จดหมายที่ไม่เคยถึง

"เธอไม่ควรเก็บมันไว้ให้เป็นขยะรกสมองแบบนี้ ริน... ลืมมันไปได้แล้ว" เสียงของมินตรากร้าวและชัดเจน ก้องอยู่ในห้องทำงานเล็กๆ ของรินรดาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยกล่องกระดาษที่ถูกเปิดออก รินรดาชะงักมือที่กำลังสั่นเทาอยู่เหนือสมุดบันทึกปกหนังสีน้ำตาลที่เริ่มซีดจาง เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทที่ยืนกอดอกพิงขอบประตู แต่สายตาของเธอกลับจดจ้องไปที่คราบหมึกสีน้ำเงินบนหน้ากระดาษ—หมึกที่เธอจงใจเขียนขึ้นเมื่อสิบปีก่อน "ขยะงั้นเหรอ?" รินรดาทวนคำ เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบในห้อง "สำหรับเธออาจจะเป็นขยะ แต่มันคือทุกอย่างที่ฉันหลงเหลืออยู่... ในวันที่ฉันพยายามจะลืมเขาจริงๆ" มินตราเดินเข้ามาใกล้ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นไม้ดังเป็นจังหวะที่บีบคั้น รินรดาเห็นเพียงเงาของเพื่อนที่ทาบลงบนไดอารี่เล่มนั้น มินตราเอื้อมมือจะหยิบสมุดบันทึก แต่รินรดากลับรีบคว้ามันไว้แน่น ราวกับว่าหากปล่อยมือไป สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตจะสลายกลายเป็นผุยผง "ธามเขามีชีวิตที่ดีแล้ว ริน" มินตราเปลี่ยนน้ำเสียงให้ดูอ่อนลง แต่มันกลับฟังดูเป็นคำสั่งเสียมากกว่าความห่วงใย "เขาแต่งงานกับหน้าที่การงานที่ครอบครัวปูไว้ เขามีสังคมที่ห่างไกลจากเด็กผู้หญิงที่วันๆ เอาแต่เพ้อฝันถึงความรักข้างเดียว... หยุดทำร้ายตัวเองด้วยการรื้อฟื้นเรื่องพวกนี้เสียที" รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตากับมินตรา ดวงตาของเธอไม่ได้มีความโกรธ แต่มันเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานหลายปี เธอค่อยๆ เปิดหน้ากระดาษที่พับมุมไว้ จดหมายฉบับหนึ่งที่ยังไม่ได้จ่าหน้าซองหลุดออกมา มันถูกเขียนด้วยลายมือบรรจงที่เธอตั้งใจเขียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าในคืนที่ฝนตกหนักเมื่อหลายปีก่อน "ฉันไม่ได้จะส่งมันไปให้เขาหรอกนะ มิน... ฉันก็แค่... อยากรู้ว่าถ้าวันนั้นฉันมีความกล้ามากกว่านี้ คำตอบที่เขาจะให้ฉัน มันจะทำลายชีวิตฉัน หรือจะทำให้ฉันเป็นคนใหม่กันแน่" เธอกางจดหมายฉบับนั้นออก นิ้วมือลูบไล้ไปตามตัวอักษร *‘ถึงธาม... หากสายลมที่พัดผ่านคุณในวันนี้ มีความรู้สึกของฉันปนอยู่ด้วย คุณจะได้รับรู้ไหมว่า ทุกก้าวที่คุณเดินไป ฉันยังคงยืนอยู่ที่เดิม เฝ้ามองแผ่นหลังของคุณด้วยความหวังที่ไม่มีวันเป็นจริง’* มินตราแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาของเธอที่มองจดหมายฉบับนั้นมีความรู้สึกบางอย่างที่รินรดาอ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความสงสาร แต่มันคือความเวทนาที่เจือปนด้วยความสะใจเล็กๆ "เธอยังเหมือนเดิมเลยนะ ริน... อ่อนแอจนน่าสมเพช" มินตราก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบ "เก็บมันไว้เถอะ แต่จำไว้ว่าสิ่งที่อยู่ในกระดาษแผ่นนั้นน่ะ ความจริงแล้ว... ธามไม่เคยต้องการจะอ่านมันเลยแม้แต่นิดเดียว" มินตราหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้รินรดานั่งจมอยู่กับความว่างเปล่า รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นกระดาษเก่าๆ ผสมกับกลิ่นอับของกาลเวลาพุ่งเข้าปะทะจมูก ความทรงจำเริ่มฉายชัดขึ้นมาในหัว—ภาพของธามในวันรับปริญญา ภาพใบหน้าที่ดูเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความทุกข์ระทมที่เขาพยายามซ่อนมันไว้ใต้รอยยิ้มที่มอบให้กับคนรอบข้าง เธอหยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้ง มือที่สั่นเทาเริ่มขีดเขียนต่อท้ายประโยคเดิมในจดหมายที่ไม่มีวันถึงผู้รับ *‘แม้แต่วันนี้ที่ลมพัดหวนคืนมา... ฉันก็ยังเป็นคนเดียวที่พัดพาสิ่งนี้ไปไม่ถึงคุณ’* ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็สั่นรัว มันไม่ใช่เสียงเรียกเข้าปกติ แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนข้อความจากเบอร์ที่ไม่ได้รับเมมโมรี่ไว้ รินรดาขมวดคิ้ว เธอหยิบมันขึ้นมาดูด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างไม่มีสาเหตุ บนหน้าจอแสดงข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ *‘จดหมายของเธอ... ฉันเพิ่งพบมันในกล่องของที่เธอทิ้งไว้ที่บ้านหลังเก่าเมื่อสิบปีก่อน ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว และฉันกำลังยืนอยู่หน้าประตูบ้านของเธอ’* รินรดาทำสมุดบันทึกในมือหล่นพื้น เสียงเปิดประตูรั้วเหล็กด้านล่างดังขึ้นตามมาด้วยจังหวะฝีเท้าที่คุ้นเคย—จังหวะก้าวที่เธอจำได้แม่นยำมาตลอดสิบปี หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเงาของใครบางคนทาบลงบนผ้าม่านหน้าต่างห้องทำงานของเธอ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความทรงจำของรินรดาในบทนี้ครับ หวังว่าทุกคนจะอดใจรอตอนถัดไปได้ไม่นานนะครับ ขอบคุณที่ติดตาม "สายลมแผ่วเบา" ครับ