้ชิดของคุณ” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่มันกลับไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัดเหมือนก่อนหน้า มันกลับเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านไปทั่วห้อง บรรยากาศบีบคั้นจนรินรดาแทบจะลืมวิธีการหายใจ แววตาของธามเปลี่ยนไป เขามองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง... สายตาของคนที่อดทนมานานเกินไป “ธาม... ถ้าคุณทำแบบนี้ เราจะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกนะ” รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ ความอ่อนแอที่เธอซ่อนไว้ค่อยๆ ทลายลง “ผมไม่เคยอยากกลับไปเป็นเพื่อนของคุณอยู่แล้วครับ” ธามโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะกับริมฝีปากของเธอ “ผมไม่เคยต้องการ... และผมก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว” เขาหยุดชะงักไปชั่วครู่เหมือนคนกำลังชั่งใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น รินรดาเองก็ไม่ได้ถอยหนี เธอหลับตาลงอย่างยอมจำนนต่ออารมณ์ที่พรั่งพรู ความโหยหาที่สะสมมานานนับปีทำให้เธอกล้าที่จะก้าวล้ำเส้นที่เธอขีดไว้เองด้วยมือของเธอ... มือที่สั่นเทาของเธอเอื้อมไปแตะที่ต้นแขนของเขาเบาๆ เป็นสัญญาณของการอนุญาต ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงสามครั้งติดกัน ธามผละออกจากเธอทันทีราวกับถูกไฟลวก ใบหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็วราวกับหน้ากากที่ถูกสวมทับ รินรดารีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ด้วยอาการลนลาน เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากอนุญาต ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ มินตราก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ทว่าดวงตาของเธอจับจ้องไปที่รอยแดงจางๆ บนริมฝีปากของรินรดาและท่าทางที่ดูผิดปกติของธาม รอยยิ้มที่มุมปากของเธอค่อยๆ ปรากฏขึ้น เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้รับความหมายดีเลยแม้แต่น้อย “ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะอะไรที่สำคัญมากๆ เลยสินะคะ” มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความประชดประชัน เธอเดินตรงเข้ามาในห้อง ก่อนจะหยุดยืนข้างๆ ธามแล้วยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้เขา “แต่ธามคะ... เรื่องที่เธอคนนี้พยายามปกปิดมาตลอดเกี่ยวกับคุณ... คิดว่าฉันควรจะพูดมันออกมาตรงนี้เลยไหมคะ?” รินรดาใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอหันไปมองธามที่หันกลับไปมองมินตราด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและไม่ไว้วางใจ ราวกับว่าโลกทั้งใบที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่ระหว่างเธอกับเขากำลังจะพังทลายลงในวินาทีนี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรอยจำในใจของรินรดากับผมนะครับ สายลมแผ่วเบา